یادم هست سال ۱۹۷۷ ما 2 نفر با هم آشنا شدیم. آن موقع من بازیکن تیم کاسموس نیویورک بودم و در ورزشگاه مدیسون از نزدیک نبرد تو با ارنی شیورز را به چشم دیدم. محمد چقدر خوشحالم که فوتبالیست شدم و نه یک بوکسور. چون آن وقت دیگر ملاقات تو جز در رینگ بوکس برایم امکانی نمیداشت. تو همچنان اسطورهای بزرگ هستی. نه فقط به خاطر بازیهای فراموشنشدنیات مقابل جورج فورمن و جو فریزر، بلکه به خاطر اینکه در زندگی شخصی از راه درست خارج نشدی و با کسالتی که سالهاست گریبانت را گرفته، به خوبی کنارآمدی».
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم