در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
گفتوگو با «خاله رویا و عمو مهربان» مجری و تهیهکننده برنامههای کودک شبکه 2 سیما
زندهباد دنیای کودکان
دنیای بچهها دنیای زیبایی است. آنها پر از انرژی و نشاط هستند و جز بازی کردن و شاد بودن به دنبال چیز دیگری نیستند. در این بین افرادی هستند که تلاش میکنند دنیای بچهها را شادتر و رنگارنگتر کنند. از جمله این افراد مجتبی ظرفیان و آزیتا رضایی هستند. این زوج جوان سالهاست که در این زمینه فعالیت میکنند و هر روز دغدغه بیشتری برای بودن در کنار بچهها و آموزش دادن به آنها دارند.
از برنامههای ظرفیان و رضایی میتوان به گروه امداد، صبحبخیر بچهها، رستوران کودکان و... اشاره کرد.
به نوعی میشود گفت عمومهربان و خاله رویا، تمام زندگیشان را وقف بچههاکردهاند و تمام مدت به نیازهای آنان فکر میکنند. به بهانه حضور این دو نفر در برنامههای کودک شبکه 2 سیما با آنها به گفتوگو نشستیم که حاصلش را میخوانید.
خانم رضایی از آغاز فعالیت هنریتان برایمان بگویید؟
من کار هنریام را از سال 74 آغاز کردهام، البته پیش از آن و از 9 سالگی روی صحنه تئاتر به ایفای نقش میپرداختم و پس از آن با بازی در سریال مهر خوبان به کارگردانی یوسف سیدمهدوی وارد عرصه تصویر شدم.
بازی در تئاتر آن هم در 9 سالگی چطور پیش آمد؟
پدرم مسوول نور تالار وحدت بود و به واسطه حرفه ایشان و آشناییاش با کارگردانان و بازیگران، من هم به بازی در تئاتر علاقهمند شدم و کارم را در این زمینه شروع کردم.
چه شد که به کار برای کودکان علاقهمند شدید و این مسیر را دنبال کردید؟
حدود 10 سال است به شکل کاملا حرفهای این کار را انجام میدهم و از آن بسیار لذت میبرم، البته در کنار این کار در سریالهایی چون حصیر سرد، نقطه صفر و سینمایی محبوبه بازی کردم، اما همیشه دغدغه این را داشتم که کودکان در جامعه ما چگونه زندگی میکنند و حتی میخواستم در این زمینه فیلم مستند هم بسازم. به هر حال کار من در این زمینه با همین دغدغه شروع شد و من پیش از اجرا در تلویزیون، برای کودکان در تئاتر هم بازی میکردم و هم کارگردانی و یک روز از من برای اجرا در تلویزیون دعوت شد و از همان جا پایم به تلویزیون به عنوان مجری کودک باز شد.
آقای ظرفیان، شما از ورودتان به دنیای تصویر بگویید؟
من سالها تئاتر کار میکردم. تا این که یک روز از طرف خانم رضایی برای اجرای برنامه کودک دعوت به همکاری شدم و از آن به بعد من مسوول قصه کار بودم و ایشان کارگردانی کار را به عهده داشتند و اولین کار مشترکمان هم برنامه «شهر خوب بچهها» بود که در آن به آموزش موضوعات ترافیکی و تابلوهای راهنمایی و رانندگی میپرداختیم.
رضایی: من یکبار نمایش ایشان را در صحنه تئاتر دیدم و بشدت از بازیشان لذت بردم و بعد از یکی از همکارانشان خواستم شماره تماس آقای ظرفیان را به من بدهند.
الان چند سال است دارید با هم به طور مشترک کار میکنید؟
ظرفیان: حدود 11 سال است که خانم رضایی به کار فکر میکنند و من به ایشان! (میخندد)
دلم میخواهد این را بگویم که در سال 80 اتفاقات جالبی برای من افتاد. من هم در رشته دامپزشکی درس میخواندم، هم در تئاتر بازی میکردم و هم فوتبال بازی میکردم تا جایی که آقای گل دانشکدههای دامپزشکی کرج شدم. اما بعدها دیدم که باید یکی از این کارها را به طور جدی پیگیری کنم، بنابراین وقتی درسم را تمام کردم به کار تئاتر پرداختم و بیشتر هم برای کودکان تئاتر اجرا میکردم. تئاترهایی مثل: حسن کچل، تو دیگه کی هستی، پینوکیو و ...
خب چگونه اولین اجرایتان را برای بچهها در تلویزیون تجربه کردید؟
خانم رضایی طرحی را برای گروه کودک و نوجوان شبکه 2 نوشتند که آن زمان خانم کرامتی به عنوان تهیهکننده، آن طرح را خواندند. البته ایشان در آن زمان تهیه یک سریال را به عهده داشتند و برای همین از خانم رضایی خواستند که به عنوان نویسنده با آنها همکاری کند، ولی خانم رضایی گفتند من بازیگری را میشناسم که از عهده این کار برمیآید. اگر اشتباه نکنم اسم برنامه خانم کرامتی موتور امداد بود که آقای شهرام لاسمی یا همان قلقلی آن را اجرا میکردند. به هر حال خانم رضایی یک قسمت را بر مبنای بازی من نوشتند و من رفتم و آن قسمت را اجرا کردم و به حدی آن برنامه موفق شد که قرار شد هر هفته 2 قسمت از آن برنامه را من اجرا کنم و در موتور امداد من حدود 50 تیپ مختلف را بازی کردم.
خب، شما که اینقدر استعداد دارید که در 50 تیپ مختلف بازی کردهاید چرا از اول در رشته بازیگری تحصیل نکردید و سراغ دامپزشکی رفتید؟
خیلی دوست داشتم این کار را انجام دهم، اما در آن زمان شرایط این کار برایم وجود نداشت، اما در حال حاضر قصد دارم حتما در رشته کارگردانی ادامه تحصیل بدهم.
خانم رضایی چرا اکثر برنامههای کودک ما به لحاظ انتخاب موضوع و آموزش آنطور که باید نیستند و حتی از قبل روانشناسی هم نشدهاند؟
به نکته خوبی اشاره کردید، قبلا که این حرفها را میشنیدم، ناراحت میشدم و حتی موضع میگرفتم، ولی الان که در بطن کار قرار دارم خیلی خوب کمبود این مساله را درک میکنم.
رضایی: یک مجری باید بداههپرداز باشد اما این بداههگویی باید بر مبنای تفکر صحیح و ادبیات درستی باشد. چراکه هر کلام و هر حرکتی روی تفکر کودک اثر میگذارد و حک میشود
البته در برنامه آشپزی کودکان که حدود یک سال روی آنتن شبکه دو بود، من بسیار تلاش کردم که یک برنامه آموزشی و روانشناسی شده را به نمایش بگذارم. برای همین در کلاسهای روانشناسی کودکان شرکت کردم و از راهنماییهای آنها کمک گرفتم. من معتقدم یک مجری کودک باید همنشین یک روانشناس کودک باشد.
اساس کار شما بر مبنای بداهه است. در این مورد توضیح دهید.
رضایی: بله. یک مجری باید بداههپرداز باشد، اما این بداههگویی باید بر مبنای تفکر صحیح و ادبیات درستی باشد. چراکه هر کلام و هر حرکتی روی تفکر کودک اثر میگذارد و حک میشود.
در برنامههایتان چه اهدافی را بیشتر مدنظر قرار میدهید؟
ظرفیان: ما بیشتر تلاش میکنیم از آموزش غیرمستقیم استفاده کنیم. زیرا معتقدیم کودک آموزش مستقیم را پسمیزند و این آموزش غیرمستقیم است که در نهایت نتیجه میدهد. در واقع اول نتیجه کار بد را به بچهها نشان میدهیم و بعد به کار مثبت اشاره میکنیم.
خانم رضایی، فکر میکنید چرا برنامههای کودکان در دهه 60 به مراتب موفقتر از برنامههای امروزی بودند؟
چون در آن زمان هجوم رسانههای مختلف به این شکل نبود و بچههای آن روز از انواع و اقسام برنامهها اشباع نبودند. برنامههای آن دوران غیرمستقیم آموزش میدادند و بار معنوی و مثبت زیادی هم داشتند. برای همین هم نسل ما خاطرات زیادی از برنامههای کودک در آن زمان دارند.
آقای ظرفیان، اسم عمو مهربان از کجا آمد؟
بعد از برنامه موتور امداد من کمردرد شدیدی گرفتم جوری که مجبور شدم دیسکم را عمل کنم و در ابتدای سال 87 قرار شد برنامه صبح بخیر بچهها را اجرا کنم. از اول قرار بود اسم خانم رضایی خاله مهربان باشد، اما با شروع ضبط برنامه صبح به خیر بچهها شدم عمو مهربان.
شما اجرای برنامه رستوران کودکان را هم به عهده دارید. در مورد این برنامه توضیح دهید.
من در این برنامه از بچههای 3 تا 9 سال بازی گرفتم. همین طور از 200 پدربزرگ و مادربزرگ. این برنامه به لحاظ تولید و کار بسیار سنگین است و تا به حال چنین برنامهای را برای کودکان در تلویزیون نداشتیم. بچهها در این برنامه بسیار راحت آشپزی میکنند و در این کار بسیار خلاق هستند.
در مورد محتوای برنامههایتان چقدر با یکدیگر تعامل دارید؟
بسیار زیاد. خانم رضایی متنها را مینویسند و بعد با همفکری یکدیگر آن نوشتهها را پرورش میدهیم. حتی روی کلمات و عبارات با یکدیگر بحث میکنیم و گاهی کارمان را به نقد میکشیم.
رضایی: گاهی پیش آمده است که بعد از برنامه من از آقای ظرفیان به خاطر نوع اجرایشان انتقاد کردم. چون به نظرم کار ما اصلا شوخیبردار نیست و باید با وجدان کار کرد. برای همین سعی میکنیم به مرور زمان کار یکدیگر را اصلاح کنیم تا بتوانیم بهترین را به نمایش بگذاریم.
اجرا برای کودکان چقدر برایتان لذتبخش است؟
ظرفیان: بسیار زیاد. کودکان فرشتههای صادقی هستند که راحت از تو انتقاد میکنند یا کارت را میپسندند و تعریف میکنند. آنها هیچگونه زرنگی و حیلهگری ندارند و خیلی زود با تو ارتباط برقرار میکنند.
رضایی: بچهها دنیای پاک و بیآلایشی دارند و هرگز نمیتوانی آنها را گول بزنی چون خیلی خوب همه چیز را متوجه میشوند و درک میکنند. به هر حال ما به واسطه بودن در کنار بچهها دنیای شادی را تجربه میکنیم.
تا به حال شده از کاری که میکنید، خسته شوید؟
رضایی: هرگز، برعکس هر چه بیشتر در کنار بچهها قرار میگیرم بیشتر انرژی میگیرم و دوست دارم بهترین کارها را برای آنها انجام دهم چرا که کودکان واقعا لایق بهترینها هستند.
راستی با مقایسه برنامههای مختلف کودک با یکدیگر، چقدر موافق یا مخالف هستید؟
رضایی: به نکته خوبی اشاره کردید. من از این مساله بسیار ناراحت هستم و هرگز با این کار موافق نیستم. چرا که برآورد برنامههای کودک با یکدیگر متفاوت است. مثلا ما الان داریم با کمترین برآورد برنامه میسازیم. در حالی که برنامههای دیگر امکانات بیشتری نسبت به ما دارند و هرگز درست نیست که تمام برنامهها را با یک چشم میبینند و مقایسه میکنند.
خودتان چقدر دلتنگ کودکیتان هستید؟
ظرفیان: بسیار زیاد، اما خوشبختانه در این سالها به واسطه حضور در کنار کودکان توانستهام به نوعی دوباره به آن زمان برگردم و کودکی کنم.
تا کی میخواهید عمو مهربان و خاله رویا باقی بمانید؟
رضایی: تا زمانی که حرفی برای بچهها داشته باشیم و آنها هم پذیرای ما باشند. البته اگر مسوولان تلویزیون هم با ما همکاری کنند.
محبوبه ریاستی / جامجم
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
