صدای شخصیت‌های آثارم را می‌شنوم

ببخشید اگر توصیه‌ای کردم، هرچند یادم نمی‌آید.

توصیه بدی نیست.

حرف درستی است.

خیلی ساده است. ناگهان به خودم می‌آیم و می‌بینم دارم به یک نمایشنامه فکر می‌کنم. من آدمی‌ نیستم که برای نوشتن نمایشنامه دنبال پیدا کردن ایده باشم. مثلا ناگهان با خودم می‌گویم چطور است درباره فلان موضوع نمایشنامه‌ای بنویسم. من نمایشنامه می‌نویسم تا بفهمم که چرا می‌نویسم. وقتی نوشتن نمایشنامه را به پایان می‌رسانم با متن پیش‌ رویم چنان درگیر می‌شوم که دیگر خیلی به دلیل نوشتن فکر نمی‌کنم.

بله، من قبل از این که نمایشنامه‌ام را عملا بنویسم خیلی فکر می‌کنم. به شم خودم اعتماد می‌کنم و کارم را خیلی بازنویسی نمی‌کنم. مثل هرکس دیگری یک کم زیادی می‌نویسم و بعد هم نوشته‌ام مرا با خود می‌برد، ولی می‌توانم کارم را متوقف کنم. یک چیز مهم دیگر هم یاد گرفته‌ام: اگر مقصدت را بلدی و می‌دانی کجا می‌روی، ولی در میانه نمایشنامه متوجه می‌شوی مقصدت دارد تغییر می‌کند، به شم خودت اعتماد کن.

معنی آنها همان چیزی است که عملا بیان می‌کنند. هر اثر هنری‌ای حتی اگر چندان هم به درد بخور نباشد، استعاره و طنین و زیرمتن دارد و هیچ 2 نفری از یک نمایشنامه تأثیر یکسان نمی‌گیرند؛ چون هیچ 2 نفری برای شرکت در یک نمایشنامه تمایل یکسان ندارند.

منظور شما این است که آدم از زندگی واقعی خودش به عنوان دستمایه اثر داستانی‌اش استفاده کند؟ بله، همیشه دوست داشته‌ام فکر کنم می‌توانم کنار بایستم و خودم را در هرموقعیتی زیر نظر بگیرم بدون آن که درگیر آن موقعیت بشوم.

این به خاطر رفتارم در اوایل حرفه نویسندگی‌ام بود، چون آن موقع‌ها نسبت به حالا خجالتی‌تر بودم. وقتی با من مصاحبه می‌کردند خجالتی بودنم تبدیل می‌شد به بدخلقی و ترشرویی. ولی الان شخصیت خودم را تغییر داده‌ام تا مصاحبه‌مان جالب بشود. [می‌خندد]

همان‌طور که با ترس از پرواز کنار آمدم. یک شب به پارک کانی آیلند رفتم و رفتم سراغ تک‌تک وسایل سرگرمی‌ای که مرا می‌ترساندند؛ پرش با چتر، ترن هوایی و خلاصه هر چیزی که از آن ترس داشتم. بار‌ها و بار‌ها از وسایل بازی ترسناک استفاده کردم.