چگونه در طبیعت گم نشویم؟

در این مطلب و مطالب دیگر به شما نشان می‌دهیم که چگونه می‌توانید از مواد و ابزار موجود برای نجات پیدا کردن استفاده کنید، در حقیقت این مطلب مدخلی برای وارد شدن به مباحث هنر زنده‌‌‌ماندن یا سازگاری با طبیعت است.

قبل از وارد شدن به صحرا، جنگل یا... و همچنین ترک خو‌دروی خود این اقدامات را انجام دهید.

یک یادداشت بگذارید یا به یک نفر بگویید که کجا می‌روید، کدام مسیر را انتخاب کرده‌اید و چه موقع باز خواهید گشت. به یاد داشته باشید لازم است این کار را هر بار و حتی زمانی که به مکانی آشنا و برای مدتی کوتاه می‌روید، انجام دهید.

همان قدر که ممکن است در چند کیلومتری اردوگاه پای شما صدمه ببیند یا حتی بشکند، در چندصد قدمی خانه هم امکان دارد دچار شکستگی پا شوید.

پس همیشه ابزار ضروری مثل چاقوی شکار، قطب‌نما، کبریت که در یک محفظه ضدآب قرار گرفته باشد و همچنین بادگیر یا بارانی با خود داشته باشید.

با اطمینان داشتن از تجهیزات همراه، استفاده درست از این تجهیزات، تعامل گروهی و دانستن تکنیک‌های زنده ماندن می‌توانید بموقع از آگاهی و اطلاعات خود استفاده کنید. شناختن بوها، صداها، خصوصیات فیزیکی زمین، آب و هوا و همچنین رابطه شما با این موارد نیز کمک‌های بسیار خوبی هستند که در مورد آنها هم خواهیم نوشت.

با دانستن تکنیک‌های زنده ماندن و شناخت محیط، اعتماد به نفس ما هنگام گردشگری طبیعت بالا می‌رود. این آگاهی‌ها باعث کاهش ترس می‌شود و از اتخاذ تصمیمات غیرمعقول ناشی از وحشت جلوگیری می‌کند.

برای این‌که امکان گم شدن هنگام طبیعت‌گردی را به‌حداقل برسانیم، باید عادت‌هایی را در خودمان پرورش دهیم. به عنوان مثال موقع سفر عادت کنید:

موقعیت تقریبی خود را روی نقشه کنترل و سعی کنید علامت‌های نقشه را با محیط دور و بر خود مقایسه کنید. این کار را هر 15 تا 20 دقیقه یک‌بار انجام دهید.

جهت وزش باد را مرتب کنترل کنید.

دقت کنید که سایه شما دقیقا کجا می‌افتد، تا مطمئن شوید که دور خود نمی‌گردید و در خواندن قطب‌نما اشتباه نکرده‌اید.

به طور مرتب بررسی کنید چه مدت است که راه افتاده‌اید و چقدر از مسیر را پیموده‌اید.

نقاط اصلی مثل تپه‌های بزرگ، رودخانه‌ها و درخت‌های بزرگی را که پشت‌سر گذاشته‌اید، به خاطر بسپارید.

چنانچه به هر دلیلی گم شده‌اید، فقط مسیر آمده را برنگردید؛ بلکه سعی کنید با جستجو کردن یک نشان بارز از مکانی که گم شده یا راهی که آمده‌اید، آن را به یاد آورید و به طرف آن برگردید. برای پیدا کردن راه برگشت، نشانه‌هایی مثل شاخه‌های شکسته در مکانی که گم شده‌اید بر جای بگذارید. مطمئن شوید که یک نشانه را دنبال می‌کنید.

در طبیعت‌گردی این نکته هم حائزاهمیت است، ساییدگی‌های روی درخت که بر اثر یک شاخه در حال افتادن یا توسط حیواناتی مثل گوزن یا خرس به وجود آمده با علامت‌هایی که توسط انسان بر جای گذاشته شده متفاوت است. معمولا آثار انسان‌ها روی درخت‌ها صاف و مرتب هستند.

اگر در طبیعت گم شدید، سهمیه‌بندی را بلافاصله شروع کنید. در صورتی که آب کافی در اختیار ندارید، نوشیدن آب را هم محدود کنید. کم‌کم و آهسته غذا بخورید. برای حیوانات کوچک تله بگذارید! گیاهان خوراکی پیدا کنید و از آنها به عنوان مکمل غذایی‌تان استفاده کنید.

احساس ترس برای زنده ماندن لازم است. خدا ترس را برای دادن انرژی بیشتر به انسان در وجود وی نهاده است. انسان‌های غارنشین شب‌ها می‌خوابیدند و به محض شنیدن کوچک‌ترین صدای غیرعادی بسرعت از جا برمی‌خاستند و از خطر فرار می‌کردند. این واکنش سریع به کمک هورمون آدرنالین بروز می‌کند که به دلیل ترس در بدن ترشح می‌شود.

ترس غیرمنطقی معمولا از چیزهایی ناشناخته ایجاد می‌شود. هرگاه این حالت بر شما غلبه کرد، موقعیت را بررسی کنید تا ببینید آیا ترس شما منطقی است یا نه. پس از بررسی معمولا به این نتیجه خواهید رسید که بسیاری از ترس‌هایتان غیرمنطقی هستند. مثلا صدای خطرناکی که می‌شنوید، ممکن است سنجاب یا کلاغی باشد که از بالای درخت، گردویی به پایین پرتاب می‌کند.

اگر زخمی شده‌اید، درد می‌تواند ترس را به وحشت تبدیل کند. وحشت نیز می‌تواند باعث شود شخص بدون فکر عمل کند و مثلا به داخل جنگل فرار کند.

وحشت ممکن است ناشی از تنهایی باشد؛ این حالت می‌تواند منجر به ناامیدی شود. بنابراین حتی‌الامکان تنهایی به طبیعت‌گردی نروید.

ذهن خود را مشغول نگه دارید و نقشه نجات بکشید. شناختن نشانه‌های ترس و وحشت می‌تواند شما را در غلبه بر تاثیرات مخرب آنها یاری کند. هنگام گم شدن برنامه‌ای برای یک یا حتی چند روز آینده‌تان داشته باشید. این کار باعث افزایش روحیه شما می‌شود.

در زمان گم شدن مطمئن شوید که خروجی مکانی که شب را در آن خوابیده‌اید، رو به شرق است. به این ترتیب، به محض روشن شدن هوا بیدار می‌شوید و زمان را از دست نمی‌دهید.