ماموریت نیمه‌‌کاره ام را در استقلال تمام‌ می‌کنم

این فصل که هنوز تمام نشده است تا من بخواهم در موردش صحبت کنم...

به نظرم تا اینجای کار فصلی پرفراز و نشیب را سپری کردیم. ما در این فصل روزهای خیلی خوب و روزهای معمولی زیادی داشته‌ایم. برخی روزها هم بوده که شاید هیچ‌یک از ما (بازیکنان استقلال)‌ دوست نداشته باشیم به آنها فکر کنیم، اما در کل فکر می‌کنم راضی‌کننده بوده است. یعنی حداقل برای من اینچنین بوده است.

با توجه به تغییر و تحولاتی که در ابتدای فصل شامل حال این باشگاه شد فکر می‌کنم نتایج قابل قبولی داشته‌ا‌یم. همه می‌دانند که تغییرات در این تیم به شکل بنیادین صورت گرفت.

گاهی اوقات فقط کادر فنی تغییر می‌کند و با روی کار‌آمدن یک سرمربی جدید پس از یک مدت‌ کوتاه همه چیز سرجای اولش بازمی‌گردد. گاهی اوقات کادر مدیریتی عوض می‌شود و با روی کار آمدن مدیر جدید سایر بخش‌های باشگاه و مهم‌ترین آن که همان تیم فوتبال بزرگسالان است به همان شکل و شیوه قبل کارش را ادامه می‌دهد. گاهی اوقات هم هر دوی این عوامل در جای خود می‌مانند و تغییرات گسترده‌ای در نفرات تیم انجام می‌شود، ولی در استقلال و در ابتدای فصل جاری لیگ برتر، تمام این تغییر و تحولات یکجا و با هم انجام شدند و طبیعی بود که شوک بزرگی را متوجه تیم و حضورش در مسابقات کند، اما شکر خدا استقلال خیلی زودتر از آنچه تصور می‌رفت به سمت خوب شدن حرکت کرد و رفته رفته بهتر و بهتر شد. گرچه در مقاطعی هم افت داشتیم.

بخش اعظم این افت‌ها به مصدومیت‌های کمرشکن اعضای تیم ربط پیدا می‌کند. ما در روزهایی از فصل 10 ـ 7 مصدوم همزمان داشتیم و در یکی دو بازی، کادر فنی حتی نمی‌توانست فهرست 18 نفره‌‌اش را تکمیل کند. سایر موارد هم به ناهماهنگی بچه‌ها و بعضا اشتباهات داوری مربوط می‌شد که آن هم جزئی از فوتبال محسوب می‌شود.

با توجه به پیشنهاداتی که داشتم پیوستن به تیم پرطرفداری چون استقلال با این قدمت و سوابق درخشان در فوتبال این مملکت کار درستی بود. ضمن آن که من یک کار نیمه‌تمام هم در این باشگاه داشتم و باید آن را تمام می‌کردم.

فقط در جام حذفی به میدان رفتم. به همین خاطر وقتی به تیم عقاب پیوستم و از استقلال جدا شدم گاهی اوقات در این اندیشه بودم که اگر فرصتی دست بدهد به استقلال برگردم و کار نیمه‌تمام خود را تمام کنم. حالا هم خوشحالم که اینجا هستم.

وقتی تصمیم گرفتم به استقلال بپیوندم دیگر به این مسائل فکر نکردم و به تهران آمدم.

ارتباطم با آنها خوب و رفتارم محترمانه است.

فکر می‌کنم زمان زیادی سپری شد تا توانستیم به هماهنگی برسیم و دلیلش هم این بود که تا پیش از این هرگز کنار هم بازی نکرده بودیم و شناختی از سبک کار هم نداشتیم.

شاید در آن حد نباشیم که چشم بسته یکدیگر را پیدا کنیم، اما به خیلی از عادات فوتبالی هم آشنا شده‌ایم و تقریبا می‌دانیم که در مواجهه با هر حرکتی از سوی یاران حریف تقریبا نفر کنار دستی‌مان چه موقعیتی را برای خودش ایجاد کرده است.

خیلی طول کشید تا به این شرایط برسیم. حالا هم از این که کنار او هستم احساس خوبی دارم.

در این فصل 4 بار پنالتی زده‌ام که هر 4 بار هم ضرباتم به گل تبدیل شده است.

این که با دقت ضربه بزنم و توپ را حتما گل کنم.

لطفا این بحث را مطرح نکنید. این دو فوتبالیست از بزرگان این رشته و این پست هستند و نیازی به تعریف و تمجید از نوع عملکردشان نیست و من هم با هر دوی این افراد ارتباط خوبی دارم. لذا لزومی ندارد در این‌باره صحبت‌کنم.

اصلا مهم نیست که بازی من برای تماشاگران به چشم می‌آید یا نه. وقتی به گذشته برمی‌گردم می‌بینم که در طول این سال‌ها همواره در هر تیمی بازی کرده‌ام، مربیانم از عملکردم رضایت داشته‌اند. فکر می‌کنم مهم‌ترین چیز برای یک فوتبالیست همین باشد که بازی‌اش به چشم مربی‌اش بیاید و به همین خاطر هرگز از سبک فوتبالم احساس بدی نداشته‌ام. بی‌شک اگر غیر از این بود در سطح اول فوتبال باقی نمی‌ماندم و به تیم ملی هم دعوت نمی‌شدم.

همان بحث تغییر و تحولات اول فصل بهترین پاسخ برای این پرسش است. تیمی که روند یکسانی نداشته باشد، در واقع این نکته را به تماشاگرش القا می‌کند که من هماهنگ نیستم. گاهی اوقات بازی بچه‌ها گرفته و ما خوب کار کرده‌ایم و گاهی برعکس بوده است. با این همه باز هم جای شکرش باقی است که استقلال طوری کار کرده که توانسته تا اینجا نتایج مدنظرش را کسب کند و فکر می‌کنم از این حیث ما عملکرد قابل قبولی داشته‌ایم.

در واقع علیزاده اشتباه کرد، یعنی یک نکته‌ای را اشتباه شنید و یک برخورد بی‌مورد پیش آمد که همان جا هم برطرف شد و دیگر نمی‌خواهم بیش از این به گذشته برگردم.

دلیل خاصی نداشت. در این بازی ما از فرصت‌هایمان بهتر استفاده کردیم و توانستیم مزد تلاشمان را بگیریم.

قطعا! ما در مصاف با نفت آبادان همزمان از جباری، مبعلی و هوار ملامحمد استفاده کردیم و توان هجومی تیم بیشتر شد. بی‌شک در چنین شرایطی همان‌قدر که از قدرت دفاعی تیم تا حدودی کاسته می‌شود، اما بر توان هجومی تیم نیز افزوده خواهد شد. حاصلش هم همین شد که توانستیم با 6گل حریفمان را شکست بدهیم.

ما در فکر آن شکست نبودیم و پس از بازگشت از تاشکند فقط به فکر این بازی (با نفت آبادان)‌ بودیم.

در فوتبال هیچ چیز غیرممکن نیست و معتقدم انسان تا روز آخر باید برای موفقیت بجنگد.

فوتبال قابل پیش‌بینی نیست. مثل بازی رفت که ما تا دقیقه آخر یک بر صفر جلو بودیم اما گل تساوی را در آخرین دقایق خوردیم.

باعث خوشحالی است که توانستیم در هر دو بازی به برتری برسیم و طلسم این مساله را پس از سال‌ها بشکنیم. تا پیش از این بازی‌های 2 تیم یا مساوی تمام می‌شد یا با برد یک تیم در یک بازی فصل.

به هر حال این هم جزئی از زندگی است و جزئی از شیرینی‌های بخش فوتبالی آن. گاهی اوقات برای فوتبالیست‌ها پیش می‌آید که پس از ترک یک تیم برابر تیم سابقشان برنده شوند یا حتی به آن تیم گل بزنند. شرایط حرفه‌ای فوتبال چنین بستری را فراهم می‌کند و فوتبالیست‌ها هم باید از آن تبعیت کنند.

اشتباهات داوری جزئی از فوتبال محسوب می‌شود و اتفاق خاصی در این دو بازی رخ نداده است که بخواهیم آن را به عنوان یک مشکل بزرگ در برد استقلال تلقی کنیم. این که بر فرض توپ از خط رد نشده‌ای را داور گل اعلام کرده یا از این قبیل خطاهای مشکوک که بلافاصله داور مسابقه و تیم برنده را زیر سوال قرار می‌دهد. 2 اشتباه صورت‌گرفته، اگر هم درست بوده باشد هر روز در فوتبال جهان رخ می‌دهد و در این قبیل مسابقات که از حساسیت بالاتری هم برخوردار است بیشتر نمود پیدا می‌کند. مثل خطای پنالتی که یار منچستر یونایتد در بازی رفت برابر چلسی در همین رقابت‌های یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا انجام داد و همه آن را دیدند، اما داور آن را ندید و پس از بازی هم از تیم چلسی و هوادارانش عذرخواهی کرد. لذا طرفداران تیم پرسپولیس نباید با دید دیگری به این مساله نگاه کنند. چه‌بسا این مساله برای ما هم رخ می‌داد. کما این که در این فصل و در خیلی از مسابقات حساس برای ما نیز اشتباهات داوری تاثیرگذار بوده و همین حالا ما را 10، 11امتیاز از رقبای اصلی‌مان عقب انداخته است.

قصد ورود به این بحث را نداشتم ولی شما مرا به این وادی وارد کردید، بیش از این هم از داوری حرف نمی‌زنم.

بله.

در این رابطه نظری ندارم و نمی‌خواهم در مورد آن بازی صحبت کنم.

امیدوارم از موقعیت فعلی‌مان بالاتر باشیم. معتقدم ما از این تیمی که حالا هستیم بهتر و پرتوان‌تر هستیم و این توانایی را داریم که تا پیش از پایان فصل جایگاهمان را باز هم ارتقا بدهیم.

حرف زدن از قهرمانی در این برهه نه سخت است نه آسان. در این ورزش خیلی اتفاقات می‌افتد و خیلی از نتایج در دقایق آخر تغییر می‌کند باید صبر کرد و دید که چه سرنوشتی انتظارمان را می‌کشد.

به اعتقاد من سپاهان تیمی بزرگ و قدرتمند است که عملکرد چند سال اخیرش گویای همین مساله است و در طول این سال‌ها نیز همواره جزو مدعیان کسب جام در ایران بوده است.

ثبات مدیریت، این مساله اگر در تمام باشگاه‌ها با الگوبرداری از سپاهان رعایت شود ما به جای یک تیم یا 2 تیم مقتدر، چندین تیم قدرتمند خواهیم داشت که هر یک می‌توانند مدعی باشند. شاید یک مدیر یک سال، 2سال و حتی 3 سال ناموفق باشد، اما پس از آن با استفاده از تجربیات گذشته‌اش راه را از چاه تشخیص داده و به سوی موفقیت حرکت می‌کند. این در فوتبال دنیا به اثبات رسیده و نمونه داخلی‌اش هم همین سپاهان اصفهان است. این تیم در طول این سال‌ها با کمترین تغییرات در کادر نفرات خود توانسته به قهرمانی برسد و اکنون هم مدعی اصلی کسب این عنوان است.

فکر می‌کنم، اما بیشتر از هر چیز به استقلال می‌اندیشم.

بله.

بله، به یاد دارم.

بعید می‌دانم. این مساله مربوط به گذشته است و یک صحبتی بوده که در قبال یک صحبت دیگر مطرح شده است. همیشه گفته‌اند که هر عملی، عکس‌العملی را هم در پی دارد. به هر حال من به این مساله فکر نمی‌کنم.

حرفی در این رابطه نمی‌زنم و این مسائل را باز نمی‌کنم.

قراردادم 2 ساله است و البته در پایان سال اول باید بار دیگر در مورد یکسری مسائل مذاکره کنیم.

از این بابت ناراضی نیستم و در کل آنچه در رزومه کاری من ثبت شده است نشان می‌دهد که من با همه مربیانم راحت بوده‌ام و شکر خدا با کسی مشکلی نداشته‌ام.

امیدوارم هر چه زودتر ایران به همان قدرت و اقتدار سابق خود در فوتبال قاره دست پیدا کند.