فیلمسازی سه‌بعدی بهترین شیوه روایت هوگو بود

شما یکی از معدود کسانی بودید که در طول 2 دهه گذشته نسبت به نابودی فیلم‌های قدیمی و کلاسیک هشدار دادید و ضرورت احیا و بازسازی آنها را با صدای بلند گوشزد کردید. آیا شرایط نسبت به آن زمان تغییر کرده است؟ اهالی صنعت سینما چه کارهایی باید انجام دهند تا این اطمینان حاصل شود که ما قصد نداریم تاریخ سینمایمان را از دست بدهیم؟

ما در همه حال باید به یاد بیاوریم (و نیازمند این یادآوری هستیم)‌ که از دست دادن بیش از 75 درصد از محصولات درخشان دوران سینمای صامت، یک صحبت تبلیغاتی نیست و نمی‌خواهیم با به زبان‌آوردن چنین چیزهایی، برای خودمان تبلیغات به راه بیندازیم یا چیزی به دست بیاوریم. این یک واقعیت تاریخی است که باید به زبان آورده شود. واقعیت‌ این است که ما هیچ‌گاه نباید فراموش کنیم ‌فیلم‌ها هر‌چه قدیمی‌تر می‌شوند، احتمال نابودی و از دست‌دادن آنها بیشتر می‌شود و این اتفاق در هر دوره و زمانی رخ می‌دهد. متاسفانه ما همیشه پس از آن که آنها را از دست دادیم به یادشان می‌افتیم و تازه می‌فهمیم که چه چیزهایی را از دست داده‌ایم، آنها محترق نمی‌شوند و فقط به آرامی روبه زوال رفته و خراب می‌شوند. پس ما باید به خاطر داشته باشیم (همان‌طور که قبل از این گفتم)‌ کار حفظ و نگهداری این محصولات باید دائمی و همیشگی باشد و نه فقط برای یک مدت کوتاه.

ما همیشه با موفقیت اعلام می‌کنیم که فلان فیلم کلاسیک و صامت جان فورد یا یک فیلمساز دیگر را کشف و دوباره‌سازی کرده‌ایم، اما باید بدانیم ‌هنوز هزاران فیلم کلاسیک دیگر وجود دارد که باید آنها را پیدا و دوباره‌سازی کنیم. اصل مهم ، حفظ آنهاست. لازم است تمام کسانی که دوستدار هنر سینما هستند، حرکتی بکنند و منتظر آن نباشند که دیگری آن کار را شروع کند. همه باید با کمک و همکاری یکدیگر در این راه قدم برداریم.

شما وقتی فیلمی می‌سازید هیچ وقت نمی‌توانید متوجه شوید چقدر از خودتان را ‌ درون کاراکتری که خلق می‌کنید می‌گذارید یا حداقل ‌این است که من نمی‌دانم! شما در مقام کارگردان فقط فیلم خود را می‌سازید و تنها پس از آن است که مردم و تماشاگران درباره‌اش قضاوت می‌کنند و می‌گویند چه مقدار از این کاراکتر شبیه خودتان است. البته استثناهایی هم وجود دارد، من فیلم‌هایی ساخته‌ام که بیشتر حال و هوای شرح‌حال‌گونه دارند و درباره آدم‌های خاص هستند. در کل وقتی تماشاگران بین زندگی من و فیلم‌هایی که می‌سازم ارتباطی را کشف و پیدا می‌کنند، لذت می‌برم. این مساله برایم جالب توجه است، اما در مورد هوگو باید بگویم این شباهت‌ها و ارتباط‌ها کاملا مشخص است. بویژه این که بین خودم و مه‌لیس ارتباط خیلی نزدیکی احساس می‌کنم. همه ما فیلمسازان و اهالی هنر با تاریخ فیلم و سینما درگیر هستیم. ولی فکر می‌کنم رمز و راز مربوط به ارتباطم با کاراکترهای این فیلم، خیلی بیشتر از اینهاست. البته اگر واقعیت‌ را بخواهید، من جنبه‌های مختلف و زیادی از خودم را در بسیاری از کاراکترهای فیلم‌هایم می‌بینیم.

با استیون موافقم.خودم همیشه علاقه‌مند کار در زمینه سه‌بعدی بوده‌ام و احساسم این است که بهترین شیوه برای تعریف قصه هوگو بود. به طور کلی، هر وقت نسل تازه‌ای از فناوری‌های تکنیکی از راه می‌رسد، باعث خلق نوعی حس هیجان‌زدگی می‌شود و همه می‌خواهند از آن استفاده کنند. شما این شوق و ذوق را در زمان خلق شیوه‌های تکنی‌کالر، سینما اسکوپ و سیستم دالبی هم می‌بینید.

اما وقتی زمان می‌گذرد و این ذوق‌زدگی جای خود را به تفکر و عقل سلیم می‌دهد، آن وقت همه به این نتیجه می‌رسند که باید این شیوه‌ها را در جای درست و منطقی آن مورد استفاده قرار داد. تازه در آن زمان است که متوجه می‌شویم این یا آن شیوه در چه حالتی جواب بهتر و منطقی‌تری می‌دهد.

توجه به این مساله به معنی پایان دوران آن شیوه نیست و بهتر است بگوییم به معنی آغاز یک راه درست است. شیوه سه‌بعدی بسیار جذاب و زیباست، اما این هم مثل دیگر شیوه‌های سینمایی فقط یک انتخاب است و نه چیزی بیشتر. سه‌بعدی هم ابزاری است مثل دیگر ابزارهای فیلمسازی و شما باید سعی کنید از آن در جایی درست و اصولی استفاده کنید.

خب، البته. احتمال آن وجود دارد که آنها را سه‌بعدی بسازم.