حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
ارزیابی واشنگتن پست از مناسبات امریکا و مصر
جام جم آنلاین : بزرگترین مانع در برابر ابتکار دمکراسی پرزیدنت بوش در خاورمیانه بزرگ ممکن
است ، حسنی مبارک ، رئیس جمهوری مصر باشد.
سیاست های سرکوبگرانه او، از جمله تعقیب بی امان جنبش های سیاسی اسلامی ، به سر برآوردن القاعده ، که تعدادی از مصریان از رهبران اصلی آن بوده اند ، کمک کرده است .
آقای مبارک در ماه های اخیر به مبارزه ای شدید دست زده تا برنامه دولت امریکا را برای ترویج آزادی سیاسی در منطقه در سال جاری ، سد کند ، رقیق کند یا همگون سازی کند.
او آن را به عنوان یک تحمیل از خارج محکوم کرده ; ادعا کرده است که قبل از حل بحران اسرائیل فلسطین تحقق دمکراسی ممکن نیست ; استدلال کرده است که اسلامگراهای افراطی تنها کسانی هستند که از ترویج آزادی سیاسی سود خواهند برد و تاکید کرده است که در هر حال مصر دمکراتیک است و همواره دمکراتیک تر می شود.
با این حال امروز به مبارک با افتخار دیدار از مزرعه رئیس جمهوری در کرافورد تگزاس ، جایی که آقای بوش بار دیگر او را به عنوان یک متحد در جنگ با تروریسم در آغوش خواهد گرفت ، پاداش داده می شود.
هیچ تغییر یا شرطی برای کمک امریکا به مصر، که امسال به 8/1 میلیارد دلار می رسد ، از جمله 3/1 میلیارد دلار کمک نظامی برای ارتشی که رژیم مبارک را سرپا نگه می دارد ، پیشنهاد داده نشده است .
علاوه بر دمکراسی ، مهمترین موضوع بحث بین دو رئیس جمهوری سرگرمی مورد علاقه آقای مبارک ، یعنی مناقشه اسرائیل فلسطین خواهد بود.
بی شک به دمکراسی نیز اشاره خواهد شد اما آیا آقای بوش تاکید خواهد کرد که رئیس جمهوری مصر از جلوگیری از تغییرات سیاسی در کشور خود و در کل منطقه دست بردارد؛ اگر بوش این کار را نکند ، اشتباهی را که خود او بارها در سیاست گذشته امریکا در مورد خاورمیانه شناسایی کرد و قول داد آن را اصلاح کند، تکرار خواهد کرد.
آقای بوش در نوامبر گذشته گفت:«60 سال توجیه و سازش با فقدان آزادی در خاورمیانه هیچ کاری در جهت تضمین امنیت ما نکرد» مصر در مرکز این سیاست نادرست 60 ساله بوده است .
امریکا از زمانی که مصر در سال 1979 با اسرائیل قرارداد صلح امضا کرد ، حدود 50 میلیارد دلار به آن کمک کرده و در این مدت فقط خواستار کمی همکاری در سیاست خارجی آن شده است . در این حال ، نظام سیاسی شبه سوسیالیستی آقای مبارک میلیون ها مصری را اسیر فقر مایوس کننده کرده و سرکوبی اندیشه های مخالف ایدئولوژی ناسیونالیستی او توسط این رژیم ، اسلامگرایی افراطی را تقویت کرده است .
بعضی ها در دولت امریکا استدلال می کنند که برای تغییر وضع موجود ، حداقل در کوتاه مدت کار چندانی نمی توان انجام داد.
در واقع مصر بیش از عراق محلی طبیعی برای انتقال به دمکراسی در خاورمیانه است : جامعه میانه رو ، نخبگان تحصیلکرده ، هویت ملی نیرومند و سنت دیرپای حکومت سکولار آن ، آسیب پذیری مصر را در برابر فروپاشی و تجزیه یا جنبش های افراطی از سایر کشورهای غرب کمتر می سازد.
زمانی مصریان طرفدار اصلاحات ، اقلیتی منزوی بودند ; حالا ، بخشی به شکرانه امیدی که با سخنان بوش ایجاد شده (!) ، بازرگانی خصوصی ، روشنفکران و بخشی از تشکیلات سیاسی خود آقای مبارک نیز خواهان اصلاحات هستند.
هرگز تغییر سیاستی به ریشه داری روابط امریکا با مصر کار آسانی نیست اما آقای بوش اگر خواهان تحقق تغییراتی است که در خاورمیانه انتظار دارد باید این کار را بکند.
اساس کار شناسایی این اصل است که مصر در صلح با اسرائیل منافع خاص خود را دارد ; خسارتی که با مقاومت در برابر تغییر به وجود می آورد بیشتر از مساعدت هایی است که برای دستگیری تروریست ها می کند ; و این که یک برنامه کمک امریکا مخصوصا کمکی به عظمت کمکی که به مصر می کند باید با منافع جاری امریکا پیوند داشته باشد.
برای انجام این کار راه مستقیمی وجود دارد: بوش می تواند به مبارک بگوید نه به طور خصوصی بلکه کاملا علنی که وی از مصریانی که خواهان لغو قانون اضطراری این کشور و اصلاح قانون اساسی برای انجام انتخابات واقعا دمکراتیک هستند ، حمایت می کند.
اصلاح طلبان مصری نمی گویند تغییرات باید بلافاصله انجام شود اما آنان یک جدول زمانی محکم و مشروح می خواهند. بوش باید خواهان چنین جدول زمانی بشود.
گفت و گو
