سوالات بی‌پاسخ

قتل جوان سیاه پوست به دست پلیس در منطقه تاتنهام در شمال لندن خشم و انزجار مردمی را به همراه داشت که نتیجه آن زنجیره‌ای از اعتراض‌ها و آشوب‌های خیابانی بود.

در مقابل دولتمردان لندن به جای توجه به مطالبات مردمی با اوباش و غارت گر خواندن مردم، به سرکوب گسترده آنها پرداختند. تحولات لندن و مواضع سران انگلیس در قبال این مساله سئوالات و ابهامات بسیاری را در اذهان عمومی ایجاد کرده است از جمله:
 انگلیسی که اعتراضات مردم خود را بر نمی‌تابد و حاضر به شنیدن سخنان آنها نمی‌باشد چگونه خود را حامی مردم سایر کشورها معرفی و با این ادعا در امور آنها دخالت می‌کند؟ انگلیسی که پلیس آن با وحشی‌ترین شیوه‌ها به سرکوب مردم می‌پردازد و مقامات ارشد آن از جمله کامرون نخست وزیر معترضان را به اشد مجازات تهدید می‌کند چگونه خود را مدعی حمایت از حقوق بشر معرفی می‌کند؟ چگونه است که سفرای این کشور در سایر کشورها بیانیه صادر می‌کنند و حتی به روی سایتهای سفارت با ادعای حمایت از حقوق بشر مطالبی علیه کشور محل خدمت خود منتشر می‌کنند؟

انگلیسی که حاضر به احقاق حقوق مردم خود نمی‌باشد با چه منطق و استدلالی به بهانه حمایت از حقوق شهروندان و اهدای آزادی و امنیت به سایر کشورها لشکرکشی می‌کند؟ چگونه این کشور به خود اجازه می‌دهد که با این ادعاها به اشغال افغانستان و عراق بپردازد و اکنون نیز جنگ لیبی را با این ادعاها آغاز کند؟

انگلیسی که در آن مردمش توان بیان خواسته‌های خود را ندارند و به شدت سرکوب می‌شوند چگونه در سازمان ملل علیه سایر کشورها بیانیه و قطعنامه حقوق بشری ارائه می‌کند و به رغم خود خواستار تنبیه سایر کشور به دلیل مسائل حقوق بشری می‌گردد؟

سران لندن که حاضر به رعایت اولیه‌ترین حقوق شهروندی نمی‌باشند و حتی برای مقابله با آن از قطع شبکه‌های اجتماعی و اینترنت و محاکمه برای آنها سخن می‌گویند چگونه است که در قبال سایر کشورها کند بودن سرعت اینترنت را بخشی از نقض حقوق بشر عنوان می‌کنند؟

 این سئوالات و ده‌ها سئوال دیگر تنها بخشهای کوچکی از ابهامات ایجاد شده برای افکار عمومی در تبادل حوادث اخیر انگلیس و مواضع دولتمردان در قبال آن می‌باشد. سئوالاتی که پاسخ آنها را در فریبکاری و قدرت‌طلبی سران لندن می‌توان جست و جو کرد.

قدرت طلبانی که حقوق بشر و آزادی‌های انسانی برای آنها صرفا بهانه‌ای برای رسیدن به اهدافشان است و در عمل آنها اعتقادی به این امور ندارند. نمونه بارز این مساله را در نقش دولتمردان و پلیس انگلیس در رسوایی جاسوسی رسانه‌ها از زندگی شخصی افراد می‌توان مشاهده کرد که نمودی از قدرت طلبی آنها می‌باشد.

براین اساس اکنون نیز مردم انگلیسی قربانی زیاده طلبی‌ها و جاه طلبی‌های سران لندن و خاندان سلطنتی شده‌اند که به دلیل سانسورهای شدید خبری، ‌فریاد نارضایتی خود را با ایجاد اعتراضات خیابانی به جهانیان می‌رسانند.

قاسم غفوری-جام جم آنلاین