الگوی‌خرید‌گردشگران‌خارجی‌با ایرانی‌ها تفاوت دارد

مسافران ایرانی در سفرهای داخلی یا خارج از کشور خود، برای خرید اهمیت زیادی قائل هستند. در حقیقت بخشی از لذت آنها در سفر با میزان خرید کردن مرتبط است. یعنی خرید کردن برای آنها لذتبخش است فارغ از این که این خرید، سوغات سفر باشد یا هر چیز دیگری و خرید کردن به آنها احساس آرامش و رهایی می‌دهد.

این مساله نسبت به مقصدهای مسافرت متفاوت است؛ در مناطقی چون قشم و مریوان که بازارهای مرزی معروفی دارند، مسافران کالاهایی را می‌خرند که به زعم خودشان ارزان‌تر از محل سکونت‌شان است. اجناسی مانند لباس یا نیازهای روزانه. این کالاها به طور معمول در همه شهرها یافت می‌شوند. بخشی دیگر، چیزهایی است که در محل سکونت اصلی گردشگران‌ پیدا نمی‌شود. مثلا مسافران دوست دارند در جایی مثل اردبیل «قره حلوا»، در قم «سوهان» یا در یزد «قطاب» بخرند. البته تمایلی نیز به خرید صنایع دستی دارند، اما این موضوع نسبت به خرید اجناس دیگر کمتر است.

راهنماها با توجه به روش‌هایی که دارند می‌توانند تور را جمع کنند و خرید نمی‌تواند اختلال چندانی ایجاد کند، اما برای خود مسافران مشکل ایجاد می‌شود. به همین دلیل به توریست‌ها می‌گوییم با توجه به هزینه‌ای که برای مسافرت خود در نظر گرفته‌اند چه خریدی می‌تواند مقرون به صرفه باشد که ارزان‌تر از ایران تمام شود. شما باید کل هزینه سفر خود را بر روزها و ساعت‌های مدت اقامت تقسیم کنید تا متوجه شوید هر ساعت چه میزان هزینه دارد. به طور مثال اگر قرار است 4 روز در پاریس اقامت داشته باشید بسیاری از ایرانی‌ها علاقه‌مندند یک تا 2 روز را برای خرید صرف کنند که این زمان نسبت به جذابیت‌های پاریس بسیار زیاد است. این ضرری است که متوجه خود مسافران می‌شود و البته مشکلاتی را برای تور نیز ایجاد خواهد کرد.

همیشه در سفرهای خارجی به مسافران گفته می‌شود میزان بار به طور مثال تا 20 کیلو‌گرم مجاز است و باید به ازای هر یک کیلوگرم بار اضافه 20 یورو جریمه پرداخت کنند. به این مساله دقت کنید که در یک سفر 15 تا 20 روزه، 20 کیلو تنها وسایل شخصی خود شماست، اما مسافران با این وجود، دوباره اقدام به خرید می‌کنند که اضافه بار محسوب می‌شود. علاوه بر خود جریمه، تشریفات پرداخت آن هم دشوار است. شما باید بار دیگر از محوطه پرواز خارج شوید و به جای دیگری برای پرداخت هزینه اضافه‌بار مراجعه کنید و بارهای شما مجدد بررسی شود که این روند پیش از پرواز، استرس ایجاد می‌کند.

من در این باره بسیار فکر کرده‌ام، البته خود ما به گونه‌ای مردم را به سمت خرید سوق می‌دهیم. به طور مثال عید نوروز سال گذشته در کاخ سعدآباد غرفه‌هایی برای فروش برپا شده بود و خانواده‌ها نیز تنها برای قدم زدن و خرید کردن به آنجا می‌آمدند، آنها بدون استفاده‌ از موزه‌های این مجموعه، بازمی‌گشتند. گاهی ما خودمان به این مشکل دامن می‌زنیم. اگر بتوان در چنین محل‌هایی به جای برپایی غرفه، یک نمایش خیابانی یا اجرای موسیقی زنده داشته باشیم یا برنامه‌هایی از این دست. مسافران و مراجعه‌کنندگان بدون خرید، از این برنامه‌ها استفاده می‌کردند و لذت می‌بردند. این موارد نیاز به کار فرهنگی دارد، همچنان که لذت بردن، نیاز به آموزش دارد. بسیاری از افراد این نوع آموزش‌ها را فرا نگرفته‌اند.

متولی غرفه‌های کاخ موزه سعدآباد چه نهاد و شخصی بوده است؟ همان نهاد و شخص، متولی این کار فرهنگی و آموزشی است. به طور معمول در روزهای مناسبتی یا روزهای تعطیل تنها کاری که به ذهن می‌رسد ایجاد یک غرفه فروش محصول است، اما می‌توان به کارهای دیگری هم اندیشید.

سامان عابری