بدنه خارجی شاتلهای فضایی نیز مانند اکثر هواپیماهایی که در دهه ۷۰ طراحی شدهاند، از آلومینیوم و سایر مواد شیمیایی و البته در مورد شاتل فضایی سرامیکی ساخته شده است. پوسته آلومینیومی شاتل فضایی مانند هواپیماهای تجاری قطعا از خدمه و تجهیزات حساس الکترونیکی این فضاپیما در برابر تخلیه الکتریکی مراقبت میکند؛ اما آنچه باعث میشود الکتریسیته ساکن حاصل از رعد و برق برای شاتل فضایی آنقدر مهم باشد، دنباله طولانی از بخار آب و مواد یونیزه شده حاصل از احتراق موتورهای اصلی و 2 موتور کمکی شاتل است که مانند یک سیم اتصال به زمین این فضاپیما را به سطح سیاره آبیرنگ و برق دوست ما وصل میکند. بنابراین مانند آنچه در هواپیماها اتفاق میافتد، الکتریسیته تخلیه شده روی شاتل، تنها در پوسته خارجی آن تجمع نکرده؛ بلکه در کل کابین و بدنه فضاپیما جاری میشود تا از طریق دنباله دود حاصل از احتراق به زمین برسد. این اتفاق در زمان پرتاب آپولوی۱۲ موجب خسارات مهمی به پیلهای سوختی ماژول سرویس فضاپیمای آپولو شد.
به همین دلیل در زمان پرتاب شاتلهای فضایی، یکی از مهمترین و شلوغترین واحدهای جانبی پرتاب در اتاق هواشناسی متمرکز است. بررسیهای انجام شده تا این لحظه نشان از تغییرات آب و هوایی گستردهای دارد؛ اما آب و هوا چیزی نیست که بتوان آن را با قطعیت، آن هم از چند روز قبل، پیشبینی کرد. بنابراین بهتر است تا فردا صبور باشیم و ببینیم پرونده آخرین سفر شاتلهای فضایی چگونه باز میشود و به چه ترتیبی بسته خواهد شد.
شهرام یزدانپناه / دبیر گروه دانش
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم