ایستگاه آخر فتنه 88

بیماری سال 88 موجب شد، دشمنان خارجی ملت ایران که خود در تولید آن بیماری نقش اصلی داشتند به طمع بیفتند و احساس کنند دوباره می‌توانند برگردند و چون لاشخورهایی که 32 سال از این سفره ارتزاق نکرده‌اند، تلافی کنند اما این بار نیز 9 دی آنها را ناکام گذاشت.

آن بیماری چه بود؟ و 9 دی با کدام پادزهر آن بیماری را علاج کرد و به ایستگاه آخر رساند؟

به نظر نویسنده بیماری سال 88، قانون گریزی در قیافه‌ای حق به جانب و با نام مردم علیه اکثریت جامعه بود. قانون‌گریزی که هدف آن صرفاً احراز پست ریاست جمهوری نبود، بلکه اساس نظام را هدف گرفته بود.

انتخاباتی برگزار شد، پرشورتر از همه انتخابات‌های پیش از خود اما از حیث ساز و کار، همانند بیش از 30 انتخاباتی که پس از انقلاب برگزار شده بود. نفر دوم این انتخابات قبل از پایان رأی‌گیری و شمارش آراء، خود را پیروز انتخابات معرفی کرد و هر نتیجه دیگر را تقلب نامید! همه ارکان و نهادهای قانونی نظام به همراه اکثریت مردم و دوستان برون مرزی انقلاب مثل حزب‌الله لبنان و سیدحسن نصرالله در یک طرف، نامزد مدعی بعلاوه بخشی از هوادارانش و همه ضدانقلاب داخل و خارج کشور از ملی‌گراها و سلطنت‌طلب‌ها و رقاصه‌ها بگیرید تا بهایی‌ها و عبدالمالک ریگی و انگلیس و رژیم صهیونیستی و آمریکا در طرف دیگر. به نظر می‌رسد نگاه به همین آرایش، آشکارا جبهه حق و باطل را روشن می‌سازد و اگر قرار بود چشمانی باز شوند و ببینند، می‌دیدند و می‌فهمیدند آنچه را باید.

اشتباهی که بسیاری، از جمله برخی خواص مرتکب آن شدند این بود که آنها گمان کردند، اصل موضوع رقابت انتخاباتی است و نامزد مغلوب علیه رقیب پیروز خود دست به اعتراض زده است و درخواستی هم از حکومت دارد که به اعتراض او رسیدگی کند. تا این جای ماجرا مشکلی نبود و حق قانونی و روشن هر کسی در هر رقابتی است. ماجرا از آنجا آغاز شد که فرد شکست خورده اما مدعی، هیچ نهاد و رکنی را در نظام قبول نداشت و تنها خود را برحق می‌دانست. ضمنا برای رسیدن به مطالبه خود از هیچ رفتار قانون‌شکنانه و خلاف مصالح و امنیت ملی فروگذار نبود.

هواداران این مغلوب مدعی که هر روز از تعدادشان کاسته می‌شد اما شعارها، رفتار و اقداماتشان تندتر، ساختارشکنانه و ناقض حریم‌ها، در روز قدس، 13 آبان و 16 آذر گفتند و انجام دادند آنچه را که تا آن زمان سابقه نداشت. ضدانقلاب داخلی و خارجی و سران دولت‌های دشمن ملت ایران نیز هر روز خوشحال‌تر و امیدوارتر، از این اتفاقات حمایت می‌کردند و مغلوب مدعی هم همسو با آنها این حرکت‌ها را مردمی می‌خواند و مورد حمایت قرار می‌داد.

گذشت تا عاشورای سال 88 و حرمت‌شکنی به اوج خود رسید و شد آنچه نباید می‌شد. رسانه ملی هوشمندانه گوشه‌هایی از این حرمت‌شکنی را به اطلاع مردم رساند و مردم انقلابی و خدامحور و عاشق حسین بن علی(ع) و عاشورایی، طاقتشان تاق شد و تحملشان به پایان رسید و خودشان پیش از آن که کسی از آنها دعوت کند حرکت کردند. بسیاری از شهرها پیش از تهران و همان فردای عاشورا و انبوه مردم قهرمان و فهیم تهران در روز 9 دی و تنها سه روز پس از عاشورا.

شعارهای 9 دی، ربطی به انتخابات نداشت و هیچ رنگ و بویی جز رنگ و بوی عاشورایی و ولایی و مقابله با فتنه و مصادیقش، از آن استشمام نمی‌شد. تصاویری که مردم حمل می‌کردند نیز جز تصاویر امام راحل(ره) و رهبر انقلاب نبود و همه اینها عمق آگاهی، فهم و بصیرت مردم را به نمایش گذاشت. آن پادزهر، همین حضور گسترده، آگاهانه و بهنگام مردم بود.

فتنه 88 با اقدامات سیاسی و امنیتی دستگاه‌ها و نهادهای مسوول کنترل شد اما به ایستگاه آخر نرسید؛ چون وانمود می‌شد مردمی است. اما حماسه 9 دی،که با عنایت الهی شکل گرفت ، این ظاهر فریبکارانه را خنثی کرد و نشان داد مردم واقعی کدامند و چه می‌خواهند. اگر حماسه 9 دی نبود، ادعای سرکوب مردم می‌توانست محمل پیدا کند، اما 9 دی اجازه ثبت چنین ادعایی را نداد و یک بار دیگر ثابت کرد در نظام جمهوری اسلامی، این جمهور مردم هستند که بر چنین غائله‌هایی نقطه پایان می‌گذارند.