اتفاق روز
امروز شاهچراغ نورافشانی میکند
چند روزی است که از آغاز دهه کرامت میگذرد؛ دههای که با آغاز ماه ذیالقعده، ماه اجابت، ماه تقرب به پروردگار شروع میشود. ماهی که اولین روزش با ولادت حضرت فاطمه معصومه(س)، خواهر کریمه عزیز خراسان، قرب و عزتی دو چندان یافته و یازدهمین روز آن با میلاد هشتمین اختر امامت و ولایت، شاه خراسان، کریم من ابناءالکرام، علی بن موسیالرضا (ع)، تبدیل به پارهای از نور و سرور شده است.
و اما میانه این دو روز مبارک یعنی ششم ذیالقعده، روز بزرگداشت حضرت احمد بن موسی، سیدالکریم، شاهچراغ (ع)، دیگر فرزند امام موسی کاظم، نامگذاری شده است. وجه نامگذاری این ایام به دهه کرامت نیز از آن روی است که با نام این کریمان اهل بیت مزین شده است.
امروز روز شاهچراغ است و اگر در اولین روز این دهه، مرغ دل عاشقان این خاندان زلال، به سوی قم و حرم دردانه امام موسی کاظم پر کشیده بود، و چند روز دیگر نیز هوایی آسمان نورانی یوسف خراسان میشود، اما امروز بهانه شاهچراغ را میگیرد و بالهایش را برای رسیدن به گنبد این حرم باصفا در شیراز میگشاید؛ حرمی که به طراوت شهر شعر و طرب، شهر حافظ و سعدی، معنویتی خاص میبخشد. حضرت امیراحمد بن موسی(ع) یکی از 19 فرزند امام موسی کاظم (ع) است که به همراه محمد بن موسی (ع) از یک مادر متولد شدهاند.
ام احمد، مادر این دو بزرگوار به نقل از علامه مجلسی در کتاب (مراه العقول) در شرح حدیث پانزدهم، داناترین، پرهیزگارترین و گرامیترین همسر امام موسی کاظم بود که آن حضرت اسرار خود را به وی میسپرد و اماناتش را نزد او به ودیعه میگذارد. هنگامی که خبر شهادت حضرت امام موسی کاظم (ع) در مدینه منتشر شد، مردم بر در خانه (ام احمد) جمع شدند. آنگاه همراه با احمد بن موسی(ع) به مسجد آمدند و به سبب شخصیت والای احمد بن موسی(ع) گمان کردند که پس از شهادت امام موسی کاظم(ع) وی جانشین و امام است، به همین سبب، با وی بیعت کردند و او نیز از آنها بیعت گرفت، سپس بالای منبر رفت و طی خطبهای فصیح و بلیغ فرمود: «ای مردم، همچنان که اکنون تمامی شما با من بیعت کردهاید، بدانید که من خود، در بیعت برادرم علی بن موسی(ع) هستم. او پس از پدرم، امام و خلیفه بحق و ولی خداست. از طرف خدا و رسولش بر من و شما واجب است که از او اطاعت کنیم.»
در زمان خلافت مامون عباسی و پس از عزیمت امام رضا(ع) از مدینه به طوس به درخواست و اجبار مامون، به بهانه واگذاری ولایتعهدی به آن حضرت و البته به منظور فرو نشاندن مبارزات انقلابی شیعیان و تحکیم خلافت متزلزل عباسی، حضور شیعیان و محبان اهل بیت نیز به اشتیاق زیارت چهره تابناک امامت و ولایت به این سرزمین فزونی یافت. حضرت احمد بن موسی(ع) نیز در همین سالها یعنی 198 تا 203 ه.ق به همراه 2 نفر از برادرانش به نامهای محمد و حسین و گروه زیادی از برادرزادگان، خویشان و شیعیان، بالغ بر 2 یا 3 هزار نفر از طریق بصره عازم خراسان میشوند. مامون پس از به شهادت رساندن امام رضا (ع)، با اطلاع از حرکت حضرت احمد بن موسی(ع)، برادر بزرگوار امام رضا و یارانش به قصد خراسان، به جمیع حکام و عمال خود دستور میدهد هر کجا از بنیفاطمه و اولاد پیغمبر بیایند مقتول سازند و پیروان سادات بنیهاشم را با آزار و شکنجه مرعوب و مقهور حکومت غاصب کنند. خبر حرکت احمد بن موسی(ع) توسط کارگزاران حکومتی به مامون میرسد و او هم به همه حکمرانان خود، دستور میدهد که در هر کجا قافله بنیهاشم را یافتند، مانع از حرکت آنها شوند و آنها را به مدینه بازگردانند یا مقتول کنند. همزمان با رسیدن احمد بن موسی به شیراز، دستور مامون هم به قتلغخان، حاکم وقت آن میرسد. او که مردی سفاک و خونریز بود با لشکری انبوه به جنگ حضرت احمد بن موسی میرود. در این نبرد، عدهای از امامزادگان و اصحاب احمد بن موسی(ع) زخمی و تعدادی نزدیک به 300 نفر به شهادت میرسند.
احمد بن موسی(ع) نیز به تنهایی با لشکر انبوهی به نبرد میپردازد. دشمن چون میبیند از عهده او برنمیآید، شکافی در جایگاه استراحت وی ایجاد کرده و از پشت بر سرش شمشیر میزند؛ سپس خانه را خراب میکند تا بدن او برای 400 سال در زیر تودههای خاک، در محلی که هماکنون مرقد و بارگاه اوست، پنهان شود. میگویند هیچکس از محل شهادت احمد بن موسی(ع) آگاه نبود تا زمان مقرّبالدین مسعود بن بدر که وی قبر آن حضرت را یافت و بر آن گنبدی ساخت.
فاطمه مرادزاده / گروه ایران
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
