جنگ در قاب تلویزیون

حرف‌های ابراهیم حاتمی‌کیا در پارک ملت به ما یادآوری می‌کند که باید بر آنچه داشته‌ایم ـ شما بخوانید «تجربه» و «انگیزه» ـ و از آن در سینما استفاده نکردیم، افسوس خورد.

این صحبت‌های حاتمی‌کیا در حالی که همواره مسوولان دم از حمایت از سینمای دفاع مقدس و احیای آن زده‌اند قابل تامل است، منکر تاثیرگذاری سینما در سال‌های گذشته نیستم اما به نظر می‌رسد تلویزیون در چند سال گذشته به‌نسبت، حضور پررنگی در این عرصه داشته است. تلویزیون در طول این سال‌ها تلاش کرده به اندازه بضاعتش، در این حوزه آثار قابل دفاعی را عرضه کند و از آنجا که مخاطبان این رسانه برخلاف سینما یا شبکه نمایش خانگی ،سطح گسترده‌تری را شامل می‌شوند، کوشیده است آثار پرمخاطب‌تری را در این زمینه ارائه کند. شاید بزرگ‌ترین ویژگی تلویزیون این باشد که برخلاف سینما که معمولا تنوعی در مضامین آثارش در این حوزه دیده نمی‌شد، بکوشد از تمامی ظرفیت‌های خود برای خلق آثار گوناگون استفاده کند. «در چشم باد» که سال گذشته از شبکه یک سیما پخش شد، بسیاری از ویژگی‌های خوب یک اثر در این حوزه را داشت یا همین سریال «شوق پرواز» که جمعه شب‌ها از شبکه یک سیما پخش می‌شود به طور مستقیم به مقوله 8 سال دفاع مقدس ارتباط پیدا می‌کند و می‌کوشد تصویری قابل لمس از حقیقت جنگ بازتاب دهد. بجز این دو اثر، «وضعیت سفید» از جمله آثار قابل اعتنای این روزهای تلویزیون است که می‌کوشد زندگی چند خانواده را هنگام بمباران تهران به تصویر بکشد. تلویزیون با این اثر، قدم به راه کمتر تجربه شده‌ای می‌گذارد که سینما در آن خیلی حضور و بروزی نداشته است. تجربه نمایش زندگی چند خانواده ایرانی در زمان موشکباران به هر حال برای خیلی‌ها می‌تواند جذاب و به همان اندازه هم غافلگیرکننده باشد. تلویزیون می‌کوشد دینش را به جنگ و آدم‌های جنگ ادا کند؛ گرچه هنوز در ابتدای راه است.