با پدیده جدید فوتبال برزیل

نیمار: برای غلبه بر بارسلونا آماده‌ایم

نیمار 20 ساله و لاغراندام و خوش‌تکنیک و عضوی درخشان و فکور از باشگاه سانتوز، در مدتی کوتاه تبدیل به پدیده جدید فوتبال برزیل شده و مردم این کشور بسیار امیدوارند او و سایر اضلاع مثلث انفجاری سانتوز (گانزو و لوکاس) از پایه‌گذاران و عوامل قهرمانی زرد و آبی‌پوشان در جام جهانی بیستم باشند که کمتر از 3 سال بعد در شهرهای مختلف همین کشور (برزیل) برگزار می‌شود.
کد خبر: ۴۲۷۹۷۲

مانو منه‌‌زس که 14 ماه است جانشین کارلوس دونگا،‌ سرمربی تیم ملی برزیل شده، به جوانان بهای زیادی داده و علاوه بر مثلث سانتوز، جوانان مستعد پرشمار دیگری را نیز در مسابقات تدارکاتی یک سال اخیر برزیل سنجیده و پایه‌های تیم او در جام‌جهانی 2014 را همین بازیکنان کم سن و سال خواهند نهاد.

آیا نیمار به عنوان بالنده‌ترین جوان سانتوز و نوستاره تازه‌ای که از باشگاه ابدی په‌له سر برآورده و خاطره نسل روبینیو، دیه‌گو و رناتو را در سانتوز سال‌های 2003 و 2004 زنده کرده، می‌تواند توقعات عظیم موجود از وی را در جام‌جهانی بعدی تامین و برآورده کند؟ نیمار که خونسردی و تسلطش در سخن‌گفتن با رسانه‌ها بسیار بیشتر از سنش است،‌ در زمینه فوق امیدواری زیادی دارد، ولی قبل از آن باید پیراهن سفیدهای ایالت ریودوژانیرو (سانتوز) را در مسابقات جام باشگاه‌های جهان 2011 که آذرماه در امارات برگزار می‌شود، در مصافی بسیار دشوار و احتمالی با بارسلونا قهرمان اروپا به پیروزی برساند و این سخت‌ترین کار برای نیمار قبل از ترک لیگ برزیل و عضویت در یکی از باشگاه‌های بزرگ اروپایی متقاضی وی است که گمان می‌رود رئال‌مادرید اسپانیا یا چلسی انگلیس باشد. ببینیم خود نیمار چه می‌گوید.

از حالا حضور شما در جام جهانی 2014 به عنوان پدیده جدید فوتبال برزیل قطعی نشان می‌دهد و حتی اگر به هر دلیلی چنین نشود، در مراسم قرعه‌کشی چندی پیش مرحله مقدماتی این پیکارها در ریودوژانیرو شما را شرکت دادند تا طعم جام را کمتر از 3 سال مانده تا شروع آن بچشید.

اگر منظورتان مراسم قرعه‌کشی دور مقدماتی جام و حضور من در آن است و بیشتر به این وجه از قضیه توجه دارید، باید متذکر شوم که برای من واقعه‌ای ویژه و افتخاری فراموش‌نشدنی بود و از این بابت بسیار مسرورم. این که مرا در کنار بزرگان فوتبال کشورم مثل زیکو، کافو و رونالدو قرار دادند و از ما خواستند در قرعه‌کشی سهیم باشیم، مرا واقعا در غرور و سرور غرق کرد.

شما اخیرا در اولین تورنمنت بزرگ ملی که تیم ملی برزیل را همراهی کردید، یعنی در کوپا آمه‌ریکا در خاک آرژانتین به دست پاراگوئه در یک‌چهارم نهایی حذف شدید. آیا فکر می‌کردید کار برای زرد و آبی‌پوشان اینقدر سخت و مسیر در نهایت غیرقابل عبور باشد؟

نباید تمامی تقصیرات را به گردن ما انداخت و فقط ملی‌پوشان برزیل را متهم به کم‌کاری کرد. مشکل و مساله ما در اکثر میدان‌ها این است که رقبا در برابر ما عقب می‌نشینند و دست به یک بازی صددرصد دفاعی و محتاطانه می‌زنند و ریسک و حمله نمی‌کنند و هر کار هم بکنید باز هم امکان دارد در بعضی روزها امکان شکستن این خطوط دفاعی چند لایه را نیابید و ناکام و حذف شوید. این اتفاقی است که برای ما در برابر پاراگوئه در پیکارهای امسال جام ملت‌های آمریکای جنوبی روی داد. با این حال معترفم که این بساط ادامه دارد و امیدی به قطع شدن و تغییر آن از جانب رقبا نیست، بنابراین بهتر است هرچه زودتر تاکتیک‌‌های مورد نظر و راهی برای تقابل موفق با این سیستم‌ها را بیابیم و به واقع فکری برای خودمان بکنیم. ما باید این موضوع را در تمرینات‌مان نیز لحاظ کنیم و برای رویارویی با این‌گونه تیم‌ها تمرینات ویژه‌ای و مختص این قبیل موارد داشته باشیم، چاره‌ای نیست. این روش انتخابی اکثر حریفان ماست و باید آن را پذیرفت و سیستم‌هایی موثر برای عبور از آن یافت و در غیر این صورت در میدان‌های بزرگ بعدی هم توسط تیم‌هایی از همین قبیل ناکام خواهیم شد و این چیزی است که مردم شیفته فوتبال در جام جهانی بعدی (2014)‌ که خودمان میزبان آن هستیم، به هیچ روی از ما نخواهند پذیرفت.

با این که رقابت‌های امسال «کوپا آمه‌ریکا» برای فوتبال برزیل شیرین نبود و 4 مرتبه قهرمانی کشورتان در 5 دوره قبلی این مسابقات تکرار نشد، تصور می‌رود برای شخص شما و افزایش تجربه بین‌المللی‌تان مفید بوده باشد.

همین‌طور است که می‌گویید و من در این رقابت‌ها چیزهای زیادی را آموختم. تجربیات و اتفاقات این جام تا ابد در ذهن من حک شده باقی خواهد ماند، زیرا اولین جامی بود که با تیم ملی بزرگسالان برزیل در آن شرکت کردم. معمولا این یک مقطع زمانی حساس و خطیر برای تازه‌واردان یک تیم ملی است و در آن نکات زیادی را برای بررسی و به یاد سپردن می‌یابند و به دستاوردهای تازه‌ای می‌رسند و به قلل جدیدی در فوتبال بین‌المللی دست می‌یابند. برای من رقابت‌های امسال کوپا از این منظر مهم بود.

مانو منه‌زس در یک سال اخیر، ترکیب تیم ملی برزیل را بسیار جوان کرده است. با این اوصاف آیا فکر نمی‌کنید این همه توقع مردم برزیل از شما و سایر نفرات کم‌سن و سال تیم ملی این کشور برای کسب پیروزی‌ها در تمام میادین بین‌المللی در برابر رقبای بسیار پرتجربه‌تر و مسن‌تر امری ناعادلانه باشد؟

شاید هم غیرمنصفانه نباشد. شما وقتی ملی‌پوش می‌شوید، موظف به فتح مسابقات‌تان هستید، حال چه جوان باشید و چه پیر و کسی به سن و سالتان نگاه نمی‌کند و فقط انجام وظایف‌تان را می‌طلبد و این مساله برایشان مهم است. بنابراین بهتر است من و سایر جوان‌ترهای تیم ملی برزیل هر چه سریع‌تر خودمان را با این الزام وفق بدهیم و برای نیل به این مهم کوشا باشیم و بیهوده هم نق نزنیم زیرا اثری نخواهد داشت.

این کاری است که ما در دست اجرا داریم و امیدواریم در 33 ماهی که تا شروع جام جهانی بعدی مانده آنقدر پخته و توانا بشویم که قهرمانی را به دست آوریم و از شرمندگی ملت‌مان خارج شویم. این قضیه در توان و ظرفیت ما هست.

همه درباره درخشش خیره‌کننده شما با پیراهن سانتوز در مسابقات 3 سال اخیر لیگ ایالت ریو و لیگ سراسری بزریل می‌گویند. آن گل تکان‌دهنده و خارق‌العاده در برابر فلامینگو را چگونه به ثمر رساندید؟

در مورد گلی که بحث آن را مطرح کردید، باید بگویم همه چیز از گوش چپ آغاز شد. من 2 نفر را در آن منطقه دریبل و سپس با یارم بورگس «یک ـ دو» کردم و آنگاه با ورود به محوطه 18 قدم مدافعان سوم و چهارم را نیز پشت سر گذاشتم و پس از آن دروازه را گشودم. بله، گل زیبایی بود و برایم خیلی اهمیت داشت که در استادیوم ویلا بلمیرو به ثمر رسید که مثل یک خانه برای من است. این مکانی است که فوتبال حرفه‌ای خود را در آن آغاز کردم. درمورد  درخشش کلی‌ام در لیگ کشورم نیز بگویم که این گونه فروغ‌ها نمی‌تواند هر روز و هر هفته شکل گیرد و چیزی دائمی نیست و مهم‌تر از درخشش‌های فردی، این است که تیم‌تان دائما پیروز باشد.

چون صحبت از اهمیت تیم کردید، باید متذکر شویم سانتوز از وقتی نسل شما و گانزو در این تیم سکاندار شد مثل ایام جولان روبینیو، دیه‌گو و رناتو در این تیم (سال‌های 2003 و 2004)‌ و تا اندازه‌ای مثل نسل «سلطان په‌له» (دهه‌1960)‌ اقدام به ارائه فوتبال‌هایی بسیار تهاجمی و زیبا و متحول کرده و همه را به وجد آورده است. با این مقدمات آیا در ماه دسامبر (آذر)‌ امسال از عهده بارسلونا در جام‌باشگاه‌های جهان برخواهید آمد؟

بارسلونا بسیار قوی و فنی و تقابل با‌ آن به غایت سخت است اما قدر مسلم این که ما برای باختن به امارات (محل برگزاری رقابت‌های فوق‌)‌ نمی‌رویم و برعکس می‌رویم که شکست‌شان بدهیم و قهرمان شویم و فکر می‌کنم که توان بنیادین این کار را داریم.

فرضیه موجود و پرطرفدار این است که برای شکست‌دادن بارسا باید دفاعی فشرده و خط هافبکی دونده و سیستمی کاملا فشرده داشت و در ضدحملات به این رقیب ضربه وارد کرد. آیا سانتوز همین سیستم را در برابر آنها پیاده خواهد کرد؟

خیر، ما این کار را نخواهیم کرد. ما بازی خودمان را خواهیم کرد. همان کاری را انجام می‌دهیم که تخصص آن را داریم، اگر ما همان‌طور حمله کنیم که در توان و عادت‌مان هست، بارسا نیز از اجرای تاکتیک‌اش بازخواهد ماند. بارسلونا البته بهترین تیم کنونی دنیاست و برترین فوتبالیست فعلی جهان (لیونل مسی)‌ در این تیم حضور دارد ولی ما نیز تیم کوچکی نیستیم و فوتبال ذاتی برزیل اگر بالاتر از رقبا نباشد، پایین‌تر هم نیست. البته ناگفته نگذارم که هم ما و هم بارسلونا ابتدا در نیمه‌نهایی با رقبایی از قاره‌های دیگر بازی خواهیم کرد و فقط در صورتی فینالیست می‌شویم که آن مسابقات را ببریم. بنابراین ابتدا اجازه بدهید که در آن بازی‌ها برنده شویم و بعدا ببینیم که در برابر هم چطور باید بایستیم.

ظاهرا پس از اتمام جام باشگاه‌های جهان سانتوز را رها می‌کنید و عضو یک باشگاه بزرگ اروپایی می‌شوید. حرف کدامیک را باور کنیم؛ رئال مادرید و چلسی را که مدعی‌اند صید شما را قطعی کرده‌اند یا بارسلونا را که چیزی نمی‌گوید، اما در سایه کمین کرده است. خودم نیز نمی‌دانم. من اینک فقط به سانتوز و مسابقات‌مان تا پایان سال جاری (میلادی)‌ فکر می‌کنم و تصمیم‌گیری درباره بقیه کارها و آینده‌ام با سانتوز و باشگاهی است که سران سانتوز با آن کنار می‌آیند. بنابراین من از حالا به هیچ وجه نمی‌توانم با اطمینان چیزی درباره تیم بعدی‌‌ام بگویم و فقط می‌توانم تاکید کنم که هیچ عجله‌ای برای ترک سانتوز ندارم و این تیم را از ته‌قلب دوست دارم.

سایت فیفا
مترجم: وصال روحانی

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها