سرعت بیشتر کامپیوترها با ترانزیستورهای سه‌بعدی

ترانزیستورها در مرکز دنیای دیجیتال قرار دارند. آنها کارگران پرکار سوئیچ‌های کوچک on/off هستند که جریان الکتریکی را تنظیم می‌کنند. ترانزیستورها در حقیقت کارگران پشت‌صحنه‌ای هستند که در زندگی روزمره جزء لاینفکی محسوب می‌شوند، اما نیاز است که کمی کوچک‌تر شوند تا کامپیوترها شیک‌تر و جمع و جورتر جلوه کنند. یک تراشه می‌تواند بیلیون‌ها ترانزیستور را که پهلو به پهلو در یک لایه قرار دارند در خود جای دهد. این پیشرفت اینتل به این معنا نیست که اینتل می‌تواند یک لایه کامل دیگر از ترانزیستورها را به تراشه بیفزاید یا لایه‌ها را به گونه‌ای مکعب‌شکل روی هم دسته کند. این هدف فعلا دور از دسترس است، اما صنایع به عنوان یک هدف در حال تعقیب به دنبال تراشه‌های مکعبی هستند که می‌تواند سرعت بیشتر با توان مصرفی کمتر داشته باشد.

یادمان باشد که در دهه 70 میلادی هم ساختن گوشی‌های هوشمندی که اینترنت را در دستان شما قرار می‌دهند یا سوپرکامپیوترهایی با جادوی فوق‌العاده و شکست دادن انسان در مسابقات امری بعید به نظر می‌رسید.

با این تکنولوژی پردازشگرها تنها از چندین هزار ترانزیستور استفاده خواهند کرد. امروزه پردازنده‌ها دارای میلیاردها ترانزیستور هستند. آخرین تغییرات اعمال شده چیزی نیست که مصرف‌کنندگان قادر به دیدن آن باشند، چراکه در سطح میکروسکوپیک است، اما تحلیلگران معتقدند از زمان اختراع مدارات مجتمع بیش از نیم قرن پیش این ابداع یکی از مهم‌ترین تغییرات در طراحی ترانزیستورهای سیلیکونی است. دن هاچسون، مدیرعامل شرکت تحقیقاتی VLSI می‌گوید: هر چه می‌نگرم می‌بینم کاری بزرگ انجام شده است. چیزی که یک دهه در جستجوی آن بودیم اکنون یکی از تغییرات تکاملی در تکنولوژی شده است. این قطعا انقلابی در تغییر طراحی‌های امروزی است.