اما کسی نمیپرسد چرا دانشجوی کارشناسیارشد باید چند شبانهروز در نمازخانه دانشگاه سرگردان بماند و چون اتاقی در خوابگاه خالی نیست، از کمترین امکانات زندگی محروم باشد تا پس از چند روز مجبور به استفاده از حمام مخروبه خوابگاه شود؟ کسی نمیپرسد مگر قرار نبود دانشجویان دختر با بنبست کمبود خوابگاه روبهرو نشوند؟ مگر قرار نبود طبق سیاستهای وزارت علوم، دانشگاهها توسعه کمی و کیفی پیدا کنند؟ چه شد که در دوره کارشناسیارشد، بار افزایش ظرفیت برای یکی از بهترین دانشگاههای کشور آنقدر سنگین شد که آن را مجبور به اسکان دانشجویان خود در گوشه نمازخانه و راهرو و... کرده است؟ چرا این روزها بهترین دانشگاههای کشور مانند تهران یا امیرکبیر خارج از برنامهریزیهای از پیش تعیین شده، دانشجویان کم سن و سال را در بیغولههایی اسکان میدهند که تا اتفاقی گریبان یکی از آنان را مانند آمنه زنگنه دانشجوی جدیدالورود کارشناسیارشد پلیمر نگیرد، نگاهها به سمت آن نمیگردد. این در حالی است که مسوولان فرهنگی دائم بر آسیبپذیری اتاقها و خانههای دانشجویی یا همان مجردی هشدار میدهند، در حالیکه هیچکدام راه حلی برای دانشجویان غریب شهرستانی ندارند! شورای صنفی دانشگاه امیرکبیر، افزایش ظرفیت دانشگاه را بدون تعبیه امکانات اولیه، عامل اسکان دانشجویان در اماکن غیراستاندارد میداند، یعنی همان سیاست افزایش تعداد دانشجو که مسوولان نظام آموزش عالی به آن مباهات میکنند و به آن غرهاند، بتدریج به روندی آسیبزا تبدیل میشود که در سادهترین شکل با اتاقهایی شلوغ، سرویسهای بهداشتی کثیف، راهروها و نمازخانههایی پر از دانشجوی تازهوارد و... خودنمایی میکند. مسوول مرگ دانشجوی 23 ساله کیست؟ شاید در هر نظام آموزشی پیشرفتهای این اتفاق به ظاهر ساده میتوانست مدیران دانشگاه یا حتی وزارت علوم را به میز پاسخگویی بکشاند.
کتایون مصری / گروه جامعه
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم