شهر در دست کودکان

 تصمیمی که بنیاد فارابی بعد از کش و قوس‌های فراوان گرفت و این جشنواره بعد از اظهارنظرهای مختلف و متفاوت (و البته متناقض) مسوولان بالاخره از همدان به اصفهان بازگشت تا اهالی سینما همگی اظهار خوشحال کنند از جشنواره‌ای که 25 سال سابقه دارد و روزهای بسیار خوشی را در سینمای ایران داشته است.

سینمای کودک و نوجوان با این جشنواره دوباره می‌تواند به روزهای خوبش بازگردد؛ روزهایی که حتما در جدول اکران نماینده داشت. هفت هشت سال پیش سینمای کودک در ایران نه‌تنها در جدول اکران جایی ثابت برای خود داشت؛ بلکه حتی پرفروش‌ترین فیلم‌های سال هم به نام این‌گونه سینمایی رقم می‌خورد. بلاتکلیفی و آواره شدن جشنواره کودک و نوجوان آغازی بود بر سقوط این سینما، چه در ویترینی به نام جشنواره و چه در گیشه و اکران و متاسفانه تولید؛ اما حالا با بازگشت این جشنواره به محل اصلی خود، شاید امیدوار هم با این جشنواره به سینمای کودک و نوجوان بازگردد. این‌که اگر روی پرده نشانی از فیلم‌های کودک و نوجوان نمی‌بینیم، باید به تولیدات چند سال اخیر سینمای ایران نگاهی بیندازیم و ببینیم سهم آثار کودک و نوجوان در تولید چقدر بوده است.

هوشنگ مرادی‌کرمانی هم نمی‌تواند خشنودی‌اش را از بازگشت جشنواره به اصفهان پنهان کند. او در گفت‌وگویی که با سایت این جشنواره داشته به روزهای خوش سینمای کودک و جشنواره اشاره می‌کند و می‌گوید: «جشنواره سال‌های زیادی در این شهر برگزار می‌شد و همه جهانیان جشنواره کودک را با نام شهر اصفهان می‌شناسند.» او به برخی از مشکلات هم پرداخته است.

به اعتقاد مرادی‌کرمانی «اگر در فیلمنامه‌های کودک، نگاه سفارشی حاکم نباشد و به نیازهای مخاطبان این گروه سنی توجه شود و خبری از پند و نصیحت مستقیم نباشد، قطعا این سینما رشد خواهد کرد.»

حضور 3 نسل از فیلمسازان این عرصه در جشنواره اصفهان، یکی دیگر از نکات امیدوارکننده جشنواره کودک امسال است. مرادی‌کرمانی هم به این نکته اشاره می‌کند: «فیلمسازانی مثل ابراهیم فروزش تجربیات بسیار ارزنده‌ای در این حوزه دارند. این تجربیات زمانی می‌تواند کارساز باشد که با خلاقیت و نگاهی نو تلفیق شود. کار کردن برای کودکان امروز فوق‌العاده سخت و دشوار است. برای پویایی سینمای کودک باید آن را به‌روز کرد.»

ابوالحسن داوودی نیز می‌گوید: «معتقدم در این چند ساله تولید فیلم کودک موضوعیت خود را در اقتصاد سینمای ما از دست داده است. این‌که بخواهیم به شیوه تزریقی فیلم کودک تولید شود، حسن‌ها و معایبی دربر دارد. این مساله باعث تولید آثار گلخانه‌ای می‌شود که تطابقی با نیازهای مخاطبان این گروه سنی نخواهند داشت. برای رسیدن به سینمای پرمخاطب کودک مثل آثار تولید شده در دهه 70، باید برنامه‌ریزی‌های دقیق و اصولی
داشته باشیم.»

در ادامه آزیتا حاجیان نیز می‌افزاید: «امیدبخشی باید جنبه واقعی داشته باشد. با تولید فیلم‌هایی که مشکلات و مسائل کودکان و نوجوانان را نشان می‌دهد و کارگردانی چنین آثاری که مخاطبان این گروه سنی را به تلاش و مشارکت جمعی در فعالیت‌های اجتماعی دعوت می‌کند، می‌توان به تاثیرات مثبتی دست یافت.»