کمک اسباب‌بازی‌ها به سازندگان اتومبیل

اما از نظر البرتو بورِتی از دانشگاه بالارات استرالیا باید همه ناسزاها و لعن و نفرین‌ها را نثار ترمزها کرد و نه راننده یا عابر پیاده، چرا که ترمزها برای کاستن از سرعت ماشین انرژی ارزشمند حرکتی را از بین برده و این کالای گران‌قیمت هرگز بازیابی نخواهد شد.

بورِتی که قبل از پیوستن به دانشکده مهندسی دانشگاه بالارات استرالیا حدود 20 سال در صنایع اتومبیل‌سازی مشغول به کار بوده می‌گوید: می‌توان از یک وسیله مکانیکی ساده که همه کودکان در ماشین‌های اسباب‌بازیشان عاشق آن هستند در ماشین‌های واقعی هم سود جست، اما این ابزار کوچک هنوز به دلیل عدم سرمایه‌گذاری در تولید اتومبیل‌ها به کار گرفته نمی‌شود.

در سال 2009 برگزارکنندگان مسابقات فرمول یک به شرکت‌کنندگان اجازه دادند از سیستم بازیابی انرژی جنبشی یا همان کرس استفاده کنند. در این سیستم بخشی از انرژی ماشین هنگام ترمز‌کردن ذخیره شده و راننده می‌تواند هنگام سبقت گرفتن با فشار دادن یک دکمه از این انرژی اضافه استفاده کند. در فصل 2009 این سیستم در شکل‌های مختلفی در اتومبیل‌های مسابقه‌ای تعبیه شد تا بیشترین مقدار انرژی مکانیکی ممکن را در چرخ طیار ذخیره کند. چرخ طیار قدیمی‌ترین فناوری چرخشی موجود در جهان است که به منظور ذخیره انرژی در صنعت حمل و نقل مورد استفاده قرار می‌گرفته است.

در فصل 2010 مسابقات اتومبیلرانی فرمول یک به دلیل هزینه بالای تعبیه این سیستم در اتومبیل‌های مسابقه‌ای و افزایش حجم باک سوخت، با توافق همه اعضا استفاده از کرس در مسابقات فرمول یک متوقف شد، اما امسال مجدد صحبت استفاده از آن مطرح شده است.

تاکنون از این تکنولوژی در ماشین‌های معمولی استفاده نشده است. بورِتی برای کمک به اثبات مزایای این سیستم طی آزمایشی یک شبیه‌ساز اتومبیل ساخت که در آن سیستم کرس و چرخ طیار به کار گرفته شده بود.

نتایج این تحقیق که در مجله بین‌المللی طراحی ماشین چاپ شده نشان می‌دهد با استفاده از این سیستم 25 تا 33 درصد در مصرف سوخت یک سدان معمولی و 20 درصد در مصرف سوخت موتورهای دیزلی صرفه‌جویی می‌شود؛ بعلاوه با استفاده از این سیستم 70 درصد انرژی اتلاف شده در ترمزها بازیابی می‌شود. در مقایسه با سیستم احیاکننده ترمز که در تویوتا پریوس مورد استفاده قرار می‌گیرد و فقط 30 درصد انرژی اتلاف شده را بازمی‌گرداند سیستم مورد استفاده بورِتی بسیار کارآمدتر است.

هدف بورِتی از ارائه این طرح افزایش کارایی اتومبیل نیست، بلکه کاهش هزینه‌های طراحی و به کارگیری سیستم کرس است تا سرمایه‌گذاران بیشتر علاقه‌مند به سرمایه‌گذاری روی این طرح شوند و مشتریان احتمالی آن نیز بیشتر شود. شاید افزودن سیستمی ‌شبیه آنچه بورِتی ابداع کرده تنها 400 تا 500 دلار به قیمت ماشین بیفزاید، اما این پول اضافی براحتی می‌تواند بر اثر صرفه‌جویی سوخت و فقط بعد از حدود یک‌سال رانندگی بیشتر جبران شود.

سیستم کرس یا چرخ طیار در واقع یک چرخ فلزی نسبتا بزرگ است که در اتومبیل کار گذاشته می‌شود. هر بار که شما پدال ترمز را فشار می‌دهید، انرژی چرخشی لاستیک‌های اتومبیل برای چرخاندن این چرخ طیار به کار گرفته می‌شود. به این ترتیب هر زمان که لازم بود می‌توان این جریان را برعکس و انرژی جنبشی چرخ طیار را به لاستیک‌ها منتقل کرد. این همان سیستمی است که اسباب‌بازی‌ها بر اساس آن ساخته می‌شوند.

بستر فنی و تکنولوژیکی این کار پیش از این فراهم شده و تنها نیاز به قرار گرفتن در چرخه تولید محصولات و به کارگیری در صنعت اتومبیل‌سازی دارد. انتظار می‌رود با تولید انبوه این سیستم و در نتیجه کاهش قیمت‌ها یا شاید دریافت کمک‌ مالی از دولت‌ها این سیستم بزودی روی همه اتومبیل‌‌ها نصب شود و به این ترتیب مقدار زیادی سوخت در کل جهان صرفه‌جویی خواهد شد.