ادعای افول والیبال ایران ، بی‌اساس است

رقابت‌های جام ملت‌های آسیا بالاترین سطح والیبال قاره و حتی از بازی‌های آسیایی هم بالاتر است. بنابراین اگر کنفدراسیون والیبال آسیا چنین اعتمادی به ما می‌کند هم به دلیل صلاحیت سعید درخشنده، دبیر فدراسیون والیبال و هم به دلیل توانایی و قدرت والیبال کشورمان است.

این دومین دوره پیکارهای والیبال جام ملت‌های آسیاست که در ایران برگزار می‌شود. در دوره گذشته که 12 سال پیش بود تیم ما در رده ششم قرار گرفت. به هر ترتیب با توجه به جایگاهی که ما در آسیا کسب کرده‌ایم و انتظاراتی که مردم از این رشته دارند باید پاسخی برای این عطش مردم وجود داشته باشد. عطشی که ریشه در سیر صعودی و شیب مثبت و پایدار والیبال ایران در 5 سال گذشته دارد. همان طور که می‌دانید تیم ملی ایران در دوره گذشته این بازی‌ها (مانیل 2009) در اوج داوری نامناسب در فینال مقابل ژاپن مغلوب شد و به نایب‌قهرمانی بسنده کرد. در واقع ما از سال 2007 خود را برای میزبانی این رقابت‌ها و حتی جام ملت‌های 2009 آماده کرده بودیم و با وجود این‌که این درخواست با موافقت ضمنی کنفدراسیون آسیا مواجه شد، اما در آن مقطع به دلیل شرایط خاص فیلیپین، این میزبانی را به مانیل دادند. به هر حال ما در پس این میزبانی و از همان سال 2007 بر آن بودیم تا با کسب عنوانی درخور، جواز حضور در مرحله انتخابی المپیک را به دست بیاوریم. در این شرایط بسیار خوشبینیم که همچون سال گذشته که مردم ارومیه تیم ملی را در جام کنفدراسیون آسیا تنها نگذاشتند این بار در تهران هم شاهد حضور و حمایت پر شور تماشاگران از ملی‌پوشان والیبال باشیم.

میزبانی، محاسن زیادی دارد و همان طور که پیشتر گفتم در درجه اول این میزبانی سبب شد که امکانات ما استاندارد شود. ما اگر ادعا داریم دنبال رفتن به لیگ جهانی هستیم در درجه اول باید امکانات استانداردی داشته باشیم، همین مسابقه‌ها خیلی به ما کمک کرد که برای میزبانی لیگ جهانی هم آماده شویم چه بسا اگر به برکت این مسابقه‌ها نبود ما نمی‌توانستیم میزبان لیگ جهانی باشیم، اما در بعد فنی طبیعی است که ما درصدد این هستیم که با میزبانی این مسابقه‌ها، در راستای توسعه کیفی و کمی والیبال در سطح کشور گام بر ‌داریم. یکی از دغدغه‌هایی که همیشه با آن دست به گریبان بوده‌ایم این است‌ که والیبال بر عکس فوتبال از موهبت پخش تلویزیونی رقابت‌های جهانی و قاره‌ای و به طور کلی پیکارهای سطح اول دنیا بی‌بهره بوده است، در نتیجه رقابت‌های تهران فرصتی است که هم توانایی خود را به رخ آسیا کشیده و هم توان میزبانی خود را نشان دهیم. از طرف دیگر میزبانی ما این حسن را دارد که علاقه‌مندان به والیبال و رده‌های پایه ما 10 روز بالاترین سطح والیبال آسیا را هم از نزدیک و هم به طور مستقیم از تلویزیون دنبال کنند. این خود یک کلاس آموزشی است و در پس این شکل‌گیری جو والیبال در کشور، شور و هیجان هم ایجاد می‌شود تا علاقه مندان به این رشته افزایش یابند.

به هر ترتیب ایجاد تغییرات در کادرفنی تیم ملی اتفاقی یک شبه نبوده است. ما این تغییرات را سال 2007 شروع کردیم، در آن مقطع زوران گائیچ را به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب کردیم و این‌که با او برنامه 2+2 را دنبال می‌کردیم و طی 4 سال و تا زمان المپیک لندن هدایت تیم ملی ما را عهده‌دار باشد، اما انتقاداتی که مطرح شد و این‌که چرا این مربی همزمان مربیگری یک تیم باشگاهی در روسیه را نیز عهده‌دار است در نهایت ما را وادار کرد که حسین معدنی، دستیار ایرانی او را که یک سال در کنار این مربی کار کرده بود، به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب کنیم. چون گائیچ معتقد بود همزمان برای حفظ اعتبار خود باید در یک تیم مطرح دنیا هم کار کند. به هر حال تیم ملی با هدایت معدنی پله به پله شرایط خوبی را تا بازی‌های آسیایی گوانگجو سپری کرد. در گوانگجو تیم ما در شرایطی دوم شد که 4 سال قبل در دوحه ششم شده بود، اما انتظار مردم این بود که تیم در گوانگجو قهرمان شود. در چنین شرایط وقتی خود ما هم دیدیم والیبال ایران استعداد و پتانسیل خوبی دارد و حلقه گمشده آن تجربه برتر بود؛ کسی که تجربه میدان‌های جهانی را داشته باشد. مطالعات زیادی صورت گرفت و بر مبنای این مطالعات و آسیب‌شناسی که انجام دادیم سراغ 3 مربی نامدار به نام‌های آناستازی، ولاسکو و برندی رفتیم. آناستازی، سرمربی لهستان شد و از بین برندی و ولاسکو در نهایت ولاسکو را که چند دوره ایتالیا را قهرمان جهان کرده بود و به عنوان تئوریسین والیبال دنیا شناخته شده است به خدمت گرفتیم. من وقتی اسفند 89 با او مذاکره کردم هم جام ملت‌های تهران را می‌دیدم و هم صعود به المپیک لندن را. این بدان معنا نیست که بعد از آن دیگر قطع ارتباط می‌کنیم. طبیعی است که همه مردم ما این انتظار را دارند که تیم ملی بازی‌هایی همچون بازی با تیم ملی ایتالیا در رقابت‌های جهانی را انجام دهد. به هر حال مردم ما انتظار دارند تیم ملی را بین 10 تیم برتر دنیا ببینند.

چندی پیش در مسابقه‌های تدارکاتی تیم ایران با تیم‌های اسلواکی، فنلاند واسلوونی بازی‌های خوبی انجام داد. 4 بازی با اسلواکی انجام دادند که در 3 بازی برنده شدند. آن هم در شرایطی که اسلواکی با تمام توان، خودش را برای جام ملت‌های اروپا محک می‌زد. همین تیم بعد از بازی با ما بلغارستان و لهستان 2 تیم خوب والیبال دنیا را شکست داد. به هر حال تیم ما چنان نمایش دلپذیری داشت که سرمربی اسلواکی اعلام کرد یک پدیده جدید در والیبال دنیا متولد شده و آن ایران است. واقعیت این است که یکی، دو ناکامی بدجوری کام ما را تلخ کرد؛ یکی در رقابت‌های جهانی مقابل مصر تیمی که پیش از آن در جام‌جهانی شکستش داده بودیم و دیگری مقابل ژاپن در فینال گوانگجو. ما با ولاسکو دنبال ثبات در تیم ملی هستیم و احساس می‌کنیم با تکیه بر دانش این مربی بزرگ، می‌توانیم به این ثبات دست یافته و انتظارات را برآورده کنیم. همیشه به بازیکنان می‌گوییم توقع ما این است که با 120 درصد ، یعنی بیش از توان خود ظاهر شوید. برای رسیدن به اهداف بزرگ و انتظاراتی که داریم ولاسکو و دستیاران خارجی اش را به خدمت گرفتیم، این‌ها به انضمام کادرفنی داخلی و شرایطی که آماده شده است می‌توانند ما را به اهدافمان برسانند.

ما نمی‌توانستیم فرصت‌ها را از دست بدهیم. بعد از دوم شدن تیم ملی در گوانگجو، جو سنگینی بر والیبال حاکم شد. طبیعی است وقتی شما می‌خواهید یک تصمیم را اتخاذ کنید ریسک آن را هم باید بپذیرید. ما بسیار امیدوار هستیم که در این مسابقه‌ها با قهرمانی خودمان یا با قهرمانی ژاپن و نایب‌قهرمانی ما به جام‌جهانی ژاپن (آبان ماه با حضور قهرمانان قاره‌های مختلف) راه یابیم. از طرفی 4 تیم برتر مسابقه‌ها جواز حضور در رقابت‌های انتخابی المپیک را به دست می‌آورند، بنابراین شرایط برای ولاسکو دشوار نیست و فرصت لازم را دارد. با توجه به وضعیت تیم و شرایطی که در بازی‌های تدارکاتی وجود داشت احساس می‌کنم ارزش این ریسک را داشت که ولاسکو را در ابتدای سال 90 سرمربی تیم ملی کردیم، چون معتقدیم با ولاسکو می‌توانیم به اهدافمان برسیم. من به شخصه شانس قهرمانی تیم در جام ملت‌ها و راهیابی به المپیک را زیاد می‌بینم. این اظهار نظر بدان معنا نیست که سطح انتظارات را بالا ببریم، نه به هیچ وجه.بلکه خودمان هم از تیم انتظار داریم و خود بازیکنان هم این انتظار را دارند که بهترین نتیجه را بگیریم.

امسال قرار بر این بود که بر اساس نتیجه جام ملت‌های آسیا، نماینده‌ این قاره برای لیگ جهانی انتخاب شود. وقتی در اردیبهشت این شیوه انتخاب را به ما اعلام کردند، گفتیم تا آخر شهریور وقت داریم تیم را با قدرت آماده کنیم و با قهرمانی در جام ملت‌ها به عنوان نماینده آسیا به لیگ جهانی راه یابیم، اما به یکباره در تاریخ 10 تیرماه گفتند که تا 20 تیر باید تکلیف نماینده قاره آسیا در لیگ جهانی مشخص شود، آن هم با یک تک بازی در چین. در چنین شرایطی اساسا ولاسکو نظرش این بود که تیم به چین نرود، در حالی که اگر تصمیم می‌گرفتیم شرکت نکنیم در این صورت نامزدی خود را برای راهیابی به لیگ جهانی از دست می‌دادیم (ایران، ژاپن، کره جنوبی و چین نامزدهای آسیا برای لیگ جهانی هستند) یا این‌که باید به هر شکل ممکن زیر بار این تصمیم می‌رفتیم. به هر حال در شرایطی که 5 بازیکن دریافت کننده تیم یعنی آرش کشاورزی، فرهاد نظری افشار، محمد محمد کاظم، مجتبی شبان، فرهاد قائمی و آرش کمالوندی یا مصدوم بودند یا هیچ یک در شرایط آمادگی نبودند، ما با وحید والی و مباشری به عنوان دریافت‌کننده به این مسابقه گام گذاشتیم و طبیعی بود که شرایط خوبی در مسابقه با چین نداشته باشیم. این درست که ما 2 بار با بداقبالی از راهیابی به لیگ جهانی بازماندیم، اما بی‌خیال این هدف نشده‌ایم و مطمئن باشید این شکست‌ها درس عبرت و تجربه خوبی به ما داد که بهتر و پرقدرت‌تر گام به رقابت‌های انتخابی لیگ جهانی بگذاریم.

ولاسکو مربی‌ای نیست که تحت تاثیر قرار بگیرد، خودش بیش از هر چیزی مراقب اعتبارش است. من هم این سیاست را ندارم که در کار ولاسکو یا کار سایر اعضای کادر فنی دخالت کنم. من و کادرفنی و دیگر مربیان اطلاعات لازم را در اختیار او می‌گذاریم و خودش هم بازی‌های مختلف را نگاه می‌کند و تصمیم نهایی را می‌گیرد.

والیبال در المپیک با شرکت 12 تیم برگزار می‌شود و تیم‌های اول تا چهارم جام ملت‌های تهران به اضافه 4 تیم از سایر قاره‌ها در ژاپن مسابقه می‌دهند تا تیم قهرمان و بهترین تیم آسیایی، المپیکی شوند. بر مبنای پتانسیلی که داریم باید در آسیا همیشه حرف اول را بزنیم، چون چیزی از ژاپن و کره جنوبی و چین کم نداریم. به قول ولاسکو ایران معدن والیبال است و بارور کردن استعدادها نیاز به کار دارد، چیزی که ما در حال انجام آن هستیم. بنابراین حضور در المپیک را دور از دسترس نمی‌بینیم و اگر والیبال ایران به المپیک نرود عدم توانایی من رئیس فدراسیون است نه والیبال ایران.

اعتقاد دارم ظرفیت حضور در لیگ جهانی را داریم و از بسیاری از تیم‌هایی که در لیگ جهانی هستند پتانسیل بیشتری داریم؛ اما به دلیل مکانیزمی که برای انتخاب تیم‌های لیگ جهانی وجود داشته است ما‌ آسیب‌دیده‌ایم. ما در سال قبل از المپیک در گزینشی لیگ جهانی شرکت می‌کنیم،اگر ادعای حضور در المپیک را داریم، حضور در لیگ جهانی که آسان‌تر است. می‌خواهیم در اردیبهشت سال‌ آینده به المپیک برویم، پس باید بتوانیم در مرداد به لیگ جهانی راه یابیم.

معتقدم معروف، حسینی و حتی مهدوی و بهبودی بهترین پاسورهای آسیا هستند. وقتی 12 بازیکن یک تیم را تشکیل می‌دهند باید یکدل و هماهنگ باشند. یک مربی در انتخاب پاسور مثل انتخاب دفاع دستش باز نیست. پاسور حکم خلبان و ناخدای تیم را دارد و کسی که به عنوان پاسور دوم انتخاب می‌شود باید بپذیرد که روی نیمکت بنشیند و روی نیمکت هم به تیم روحیه بدهد، درست مثل مهدوی که چنین روحیه‌ای دارد. معروف و حسینی نمی‌گویند پاسور دوم بودن را نمی‌پذیرند، اما به هر حال همان طور که گفتم در تیم 12 نفره والیبال هر 12 نفر باید هماهنگ و همدل باشند تا بر پیکره تیم ضربه وارد نشود. داستان معروف و حسینی مربوط به امروز و دیروز نیست و ریشه در سال 2005 دارد. آن سال و در دوحه 2006 این دو کنار هم بودند، اما تیم ملی چه نتیجه‌ای کسب کرد. گرچه آنها نمی‌گویند نیمکت‌نشین شدن را نمی‌پذیرند، اما نارضایتی آنها به لحاظ رفتاری بروز می‌کند. به هر حال پاسور موتور محرکه تیم است و سرمربی نمی‌تواند نوبتی پاسورهای تیمش را به میدان بفرستد. در این مقطع هم، ولاسکو حسینی را برگزیده است و باید به این انتخاب احترام گذاشت.

سوال خوبی است، خوشبختانه روندی را که در ترکیب تیم ملی و به طور کلی والیبال ایران می‌بینم، بسیار دلگرم‌کننده است. در این رابطه مثالی می‌زنم؛ در ترکیب فعلی تیم ملی بازیکنانی را می‌بینید که پله‌های ترقی را به ترتیب سپری کرده‌اند، در تیم‌های نوجوانان و جوانان بوده اند و حالا به تیم بزرگسالان راه پیدا کرده‌اند، به طوری که حمزه زرینی، فرهاد نظری افشار، مهدی مهدوی و آرش کشاورزی عضو تیم جوانان ما در سال 2005 بودند، آرش کشاورزی و محمد موسوی در تیم جوانان 2007 عضویت داشتند، فرهاد قائمی و آرش کمالوندی در تیم جوانان 2009 و اکبر غفور در عضویت تیم جوانان 2011 بوده‌اند. این نشان دهنده کار منسجم و منطقی در والیبال است. اگر به 4 سال پیش برگردیم می‌بینیم ما 14 بازیکن داشتیم که آنها را در همه رقابت‌ها از جمله دانشجویان جهان، جام شیخ راشد،جام ریاست جمهوری قزاقستان، قهرمانی آسیا و بازی‌های آسیایی گوانگجو شرکت می‌دادیم، تیم با معدل سنی بالای 29 سال مطمئنا نمی‌تواند نتایج پایداری به ثبت برساند. این در حالی است که امسال ظرفیت ما به جایی رسیده است که برای رقابت‌های ارتش‌های جهان، دانشجویان جهان و دیگر رقابت‌ها، تیم‌های کاملا مجزایی را اعزام کردیم. اگر در گذشته تنها یک بازیکن ما مصدوم می‌شد، زانوی غم بغل می‌گرفتیم، اما امروز ولاسکو برای خط زدن یک بازیکن سرعتی زن، یک دریافت‌کننده یا لیبرو، با مشکل مواجه است. این نشان دهنده این است که والیبال ایران 20 سال است پروسه رو به رشدی را طی می‌کند. موفقیت یکشبه حاصل نمی‌شود و پروسه رشد و تعالی در زمانی 6ماهه یا یک‌ساله تعریف نمی‌شود. زمانی محمدرضا یزدانی خرم طی 15، 16 سال ریاست فدراسیون والیبال، این رشته را در مسیر رشد قرار داد و پس از او و در زمان ما این روند رو به رشد ادامه یافت. البته در بحث نوجوانان و جوانان بحث زیادی داریم. اعتقاد دارم بر خلاف ادعاهایی که مطرح می‌شود در نوجوانان نه‌تنها افول نداشته‌ایم، بلکه رشد هم کرده‌ایم. درست است تیم نوجوانان در جهانی 2011 دهم شد، اما عملکردش در قیاس با 2007 اصلا قابل مقایسه نیست. ما در 2007 با 3 باخت نایب‌قهرمان شدیم و در این رقابت‌ها با 2 باخت ششم شدیم. علاوه بر این‌که امسال با قدرت‌های والیبال دنیا مثل برزیل، روسیه و آمریکا بازی کردیم. بازیکنان ما اگر یک گیم از اسپانیا گرفته بودند فینالیست شده بودند. ما تیم قهرمان این مسابقات یعنی صربستان را شکست دادیم.

قطعا می‌پذیرم، اینجا هم در محضر مردم هستیم و هم محضر خداوند. ما آنچه لازم بوده برای تیم انجام داده‌ایم، فکر می‌کنم باید از قبل به فکر رفع مشکل خروج از کشور بازیکنان می‌بودیم. اگر ست کوویچ را به عنوان سرمربی تیم انتخاب کردیم او با تیم نوجوانان ما قهرمان و نایب‌قهرمان نوجوانان جهان و با تیم جوانان پنجم دنیا شده بود. ما با مصطفی کارخانه سال 2009 هفتم جهان شدیم و با ست‌کوویچ ششم. همان طور که گفتم شایستگی این تیم قرار گرفتن روی سکو بود و دلیل محقق نشدن این موضوع هم به کادرفنی بر می‌گردد و هم به فدراسیون که نتوانست مشکل خروج از کشور بازیکنان را زودتر مرتفع کند. البته از کنار میزبانی ضعیف برزیل هم نباید گذشت.

اگر مجمع در موعد مقرر برگزار می‌شد بسیار خوب بود، اما متاسفانه به دلیل شکل گیری بحث وزارت ورزش، مجمع به تعویق افتاد و فضای تخریبی بسیار بدی شکل گرفت. کسانی که هیچ مسوولیتی ندارند و به شخص و جایی هم پاسخگو نیستند در این 8 ماه من را به شدت تخریب کردند، آن هم در شرایطی که من باید 7 تیم را به مسابقات مختلف اعزام می‌کردم و به پیشواز جام ملت‌های تهران می‌رفتم. برای من اصلا مهم نیست که رئیس فدراسیون باشم یا نباشم، بلکه مهم این است تا زمانی که هستم باید با تمام توان کارم را درست انجام دهم. نمی‌گویم خطا و اشتباه نداشتم، قطعا اشتباه داشتیم، ولی این ادعا را دارم که در رشته‌های گروهی موفق‌ترین رئیس فدراسیون بوده‌ام.

قطعا همین طور است. ببینید در نوجوانان، جوانان و بانوان بسکتبال در کجای آسیاست؟ فوتبال و هندبال چطور؟ بنابراین با وجود همه نواقصی که داریم اعتقاد دارم موفق‌ترین رشته گروهی ایران هستیم. فرصت پرداختن به حاشیه‌سازی‌ها، اتهامات و ادعاهایی را که مطرح می‌شود، هم ندارم. خیلی‌ها ادعا می‌کنند 60 متر می‌پرند، اما واقعیت چیزی دیگری است. باید نواقص را برطرف کنیم. معلوم نیست من 6 ماه دیگر رئیس فدراسیون باشم یا 6 سال دیگر، بنابراین بر مبنای این‌که هستم یا نیستم کار نمی‌کنم. در 30 سال اخیر در خدمت ورزش بودم؛ مدیر کل تربیت بدنی 4، 5 استان، معاون سازمان تربیت‌بدنی و مدیرعاملی چند باشگاه را هم در کارنامه دارم و تا زمانی که رئیس هستم نباید چیزی کم بگذارم.

این‌که پاسخ نمی‌دهم فکر نکنید حرفی برای گفتن ندارم. نه، این طور نیست. چون بعضی از ادعاهای آقایان خنده‌دار است. بحثم این است خانواده والیبال ده‌ها هزار نفر را تشکیل می‌دهد. این خانواده تنها 10 نفره نیست که اینها بگویند اگر ما 10 نفر باشیم خانواده والیبال با فدراسیون کار نمی‌کند. واضح است در مدیریت نمی‌شود همه را راضی نگه داشت. خیلی از اینها امتحان خود را در بخش‌های مختلف پس داده‌اند. ما از جان‌مایه می‌گذاریم میزبان خوبی باشیم و تیم قهرمان شود، بعد آقایان این طرف و آن طرف جلسه می‌گذارند که برویم با نمایندگان مجلس صحبت کنیم که والیبال افول داشته است. این ظلم به والیبال است و قطعا نمایندگان مجلس و مسوولان ذیربط فعالیت‌های ما را رصد می‌کنند.

قطعا تیم ملی پاسخ این همه تخریب و ادعای بی اساس را خواهد داد. مسیری که تیم ملی ما از سال 2007 به این طرف طی کرده است مسیر رو به رشدی بوده و ادعای افول والیبال در حالی که 40 بازیکن به تیم ملی دعوت می‌شوند و 4 تیم ملی تشکیل می‌دهیم، ادعای خنده داری است. چون چند نفر در تیم‌ها مربی نیستند باید گفت خانواده والیبال در کنار والیبال نیستند.این ظلم به والیبال نیست؟! حسین معدنی، بهروز عطایی، مهرانپور، افشار دوست، مومنی مقدم، وکیلی، عباس قاسیمان و امثالهم خانواده والیبال نیستند؟ یک نفر را به اسم امیر خوش‌خبر، سرپرست تیم ملی پیدا کرده‌اند و او را تو سر ما می‌کوبند. به هر ترتیب تا زمانی که در والیبال باشم انتقاد را می‌پذیرم. من ادعا دارم و رزومه ام هم در این 30 سال مشخص است. فردی که تیمی را اداره نکرده است چطور می‌تواند بگوید 2 را 4 و 4 را 8 می‌کند. زمانی من می‌توانم بگویم وزنه120 کیلویی را بالای سر می‌برم که قبلش 100 کیلو وزنه زده باشم. من که در هیچ صحنه‌ای 20 کیلو بلند نکرده‌ام چطور می‌توانم چنین ادعایی داشته باشم.این روش غلطی است که برای یک هدف، همه چیز را تخریب کنیم. این‌که چشم‌مان را ببندیم و خوشحال شویم که تیم جوانان باخته است و نوجوانان شکست خورده‌اند و بعد هرچی خواستیم بگوییم درست نیست. بارها مردم به من ابراز محبت کرده‌اند و گفته‌اند که من روحیه‌ام را از دست ندهم، همین برایم کافی است چون مردم بهترین قاضی هستند.

خوشبختانه با رایزنی وزارت ورزش و صنایع، پیکان به والیبال بازگشت. بحث من این بود که باشگاه پیکان با بهره‌مندی از منابع ملی و زیر ساخت‌هایی که فراهم کرده و قدمت 40 ساله اش، نباید بر اساس سلیقه شخصی از والیبال کنار برود. امثال ایران خودرو، سپاهان، ذوب‌آهن و دیگر صنایع مادر ما دنبال تبلیغ محصولات خود در ورزش نیستند. آنها سرمایه‌های ملی ما هستند و در خدمت ورزش قهرمانی قرار گرفته‌اند. نباید افراد به خودشان اجازه دهند بر مبنای سلیقه شخصی تصمیم گیری کنند. زمانی پیکانی‌ها به دلیل اختلافاتی که داشتند از بسکتبال کنار کشیدند، همان موقع باید صدای بسکتبال در می‌آمد. یک روزی ذوب‌آهن هم تصمیم گرفت در والیبال شرکت نکند، در آن مقطع من با وجود این‌که مدیرعامل باشگاه بودم، خیلی بحث کردم. امسال هم اگر پیگیر بازگشت پیکان بودم نگران این نبودم که 14 تیم لیگ بشود 13 تیم، چون اعتقاد دارم پیکان با توجه به امکانات و زیر ساخت‌هایی که دارد باید ساختار خود را عوض کند. پیکان نباید به دلیل بالا رفتن قیمت بازیکنان کنار برود، چون این اتفاق فقط برای این تیم اتفاق نیفتاده است.

می‌توان گفت سالانه 40 میلیارد تومان.

خوشبختانه در فدراسیون والیبال چنین مباحثی اصلا وجود ندارد و خارج از فدراسیون هم در بین والیبالی‌ها بعید می‌دانم بحثی به اسم دلالی باشد، اگر هم به صورت معدود وجود داشته باشد علنی نیست و ما از آن خبر نداریم.

هدف ما قهرمانی در رقابت‌های جام ملت‌های آسیا در تهران، راهیابی به المپیک و صعود به لیگ جهانی والیبال است و بسیار خوشبین هستم که به این اهداف دست یابیم.