بخشی از چغازنبیل در حال فرو ریختن است

به گزارش خبرگزاری میراث‌فرهنگی، یکی از کارشناسان پایگاه جهانی چغازنبیل می‌گوید: «هنوز به‌طور دقیق نمی‌دانیم این سازه آبی چه کاربری داشته است. این‌که تصفیه‌خانه، مخزن و یا حتی یک کانال است هنوز برای ما مشخص نیست هرچند که نظریات مختلفی در مورد آن داده شده‌است.»

 به گفته وی، تصفیه‌خانه دقیقا منتهی‌الیه شمال غربی و متمایل به غرب است که با زیگورات 700 متر فاصله دارد. به‌طور کلی در سال 79 یک مرمت عمومی روی این سازه تاریخی صورت گرفته‌است که شامل نظافت عمومی، تخلیه روسوبات و آب‌هایی که داخل آن پر شده بود، است. همچنین  پرکردن ترانشه‌های که از زمان حفاری گریشمن باقی مانده بود مرمتی است که روی این سازه انجام گرفته‌است.

 با این حال برخی از فعالان میراث‌فرهنگی از وضعیت بلاتکلیف تصفیه‌خانه چغازنبیل اظهار نارضایتی کرده و اقدام سازمان میراث فرهنگی را طی سال‌های اخیر با نصب تابلویی که این سازه آبی را به کانال دفع آب‌های فصلی خوانده‌است غیرمنطقی دانستند.

آنها براین باورند که چرا در سایت وزارت نیرو این سازه تاریخی باید اولین تصفیه‌خانه جهان نامیده شود اما از سوی سازمان میراث فرهنگی کانال دفع آب‌های سطحی درون شهری نام برده می‌شود. با این تعریف و عدم مرمت و حفاظت اهمیت این سازه زیرسوال خواهد رفت.

در این تصفیه‌خانه با استفاده از قانون فیزیکی ظروف مرتبطه و مصالحی مناسب شامل قیر و و آجر و سطوح شیب‌دار که هم اینک نیز در تصفیه خانه‌های جهان استفاده می‌شود آبی را که از رودخانه کرخه در 45 کیلومتری آن کشیده بودند (کانال روباز) تصفیه می‌کرد.

بر اساس این گزارش، حجم مخزن 350 متر مکعب، ابعاد حوضچه فوقانی 9×6‌‌/‌‌7 متر و عمق 60 سانتیمتر، ظرفیت حوضچه فوقانی 5‌‌/‌‌4 متر مکعب، تعداد حفره‌های حد فاصل مخزن و حوضچه 9 عدد، ابعاد حفره (مجرا) 15×80 سانتی‌متر که هر کدام 80 سانتی متر از دیگری فاصله دارد، از مشخصات قدیمی‌ترین تصفیه‌خانه دنیا است.

 روش تصفیه به این صورت است که آب ابتدا وارد مخزن شده سپس با استفاده از 9 مجرای ارتباطی شیب‌دار، آب تصفیه شده به حوضچه فوقانی برای استفاده منتقل می‌شد.

این قانون که با نام ظروف مرتبطه توسط پاسکال فرانسوی به جهانیان معرفی شد عملا 3000 سال پیش از آن توسط ایلامیان مورد استفاده قرار گرفته است.