27 تیر‌آتش‌بس میان‌ایران و عراق

پیروزی انقلاب اسلامی ایران تعادل قوا را در منطقه خلیج فارس به نفع عراق تغییر داد. سقوط شاه که ژاندارم غرب در خلیج فارس بود، خلأ قدرتی در منطقه خلیج‌فارس به وجود آورد. صدام حسین برای تثبیت نقش خود به عنوان ژاندارم جدید خلیج‌فارس در بهمن 1358 به‌انتشار منشور ملی اقدام کرد. از طرف دیگر عراق با دامن زدن به نگرانی بی‏مورد کشورهای خلیج فارس از انقلاب اسلامی ایران، توانست آنها‌ ‌را به‌طرف خود جلب کرد و عراق را به عنوان تنها سپر دفاعی در مقابل انقلاب اسلامی ایران معرفی کند.

صدام برای امتناع افکار عمومی عراق و جهان عرب که امضای قرارداد 1975 الجزایر را نشانه ضعف او در برابر قدرت ایران می‏دانستند، در اولین فرصت مناسب، قرارداد را لغو کرد. در تاریخ 19 شهریور 1359 دولت عراق آن قسمت از اراضی را که ادعا می‌کرد بر طبق موافقت‌نامه 1975 الجزایر باید به آن دولت مسترد می‌شد، با‌توسل به زور به اشغال خود درآورد. تجاوز نیروهای مسلح عراق به ایران با این توافق روشن صورت گرفت که به دلیل درهم ریختگی حاصل از انقلاب، بی‏انگیزه بودن ارتش و اعلام سران آن و همچنین قطع ارسال سلاح‏های غربی به ایران، طی همان هفته‏های اول با حملات سریع و برق‌آسای نیروهای عراقی به اتمام می‏رسد، اما آن چه که در پیش بینی دولت بعثی عراق و نیروهای غربی حامی آنها لحاظ نشده بود هجوم سریع مردم به سوی جبهه‏های نبرد و تصمیم به مقابله با این تجاوز آشکار بود. مزید بر این، دستگاه رهبری عراق و غرب هنوز به درک روشنی از ابعاد شخصیت رهبری انقلاب اسلامی بخصوص ‌سازش‌ناپذیری و جسارت ایشان پی نبرده بودند، 2 عاملی که پیروزی انقلاب اسلامی و هدایت جنگ تا مراحل نهایی مرهون آنها بود. لذا با اعلام تصمیم حضرت امام(ره) مبنی بر لزوم مقاومت و بیرون راندن دشمن از سرزمین اسلامی و نامگذاری این جنگ به نام جنگ اسلام و کفر، هجوم مردم به جبهه‏ها آغاز شد. این جنگ 8 سال طول کشید و در نهایت‌ 27 تیر 1367 آتش‌بس میان 2 کشور برقرار شد.