سینمای غیر هالیوودی هم حق حیات دارد

می‌سی‌سی‌پی محل تولد خود من هم بود و می‌خواستم «کمک» را در محل تولدم بسازم. شاید کارگردانی فیلم در این محل، نوعی ادای دین به جایی بود که در آن بزرگ شده‌ام. هم من و هم عوامل تولید می‌دانستیم که ساخت «کمک» چندان ساده نخواهد بود. از طرفی، می‌خواستم بازیگران فیلم از نزدیک با محل رخدادها آشنا و یک جورهایی به درون این موقعیت ویژه پرت شوند و با حال و هوای قصه و زمانی که ماجراها اتفاق می‌افتد، آشنایی بهتری پیدا کنند.

حتی قبل از این که سرمایه فیلم فراهم شود، می‌دانستم برای ساخت فیلم در این محل باید بجنگم. تهیه‌کنندگان فیلم از یک‌سو نگران بودند که چنین قصه‌ای را (با آن مضمون ضد نژادپرستی که دارد)‌ می‌توان در جایی مثل می‌سی‌سی‌پی که مدت‌ها محل جولان نیروهای طرفدار نژادپرستی بوده تبدیل به فیلم کرد یا خیر. وقتی گفتم می‌سی‌سی‌پی لوکیشن اصلی‌ام است، خیلی تعجب کردند. ذهنیت ساخت فیلم‌های پرخرج هالیوودی همچنان ذهنیت اغلب سینماگران است، اما باید باور کرد که سینمای مستقل آمریکا هم حق حیات دارد.

در نسخه کتاب تمام شخصیت‌های زن به نوعی شخصیت اصلی قصه هستند، اما می‌خواستم در نسخه سینمایی، قصه را فقط یک نفر تعریف کند تا بیننده گیج و سردرگم نشود. تمام شخصیت‌های زن قصه ارزش یکسان و برابر دارند، ولی وقتی شما در یک فیلم سینمایی چند راوی داشته باشید، ماجرا کمی عجیب و گیج‌کننده می‌شود.

قبل از این که کتاب منتشر شود، آن را خوانده بودم و قصد ساخت فیلمی براساس آن را داشتم. این را به خود کاترین استاکت هم گفتم. ما از دوستان خانوادگی هستیم و همیشه درباره کارهایمان با یکدیگر صحبت می‌کنیم. به استاکت گفتم فکر نمی‌کنم کسی بهتر از من بتواند آن را تبدیل به یک فیلم سینمایی کند و خود او هم یک جورهای همین عقیده را داشت.

وقتی شما یک کتاب پرخواننده و موفق را به عنوان دستمایه کار در اختیار دارید، کنترل یک سری چیزها برایتان مشکل می‌شود. آرزوی من تولید یک فیلم مستقل بود و توانستم آن را به همان صورتی که می‌خواستم بسازم، ولی یادتان باشد کتاب در همان روزهای اول انتشار تبدیل به یک پدیده بزرگ ادبی شد و این نکته، تولید فیلم را هم تحت تاثیر قرار داد. موفقیت کلان کتاب، باعث شد فیلم هم بخوبی مورد توجه قرار گیرد. از استیون اسپیلبرگ قول گرفتم که هنگام ساخت فیلم در کارم دخالت نکند و بگذارد دیدگاه خودم را در مورد فیلم اعمال کنم!

خیر. فیلمنامه نوشته شده بود و تمام تلاشم را کرده بودم که به قصه وفادار بمانم. برایم مهم‌ترین اصل این بود که به حال و هوای کتاب وفادار باشم و به چیزهای دیگر (از قبیل خواست و نظر تک‌تک خوانندگان کتاب)‌ فکر نکنم. باورم این بود که وقتی به قصه وفادار بمانم، عموم خوانندگان کتاب هم از حاصل کار راضی خواهند شد.

دوست داشتم فیلم ارتباط خوبی با منتقدان و تماشاگران برقرار کند. من جایزه و پاداشم را گرفته‌ام. معمولا بحث درباره مسائل نژادی و قومی در فیلم‌های سینمایی، تماشاچی خیلی زیاد ندارد. امیدوارم «کمک» به صنعت سینمای ما کمک کند تا موضوعات داغی مثل تبعیض‌نژادی تبدیل به فیلم‌هایی مردم‌پسند و فراگیر شود تا بتوانیم نگاه درست‌تر و دقیق‌تری به تاریخ گذشته‌مان بیندازیم.