وسوسه ساخت فیلم در خارج از کشور

البته با این کار، همواره مشکل اکران آنها در ایران پابرجاخواهد ماند. نمونه متاخر آن، فیلم خیابان‌های آرام بود که در کشور تاجیکستان ساخته شد و تا جدول اکران هم پیش رفت اما به دلایل متعددی نتوانست اکران شود تا تهیه‌کننده این فیلم از خیر اکران فیلمش بگذرد. عباس کیارستمی همان‌گونه که گفته شد فیلم «پایان» را که قرار بود در ایران ساخته شود، در ژاپن کلید زد تا دومین ساخته او پس از کپی برابر اصل در خارج از مرزهای ایران باشد.

ابوالفضل جلیلی فیلمسازی که هیچ‌کدام از ساخته‌هایش در ایران اکران نشده‌اند هم بتازگی اعلام کرده است، فیلم تازه‌اش را در ایران نمی‌سازد. او درباره چرایی این تصمیم گفته است: «اگر شرایط مناسب باشد، چرا نخواهم در ایران فیلم بسازم، اما اکثر فیلم‌هایی که من در ایران می‌سازم، اجازه نمایش در کشور را ندارند.»

فیلمسازی در خارج از ایران تجربه تازه‌ای نیست، اما پیش از این دلیلی که باعث می‌شد فیلمسازان به ساخت آثارشان در بیرون از مرزها روی بیاورند، اغلب امکاناتی بود که در ایران نبود یا به فراخور داستان و قصه فیلم مجبور می‌شدند مشکلات مخارج بالا را به جان بخرند تا فیلمشان را بسازند اما حالا به نظر می‌رسد نه مشکل امکانات وجود داشته باشد، نه تاثیری در قصه فیلمشان داشته باشد. هرچه باشد، سعی مسوولان سینمایی باید در این جهت باشد تا نظر سینماگران را به کار در ایران در محیطی امن جلب کنند.