مرد پرتغالی هنوز دستش را رو نکرده است

 آنچه محسوس بود و تا حدی غیرقابل انکار این که تیم ملی فوتبال ایران در سال‌های اخیر در اثر دوری از بازی‌های دوستانه و محروم ماندن از دیدارهای رسمی و غیررسمی بین‌المللی و گاه تغییرات اجتناب‌ناپذیر سلیقه‌ای، اعتماد به نفس خود را از دست داده است و هنوز کرش، سرمربی پرتغالی تیم ملی با اطمینان خاطر، بازیکنانش را به میدان نمی‌فرستد و آرایش و ترکیب مناسبی را نمی‌شناسد تا از آنان بازی مناسبی بخواهد و تاکتیک و استراتژی معینی را برای رویارویی با هر حریفی به آنان دیکته کند. گمان این است که کرش هنوز دستش را رو نکرده و از تیمی که در اختیار اوست، به همان اندازه توقع دارد که خود می‌دانند و با آن خو گرفته‌اند.

کرش باید از بازی با اندونزی بخوبی برداشت کرده باشد که در ترکیب آینده تیمش چه کسانی قرار گیرند و چه اشتباهات تاکتیکی در تیم ایران به صورت یک رفتار غلط درآمده است که اصرار بر اجرای آن سودی در بر ندارد. سرمربی پرتغالی ایران که سابقه خوبی در فوتبال اروپا دارد باید دریافته باشد که تیموریان یا جباری می‌توانند جانشینان بهتری برای غلامرضا رضایی باشند که هر گاه صاحب توپ می‌شود فراموش می‌کند که پاس سالم دادن از اصول بازی خوب و هماهنگ است و ماموریت ویژه‌ای به او نداده‌اند که به تنهایی قفل دروازه تیم مقابل را بگشاید. او باید این ضعف خود را بر طرف کند که با سرعت و شتابزدگی حلال مشکلات تیمش نمی‌شود و با زمین‌خوردن‌های پی در پی نمی‌تواند گره بازی را باز کند.

سرمربی پرتغالی تیم ملی ایران حتما شنیده است که با وجود علی دایی در نوک حمله، چه افتخارات متعددی نصیب فوتبال ایران شده است و حالا که کریم انصاری‌فر و آرش افشین، دو جوان بلندبالا و خوش‌تکنیک را روی نیمکت داریم، نباید این فرصت را که در غیبت دایی به دست آورده‌اند، از آنها بگیریم. اگرچه این دو به خوبی دایی از قدرت سرزنی برخوردار نیستند، اما این کمبود نسبی را قادرند با تکنیک و دوندگی بیشتر جبران کنند.

جابجایی یکی دو بازیکن می‌تواند در آرایش بهتر و نتیجه‌گیری موثر باشد و ما بی‌ آن که بخواهیم در کار سرمربی و کادر فنی دخالت کنیم تصمیم نهایی را در همه موارد حق «کرش» می‌دانیم، اما ناگزیر به این توصیه هستیم که علی کریمی به عنوان یک هافبک نفوذی در پشت سر مهاجمان مفیدتر است. او می‌تواند علاوه بر فرارهای کوتاه پا به توپ و توانایی گل زدن، در ارسال پاس‌های رو به جلو و حرکت یک ـ دو »بر قدرت تهاجمی تیم ملی بیفزاید.

«کرش» در عین حال باید از گماردن یک هافبک دفاعی یا یک مدافع جلوزن غفلت نکند، چراکه هنوز در مقابل تیم‌های باهوش و مربیان بازی‌خوان و هافبک‌های باهوش در پوشش فضای پشت نیمدایره منطقه جریمه، اشتباهات زیادی داریم که با توجه به نفوذ مدافعان کناری که مدام در رفت و آمدند، حریفی که پی به این بی‌مبالاتی ببرد، با نفوذ از گوش‌ها و فریب دادن مدافعان میانی قادر است این منطقه را برای حملاتی خطرناک در اختیار بگیرد.

حرف آخر این که در تیم ملی جای یکی دو بازیکن شوتزن خالی است، اما نه به این معنی که به این منظور بازیکن جدیدی به تیم ملی دعوت شود و از ترکیب ثابت، یکی دو تن بیرون بروند، بلکه بهتر است به آنها که توان شوت‌های سنگین دارند، قوت قلبی تزریق شود تا با اطمینان بیشتر، گاه به گاه بخت خود را بیازمایند یا در حرکات تیمی، ترتیبی اتخاذ شود که با ارسال توپ‌های رو به عقب، در این شرایط قرار بگیرند. نکونام، حدادی‌فر و تیموریان می‌توانند در محک این آزمایش قرار گیرند.اما امشب در دوحه، دومین دیدار فوتبال ایران در راه جام‌جهانی 2014 برزیل با قطر، حسابی جداگانه از دیگر حریفان ایران دارد. برای قطر که میزبانی جام‌جهانی 2018 را کسب کرده است و در تمام رشته‌های ورزشی، تعدادی از ورزشکاران بیگانه را به ملیت خود درآورده تا در آسیا و بازی‌های المپیک و قاره‌ای جای پایی روی سکوهای قهرمانی داشته باشد بی‌تردید در فوتبال هم رویاهایی در سر دارد که با در اختیار گرفتن بازیکنانی اثرگذار، قدرت تیمش را بالا برده و می‌خواهد از همین دوره این رویا را با حضور در برزیل رنگ‌آمیزی کند. انتخاب تیمی که از انسجام کافی برخوردار باشد و بازیکنانی که تجربه و روحیه کافی بازی خارج از خانه را داشته باشند و بتوانند با مکاری‌های تیم‌های عربی مقابله کنند، پیروزی دوم را شاید آسان‌تر به ایران ببخشد.

از بازی 2 تیم قطر و بحرین در روز جمعه پیش برمی‌آمد که هر دو تیم عربی از چنان قدرتی برخوردار نیستند که سد راه فوتبال ایران شوند، اما باور داشته باشیم که از این دو تیم تا به حال ضربه‌های دردناکی خورده‌ایم، حتی در زمانی که به مراتب با تیمی یکدست‌تر و منسجم‌تر و امیدوارتر به کارزار رفته‌ایم.