عصبانی ‌شدم‌ و‌ همسرم‌ را‌ کشتم

متهم هستی همسرت را به قتل رسانده ای. قتل توسط افرادی در سنین تو بندرت رخ می‌دهد، چطور توانستی این کار را بکنی؟

در آن زمان حالت عادی نداشتم‌، باورکنید دست خودم نبود والا این کار را نمی‌کردم.

بیش از 40 سال بود که با هم ازدواج کرده ‌بودیم، اما سال‌های زیادی بود که جدا از هم زندگی می‌کردیم.

مدت زمان زیادی بود. در واقع از زمانی که ازدواج کردیم مشکل داشتیم، اما باز به زندگی مشترک ادامه می‌دادیم.

ما فرزندان زیادی داشتیم و نمی‌توانستیم از هم جدا شویم. این بچه‌ها خیلی عذاب می‌کشیدند. چاره‌ای نبود. باید با هم می‌ماندیم تا بتوانیم بچه‌ها را بزرگ کنیم.

من همسرم را دوست داشتم. او همه کس من بود و وابستگی شدیدی به او داشتم.

او مرا ترک کرد. دوستم نداشت. مرتب می‌گفت که از من متنفر است.

من بیمار هستم و نمی‌توانم در تهران زندگی کنم. بیماری شدید ریوی دارم و برای این‌که زنده بمانم به توصیه پزشکان باید به جایی می‌رفتم که هوایی پاک داشته ‌باشد. همسرم اول آمد و در شهرستان با من بود، اما بعد رفت و گفت که دیگر نمی‌تواند ادامه دهد و به تهران برگشت و دیگر حاضر نشد حتی مرا ببیند.

من و همسرم باید خودمان مشکل‌مان را حل می‌کردیم و این درست نبود که من از آنها کمک بخواهم. البته باید بگویم که بچه‌ها در بیشتر مواقع طرف مادرشان را می‌گرفتند و از من می‌خواستند که او را طلاق دهم. کاری که هرگز دوست نداشتم انجام دهم.

نمی‌توانستم این کار را بکنم. دوستش داشتم. او مادر 7 فرزندم بود. البته فقط من نبودم که اصرار داشتم این زندگی ادامه پیدا کند، دیگران هم بودند.

او راضی بود و بسیار اصرار داشت، اما هر بار که با مشکل مواجه می‌شدیم و تصمیم می‌گرفتم که او را طلاق دهم پدر و مادرش اصرار می‌کردند که او را نگه دارم. آنها خودشان می‌دانستند که دخترشان بداخلاق است و هیچ کس نمی‌تواند او را تحمل کند و چندین بار هم این موضوع را به من گفته بودند.

نه این‌طور نیست. من همیشه همسرم را کتک نمی‌زدم. وقتی خیلی عصبی می‌شدم او را می‌زدم. رفتارهای همسرم گاهی برای هیچ‌کس حتی فرزندان‌مان قابل تحمل نبود.

من مرد پیری هستم و به کسی احتیاج داشتم که در این سال‌های پیری در کنارم باشد و امیدوار بودم که بالاخره همسرم قبول کند با من بماند، اما این‌طور نشد.

در یک مقطع زمانی مشکلی پیش آمد و من مجبور شدم خانه را به نام یکی از پسرانم کنم. وقتی مشکل حل شد پسرم خانه را به نام مادرش کرد. این خانه از ابتدا متعلق به من بود و نه کس دیگری. با میل خودم، خانه‌ام را به نام همسرم نکرده ‌بودم. او خودش خواست که سه دانگ از خانه را به نام من کند و من اصراری به این کار نداشتم. حتی وقتی مرا از خانه بیرون کرد و قفل‌ها را عوض کرد تا نتوانم وارد شوم، هم اعتراضی نکردم.

می‌خواستم با همسرم زندگی کنم و چنین مسائلی در میان نبود، اما او آنقدر بداخلاقی می‌کرد که درگیر می‌شدیم.

با همسرم درگیری‌های زیادی داشتم، اما او را دوست داشتم و حالا هم سیاه‌بخت‌تر از هر کسی من هستم، چون همسرم را از دست دادم. او ظلم بزرگی به من کرده‌ بود با این حال دوست داشتم در کنارش باشم.

او مرا همان 40 سال قبل کشته بود؛ با کارهایی که می‌کرد و رفتارهایی که با من داشت. کاری کرده ‌بود که من حتی پیش فرزندانم اعتباری نداشتم و آنها به حرفم گوش نمی‌کردند.

نمی‌خواستم او را بکشم. به این قصد هم نیامده ‌بودم. برای این‌که طبق معمول 2 ماه یک‌بار چکاپ قلب شوم ، به‌تهران آمدم. شب تا صبح در اتوبوس بودم و برای این‌که خوابم نبرد، چند میوه برداشتم تا در ماشین بخورم. نیمه شب بود که به تهران رسیدم. به خانه‌ام رفتم. همسرم طبق معمول مرا راه نداد و مجبور شدم در خارج از خانه با او قرار بگذارم. چند قدم آن طرف‌تر از خانه پارکی بود. ما در آنجا با هم قرار گذاشتیم. همسرم آمد. بعد از این‌که با هم صحبت کردیم ، من عصبانی شدم و با کاردی که دستم بود، به او حمله کردم.

در آن زمان در حال خودم نبودم و اصلا به یاد ندارم که چه کردم.

نه این درست نیست. نمی‌خواستم او را بکشم و اگر هم در این باره حرفی زدم اشتباه بوده‌ است. هرگز دوست نداشتم همسرم آسیب ببیند. حتی اگر با من بدرفتاری می‌کرد.

پیش از این توضیح دادم که در حالت عادی نبودم. حالم بد بود. صدایش در گوشم می‌پیچید. او به پدر و مادرم که فوت شده‌اند، فحاشی کرد. خودش می‌دانست که چقدر از این کار ناراحت می‌شوم، اما باز هم این رفتارش را تکرار ‌کرد.

در دادگاه پای فرزندانم افتادم و از آنها خواستم مرا ببخشند. دخترانم خواستند که این کار را نکنم، اما می‌دانم که حتی اگر بیش از این هم التماس کنم‌، باز هم کم است. آنها مادرشان را خیلی دوست داشتند و من کاری کردم که به بدترین شکل ممکن بمیرد. خیلی ناراحتم که با بچه‌هایم چنین کاری کردم. زندگی شخصی تک‌تک آنها را تحت تاثیر قرار دادم. می‌دانم که دخترانم خجالت می‌کشند سر جلوی خانواده شوهر بلند کنند و پسرانم از این‌که مبادا از همسرانشان سرکوفت بشنوند ، ناراحت هستند.

من پدر آنها هستم، حتی اگر در قلب آنها جایگاه یک پدر را نداشته ‌باشم. این موضوع مرا بشدت ناراحت می‌کند. دلم نمی‌خواست که اذیتشان کنم. همیشه در زندگی خوشبختی آنها را می‌خواستم و می‌خواهم، حالا هم اگر خوشبختی و آرامش آنها در این است که قصاصم کنند حرفی ندارم، این کار را بکنند.

شرایط سختی است. هرگز در عمرم فکر نمی‌کردم روزی در چنین جایی زندگی کنم. تعداد افراد مسنی که در زندان هستند، به اندازه انگشتان یک دست نیستند.

من در زندان با هیچ‌کس حرف مشترک ندارم و کسی حرفم را نمی‌فهمد. بیشتر وقتم را در سلولم هستم. منتظر روزی هستم که بمیرم و جسدم را به اقوامم تحویل دهند. نگرانی من از این است که بچه‌هایم حاضر نباشند جسدم را تحویل بگیرند و بعد از این‌که در تنهایی مردم، در تنهایی و بی‌کسی هم دفن شوم. این بزرگ‌ترین دغدغه من در این روزهای سخت زندان است.

مرجان لقایی