نقاشباشی!

کلاً بیخبریم

این‌جا، تو این گوشه از ذهنم، نه خبری است از باد پاییز و زمستونی، نه آسمان آبی، نه ستاره، نه شب... خبری نیست از گلها، از پرنده، از درخت، از تنهایی و گله و دلتنگی... مثل این‌که ذهنم از دست این حرفهای تکراری خسته شده و دنبال واژگانی است که ناب و دلربا باشد. تا شاید تلنگری به همه ذهنهای خسته بزند و بشود اسطوره تازگی!

اووووه... ذهنم به من می‌گوید زندگی پر است از تکراریها! برای رسیدن به حرفهای ناب به دل مراجعه کن! از دل که بنویسی همه چی نو می‌شود! و این‌بار من با دلم نوشتم و تکراریها خط خوردند. من ماندم و دلم با کوله‌باری [از] حرفهای نو، که مدام در ذهنم تکرار می‌شد...

مهسا امیری از تنکابن

اون‌جا، تو گوشة ذهنت، گمونم یه میدونی، فلکه‌ای، چیزی ساخته‌ن تازگی! (خلاصه که کلاً پیشنهاد می‌کنم هر چه زودتر موقعیت را ترک گفته، داخل یکی از همون خیابونای دور و بر میدون شی... خیلی بدجوووور گرفتار دور و تسلسل شدی انگار!)

خیاط باشی

جالبه... اکثر ما هم بریدن بلدیم هم دوختن؛ همه جوره‌ش رو. فقط یه ایراد کوچولو داریم، اونم اینه که خیاطی رو نمی‌دونیم: کج می‌بریم، کج‌تر می‌دوزیم!

اینم شعر خودم در این مورد: بر تار و پود زندگی چنان فروزم/ که هم پاره کنم هم که بدوزم!/ ولیکن چو آگه از خیاطی نیَم من/ گواه است کج بُرم، کج‌تر بدوزم.

عشق پنهان

بودن یا نبودن؟

بودن و نبودنم چنان با هم عجین شده‌اند که براستی نمی‌دانم هستم یا نیستم! دیگر پُر شده‌ام: پر از خالی!

بالهایم، بالهای نداشته‌ام، بوی تلخ و شیرین پرواز می‌دهند و آرزوهایم، یک به یک بوسه‌ای بر گونه‌هایم جای می‌گذارند و مرا به هیچ می‌سپارند و من فقط به نظاره‌ام: به محو شدنشان چشم می‌دوزم، نه اشکی و نه لبخندی، مات و مبهوت!

سایه سکوت بر تنم سنگینی می‌کند و می‌پرسد: زنده‌ای؟ خشکم می‌زند... فکر می کنم... ساعتها می‌گذرد... هنوز نمی‌دانم...!

سکوتم با سکوتش گره می‌خورد.

عاطفه شکرگزار

(یه چی بگم؟ مرز بین تفاهم و سوءتفاهم، مث مرز باریکِ زیر و زبرِ کلماته: زیر و زبرِ کلمه‌هایی که معنا رو کلاً عوض می‌کنه و سوءتفاهم پیش می‌یاره! این‌جور جاها نباس سکوت کرد، باس پرسید و موضوع رو روشن کرد)