اجساد سربازان آمریکایی در میان زباله‌ها

ماه اکتبر سال 2011، ماموریت‌های ارتش آمریکا در خاورمیانه محدودتر شد. اوباما به ارتش آمریکا دستور داد تا نیروهای خود را در عراق و افغانستان تقلیل دهد. ماموریت در عراق پایان یافت و افغانستان در 2014 به انتها می‌رسد، اما به جای احساس آسودگی و طیب خاطر به علت پایان جنگ، خبرهای تکان‌دهنده‌ای راجع به سربازانی می‌رسد که در حین مامویت کشته شده‌اند. تکان‌دهنده‌تر این مساله است که چه کسی پشت این قضیه بوده و آنان را به شکلی وحشیانه نابود کرده است؟ آمریکایی‌ها می‌گویند هزاران سرباز خود را در عراق از دست داده‌اند، اما پرسش اصلی این است که اجساد آنان کجاست و خانواده‌هایشان در چه وضعیتی به سر می‌برند. در واقع خسارت‌هایی که از این بابت به خانواده‌های آمریکایی رسیده چگونه است؟

دکتر ‌پتریشا اوکین‌ یکی از زنانی است که فرزندش را در جنگ عراق در سال 2009 از دست داد. پسر او ‌تامس گمث‌ که 27 ساله بود دستیار خلبان هواپیمایی بود که سقوط کرد و او که 2 فرزند 9 ماهه دوقلو هم داشت در این سانحه جان باخت. هواپیمای این دو در اثر سقوط تکه‌تکه شد به طوری که بقایای چندانی از پیکر این دو باقی نماند.

وی در این باره می‌گوید: وقتی تابوت او را آوردند من را فرا خواندند و هنگام تشییع جنازه وی دیدم که طول این تابوت 5 فوت است در حالی که پسر من 6 فوت و 4 اینچ قد داشت.

ریچارد سانتور که یک کهنه سرباز آمریکایی است در این باره توضیح می‌دهد: خانواده‌ها احساس می‌کنند که هر آنچه داخل تابوت است بقایای عزیزان آنهاست. البته به هر شکل تلاش می‌شود که بدن اجساد سالم بازیابی شود.

به مدت 8 سال پیکر سربازان آمریکایی به نقاط مختلف آمریکا منتقل می‌شد تا به خانواده‌ها تحویل داده شود، اما در سال 2009 این عملیات در پایگاه فرودگاه «دوور» متمرکز شد و با تاسیس «دایره تدفین نیروی هوایی» در ایالت «دلاور» انجام می‌گیرد. از آن زمان پرسنل این مرکز حدود 1300 جنازه را انتقال داده‌اند. این تنها رقم نسبتا کوچکی در قیاس با 4700 نفر زن و مرد آمریکایی است که تاکنون در عراق و افغانستان کشته شده‌اند. وقتی اجساد به این پایگاه هوایی می‌رسد طی عملیاتی که «انتقال درخور نظامیان» نامیده شده بازمانده جسد را پردازش می‌نمایند. بقایای این جانباختگان روند فشرده‌ای را طی می‌کند. اموال شخصی یک به یک درآورده می‌شود. اعضای بدن تطهیر شده و در صورت امکان، روپوش نظامی بر تن آن شخص می‌کنند. کل عملیات حدودا 72 ساعت به طول می‌انجامد. بر دیوار سردخانه دوور در ایالت دلاور نوشته شده: «عزت، افتخار و سرفرازی».

خانم پتریشا اوکین هم برای دیدار و تحویل گرفتن جسد پسرش به این سردخانه در دوور فراخوانده شد.

اما مساله اساسی این است که همه چیز به همین شسته رفتگی و نظم انجام نمی‌شده و با اجساد این سربازان رفتاری غیرقابل باور می‌شده است. دکتر پتریشا اوکین می‌گوید در این دو سالی که پسرش را از دست داده درد و رنج فراوانی را تحمل کرده است. همین یک ماه پیش او نامه‌ای از نیروی هوایی ارتش آمریکا به این مضمون دریافت کرد که اشتباهی در مورد فرزندش به عمل آمده، اشتباهی بزرگ. ارتش به او گفت که عمده بقایایی که در تابوت بوده متعلق به پسرش نبوده است و بدتر آن که مقداری از بقایای جسد پسرش بکلی مفقود شده است.

در سال 2008، خانم بیوه دیگری به نام گری لین اسمیث‌ نامه‌ای دریافت کرد به این مضمون که مقداری از جسد شوهر وی اشتباها در یک محل مخصوص دفن زباله ریخته شده است. وی در این باره می‌گوید: آنها اذعان نمی‌کردند که ممکن است جسد شوهر من به یک گورستان زباله ریخته شده باشد. بالاخره یک مرد پشت تلفن به من گفت که بازمانده پیکر شوهرتان را با سایر تجهیزات پزشکی بیمارستان چون زیادی بود به یک گورستان زباله ریخته‌اند. اسمیث و خانواده‌اش باورشان نمی‌شد که با شوهرش همانند یک زباله برخورد شده باشد. گروهبان یکم اسمیث در سال 2006 توسط یک بمب کنار جاده‌ای در عراق کشته شده بود.

گورستان زباله‌ها در ایالت ویرجینیا، کینگ جورج نام دارد. روزانه هر گونه نخاله یا فضولات را برای دفن به اینجا می‌آورند. شاید اینجا آخرین جایی باشد که آمریکایی‌ها بتوانند حدس بزنند قطعات پیکر قهرمانانشان در آن سرازیر بشود. با تحقیقات گری لین اسمیث و دیگران مشخص شد که تنها بقایای جسد شوهر وی نبوده که به این محل ریخته شده است.

تحقیقات بعدی نشان داد که بقایای حدود 274 نفر از جانباختگان این جنگ‌ها در این مکان ریخته شده است. بدتر از همه این که نیروی دریایی اعتراف کرده این اقدام را مکررا انجام می‌داده است. بتدریج جزئیات بیشتر و بیشتری به رسانه‌ها درز پیدا کرد. کارگران سردخانه گفتند: پرسنل دوور بقایای اجساد را مخلوط می‌کردند، برخی اوقات گم می‌کردند و گاهی هم قطعه‌قطعه می‌کردند یا می‌سوزاندند. این شیوه سال‌ها ادامه داشته است در حالی که عزیزان این افراد هیچ خبری از ماجرا نداشتند.

مایک هافمن، نماینده جمهوریخواه کنگره با ابراز تاسف می‌گوید: برای افرادی که برای کشورشان فداکاری کرده‌اند این اقدام بسیار اهانت‌آمیز است. خشمی که مردم را فرا‌گرفته غیرقابل تصور است. سوال اینجاست که چرا اجازه دادند این کار طی 5 سال تداوم داشته باشد؟

نیروی هوایی آمریکا و سردخانه متعلق به آن اینک دیگر در مرکز توجهات قرار گرفته است. رسانه‌ها همه چیز را به جهان مخابره کردند. در این میان اگر 3 نفر پا پیش نمی‌گذاشتند شاید حقیقت هیچ‌گاه برملا نمی‌شد.

‌مری الن اسپرا‌ که یکی از کارگران این سردخانه بود از زمره این سه نفر است. ‌بیل زوییچارووسکی‌ نام کارگر دیگر این سردخانه است. اما جالب اینجاست به جای تقدیر از این عمل روشنگرانه، آنها توبیخ شدند و مسوولان سردخانه 8 ماه آنها را از کار تعلیق کردند!

با این همه، اظهارات آنها نادیده گرفته نشد و تحقیقاتی در این راستا صورت گرفت. کنگره آمریکا در اثر پیگیری‌های مکرر خانواده‌های این سربازان، سررشته این تحقیقات را به دست گرفت. برخی فرماندهان هم برای ادای برخی توضیحات به ساختمان کنگره فراخوانده شدند. اما در کمال شگفتی این فرماندهان در قبال این دورریختن اجساد خم به ابرو نیاورده و آن را جزئی از سیاست قابل قبول و مشروع تلقی نمودند.

به‌رغم خشم فراوان خانواده‌های قربانیان، نماینده‌های کنگره و مردم آمریکا، هیچ‌یک از مسوولان و ناظران این سردخانه اخراج نشدند بلکه به نهادهای دیگر منتقل شدند!

در نهایت این وزیر دفاع آمریکا بود که سعی کرد با یک عذرخواهی ساده حقایق را لاپوشانی کند.

وی گفت: همه مردم آمریکا از جمله خودم، از بروز این سوء برخورد در سردخانه دوور متاثر شدیم. آن هم در جایی که باید بیشترین وسواس و انضباط در برخورد با اجساد پرسنل ارتش آمریکا صورت گیرد.