دادرسی تاریخ درباره یک واقعه تلخ

رخداد 18 تیر 1378 ، واقعه ای بدون پیشینه نبود. می توان احتمال داد حتی اگر بهانه ای مانند تعطیلی یک روزنامه برای به آشوب کشیده شدن کوی دانشگاه پدید نمی آمد ، دستاویز دیگری پیدا می شد و در همان مکان یا نقطه ای دیگر ، همین اتفاق تلخ یا مشابه آن به وجود می آمد.

کد خبر: ۴۴۱۲۹

بیان این ادعا که واقعه 18 تیر ، ماحصل افراط و تندروی گروههای سیاسی بود ، در روزها و هفته های بعد از واقعه کوی دانشگاه ، چندان آسان به نظر نمی رسید و دست کم 2سال طول کشید تا افکارعمومی آشکارا دریافتند که اگر برخی عصبانیت ها، زیاده خواهی ها و انتظارات خلاف عرف و قانون نبود، تلخی واقعه کوی دانشگاه ، کام تاریخ ایران زمین را نمی آزرد. متاسفانه بخشی از حاکمیت ، بعد از دوم خرداد 76 بر آن شد سفره جدایی برای خود پهن کند و خرج خود را از بقیه حاکمیت جدا کند. برخی از کسانی که در این وادی گام نهادند، ناآشنا به مسائل سیاسی روز ایران و جهان نبودند و بعضا سابقه کارهای اجرایی یا تقنینی را هم داشتند اما مهار وقایع بسرعت از دست آنها خارج شد. معمولا در ایجاد تشنج ، کنترل از دست افرادی که خود، عامل پیدایش اتفاق هستند، خارج می شود و چه بسا همان ها قربانی آتشی می شوند که خودشان افروخته اند. پاره ای احزاب سیاسی که در دولت برآمده از دوم خرداد ، نقشی داشتند، لباس اپوزیسیون پوشیدند و بر سر شاخ نشستند و بن بریدند. آنها گمان می کردند اگر دستگاه قضایی ، نیروی انتظامی و رسانه ملی را در برابر مردم قرار دهند ، خیزشی بزرگ به وجود خواهد آمد که برنده اش ، گروههای سیاسی اپوزیسیون نما هستند. با همین رویکرد بود که به جعل خبر پرداختند و ازجمله از کشته های فراوانی نام بردند که بر اثر تیراندازی ماموران انتظامی به خون خود غلطیده اند! حتی در تدارک تشییع جنازه برآمدند و برای آن برنامه ریزی کردند و شگفت آور که برخی مسوولان سیاسی و دانشگاهی نیز با آنها هم آوا شدند اما دیری نگذشت که معلوم شد تنها یک نفر در آن حادثه کشته شده که انتساب آن به گروههای ناهمراه با انقلاب ، منطقی تر به نظر می رسد. اکنون 5سال از آن حادثه گذشته است . عده ای که می ترسند خیلی زود از حافظه سیاسی جامعه فراموش شوند و به تاریخ بپیوندند ، به هر قیمتی در صدد زنده نگاه داشتن نکات منفی واقعه 18تیر هستند. شاید هم نگرانند که تاریخ ، آنها را عاملان اصلی جنایت بشناسد و خوب می دانند که تاریخ ، داوری بی رحم است . و همین داور بی رحم ، چاره ای ندارد جز آن که چنین بر صفحات خود بنگارد که پاداش تندروی و افراط ، کنار گذاشته شدن از سوی مردم است. حتی همان بخش از مردمی که شاید تبلیغات اغواگرانه عده ای را پذیرفته بودند.