طنازی‌های یک بازیگر جدی

اتفاقا من خیلی دوست داشتم که چنین تجربه‌ای داشته باشم‌. منظورم بازی در کارهای طنز است. اما خب پیشنهاد خوبی در این زمینه نداشتم. ضمن این که چون اکثر نقش‌هایی که بازی کرده‌ام جدی هستند، طبیعتا کمتر کارگردانی هم این ریسک را می‌کرد که به من یک نقش طنز بدهد. بنابراین چهارچرخ اولین تجربه من در زمینه طنز شد.

مثل همه کارهای دیگر از من برای بازی در این کار دعوت شد و پس از بررسی‌های اولیه پذیرفتم در این کار حضور داشته باشم.

چرا، ولی یادتان باشد که من یک بازیگرم و بازیگر باید بتواند در زمینه‌های مختلف خودش را محک بزند. من بازی در چهارچرخ را قبول کردم، چون می‌خواستم خودم را امتحان کنم.

بله. قصه سریال بسیار خوب نوشته شده بود و تمام ویژگی‌های یک اثر طنز را داشت. به نظرم طنز خوب، طنزی است که قصه‌های واقعی را به نمایش بگذارد یعنی مخاطب در عین حال که می‌خندد باید به فکر هم فرو برود و خوشبختانه چهارچرخ این ویژگی را داشت.

خب، جلال نسبت به سایر نقش‌هایم تفاوت بسیاری داشت. او یک فرد غمزده و افسرده بود که تمام بدبختی‌های عالم همه روی سرش خراب شده بودند. باید به گونه‌ای بازی می‌کردم که او را هم آدم گرفتار و هم طنازی نشان می‌دادم که این کار ساده‌ای نبود.

چون ابتدا قرار بود این سریال در ایام نوروز پخش شود طبیعتا فرصت زیادی برای تمرین نداشتیم برای همین در عرض سه‌چهار روز نقش جلال را برای خودم تحلیل کردم و تلاش کردم بتوانم آن طور که کارگردان می‌خواهد آن را اجرا کنم.

4 قسمت از فیلمنامه آماده بود و بقیه قسمت‌ها در حین کار نوشته می‌شد و به دستمان می‌رسید. برای همین زیاد فرصت تمرین و پرداخت نقش‌ها وجود نداشت و من حدود 2 ماه در این سریال کار کردم.

خیر. چون براساس فیلمنامه جلو می‌رفتیم. البته به هر حال مشکلاتی از این نظر وجود داشت چون سلیقه افراد با یکدیگر فرق می‌کند ولی در نهایت از نتیجه کار راضی هستم.

چون جواد مزدآبادی (کارگردان)‌ نمی‌خواست ضرب‌الاجل کار کند و به این دلیل کمی آرام‌تر کار کردیم تا کیفیت کار پایین نیاید. به همین دلیل سریال برای نوروز آماده نشد.

این مساله انتخاب خودم بود. فکر کردم اگر جلال چنین لحنی داشته باشد مخاطب بیشتر او را باور می‌کند و این لحن حرف زدن در واقع بیشتر اضطراب و تشویش او را می‌رساند.

خیر. من هیچ وقت نقشی را که دوست نداشته باشم بازی نمی‌کنم، چون اگر دوستش نداشته باشم نمی‌توانم آن را اجرا کنم و طبیعتا انگیزه‌ای هم نخواهم داشت، برای همین هم در طول 40 سالی که در این زمینه فعالیت می‌کنم تمامی نقش‌هایم با یکدیگر فرق می‌کنند، چون هرگز نمی‌خواهم به هر قیمتی که شده بازی کنم.

ببینید در سایر نقش‌هایم رگه‌هایی از طنز وجود داشته، اما چهارچرخ اولین تجربه طنز واقعی من بود. به هر حال نقش اصلی کار را حمید لولایی به عهده داشت و برای اولین بار هم بود که من روبه‌روی او قرار می‌گرفتم. لولایی بداهه‌پرداز قوی و مسلطی است و من دوست داشتم با او همبازی شوم. به هر حال ایشان بازیگر فوق‌العاده‌ای هستند و انرژی مثبتی، هم به من و هم به سایر دوستان می‌بخشیدند.

خیلی زیاد. آدم‌های گرفتار این روزها کم نیستند. جلال شاید در همین نزدیکی‌هاست، البته به نظر من جلال بیشتر یک آدم بدشانس است تا گرفتار.

بله، چون نمی‌خواهم خودم را در یک ژانر خاص محدود کنم. البته باید بگویم کار طنز اصلا کار راحتی نیست و باید یک نوع زندگی در آن جریان داشته باشد تا بتواند مخاطب را جذب کند. ضمن این که راضی نگهداشتن مخاطب این روزها اصلا کار آسانی نیست.

مختارنامه برای من جایگاه خاص خودش را دارد، چون یک کار تاریخی ـ مذهبی است که در سطح بسیار خوبی هم ساخته شده است. من حدود 3 سال در این کار حضور داشتم و از این که نقشی را در این مجموعه داشتم، افتخار می‌کنم. من در مختارنامه نقش ابن هریس را بازی می‌کردم که رئیس انتظامات کوفه بود. او آدم بسیار جدی و خشکی بود و معتقد بود باید در خدمت حکومتش باشد حتی اگر ظالم باشد و جالب است ابن هریس تنها کسی است که کشته نمی‌شود و در تاریخ نیز گم می‌شود. البته خیلی‌ها معتقدند او پس از جریان واقعه کربلا دچار تحولاتی می‌شود که خب به خاطر گمشدن او در جریان جنگ مختار با کوفیان نمی‌شود نظر قطعی داد.

بسیار عالی بود. او کارگردانی است که روان‌شناسی خوبی نسبت به بازیگرش دارد و با اعتماد به نفس بالایی هم کارش را انجام می‌دهد. من خیلی چیزها از ایشان آموختم که برایم بسیار راهگشا بوده و هستند.

قصه او را می‌دانستم آن هم به واسطه تعزیه‌های دوران کودکی و خوشحالم که داوود میرباقری برای جوانان قصه او را روایت کرده است.

بستگی به نوع شخصیت‌پردازی فیلمنامه‌ای دارد که به ما می‌دهند. اگر شخصیت‌های ساده و نزدیک به خودم را در این فیلمنامه‌ها پیدا کنم خیلی سریع با آنها انس می‌گیرم ولی اگر شخصیت پیچیده‌ای پیشنهاد بدهند قطعا زمان بیشتری لازم است تا با آن شخصیت ارتباط برقرار کنم.

این منوط به تاثیراتی است که آن شخصیت در طول کار روی من گذاشته. هر شخصیتی نمی‌تواند بعد از بازی با من باشد یا بماند.

در زمان تمرین، کارگردان باید توضیحات خود را به بازیگر ارائه و بازیگر باید این پیشنهادات را در مقابل دوربین اجرا کند.

من همه کارهایم را دوست دارم، چون انتخابشان کرده‌ام، اما فیلم‌های آوار و بی‌پناه تجربه‌های شیرین‌تری برایم بودند.

هم هست و هم نیست. هست چون هر شب او را می‌بینم، نیست چون پرونده چهارچرخ بسته شده است.

این که نتواند خودش را در زمینه‌های مختلف محک بزند و دائم یک راه را تکرار کند.

شاید. اما من همه نقش‌هایم را دوست دارم حتی اگر منفی باشند چون با یکدیگر فرق دارند. ضمنا فراموش نکنیم که در شرایط فعلی خیلی دستمان برای انتخاب نقش‌ها باز نیست و کار خوب هم کمتر ساخته می‌شود.

طبیعتا کار راحتی نیست چون زمان زیادی می‌برد و در طول ساخت آن باید همیشه حس و ویژگی‌های آن نقش را با خودت داشته باشی. ضمن این که لباس و گریم سنگین این نوع کارها هم به هر حال بازیگر را خسته می‌کند، اما از آنجا که نشان‌دادن اتفاقات گذشته آن هم به شکل نمایش به عهده ماست آن را با جان و دل انجام می‌دهیم.

طبیعتا هر کدام از آنها سهمی در پرونده هنری‌ام دارند و از تک‌تک آنها آموخته‌ام برای همین نمی‌توانم به شخص خاصی اشاره کنم.

بله بسیار زیاد، من سال‌ها با علی نصیریان در این زمینه کار کردم و تئاترهای زیادی را هم برای نمایش به خارج از کشور بردیم. به هر حال آدم هیچ‌گاه خانه اولش را فراموش نمی‌کند. تئاتر مادرانه به من بازیگری آموخت و همیشه دلتنگ آن خواهم بود.