خوشحالم با لباس ایران به المپیک می‌روم

من کاسیانا ایلیوشچانکا متولد بلاروس در سال 1983 هستم که بعد از آشنایی با همسرم پیمان رجبی و مسلمان شدن نام لیلا را انتخاب کردم و از سال 86 در ایران هستم، در رشته تربیت بدنی تا مقطع دیپلم درس خواندم و بعد از نوجوانی پرتاب وزنه را به صورت حرفه‌ای ادامه دادم و به این ورزش واقعا علاقه دارم.

خیلی‌ها از من می‌پرسند راضی هستی پیراهن ایران را پوشیدی یا دوست داشتی با لباس بلاروس به المپیک می‌رفتی، من به آنها می‌گویم من انتخابم را با تحقیق انجام دادم، انتخابی احساسی نبوده که پشیمان شوم، حالا هم راضی هستم و هم خوشحال و امید دارم که در المپیک هم خوب باشم.

من تمرینات فشرده زیادی داشتم که سنگین بود. در تمام تمرینات رکورد ورودی را ثبت می‌کردم و به همین خاطر مطمئن بودم که می‌توانم با ثبت همین رکورد سهمیه المپیک لندن را بگیرم، می‌دانم که مسابقات سختی در انتظارم است اما ناامید نیستم و سعی دارم در مدت باقیمانده عملکرد بهتری داشته باشم.

شناخت کامل نه، اما می‌دانم که همه از بهترین‌ها و قوی هستند. با آنها فاصله‌ای داریم که برای جبران آن باید از وجود مربی آشنا با علم این رشته استفاده کنیم.

در بخش بانوان بیشتر از نیوزیلند، آلمان و بلاروس هستند.

بله به نظر من در دوومیدانی مخصوصا پرتاب وزنه که تکنیکی است ورزشکار بدون مربی نمی‌تواند این راه را شروع کند، من هم مربیان خوبی داشتم که پایه و اصول را به من یاد دادند و بعد از آن سعی کردم خودم آمادگی‌ام را با تمرینات حفظ کنم.

پیمان در رشته سرعت کار می‌کند، اما از نظر برنامه‌ریزی و تمرینات بدنسازی همیشه به من کمک می‌کند و با هم مشورت می‌کنیم.

از نظر فراهم کردن سالن تمرین برنامه‌ریزی می‌شود و فدراسیون کمک می‌کند، اما ما از نظر مالی با مشکل مواجه هستیم، یعنی حقوق‌ها به موقع پرداخت نمی‌شود، پاداشی هم که قرار است بدهند به موقع نمی‌دهند، این خیلی بد است چون ورزشکاری که حرفه‌ای کار می‌کند کل زندگی و سلامت خود را برای ورزش می‌گذارد، صبح و بعدازظهر باید تمرین کند و وقتی برای کار دیگر ندارد، بنابراین باید حقوق بگیرد تا بتواند خوب ورزش کند، اما ما از این نظر هم تامین نیستیم.

من خوشحالم که بانوان در این سال‌ها بیشتر موفق بودند و مدال آوردند، با این موفقیت‌ها حتی دختران کوچک به ورزش علاقه‌مند می‌شوند و در آینده بانوان ایران می‌توانند مثل مردان افتخار کسب کنند.