دعوایم بر ‌سر‌ منافع ‌کشتی است، با کسی پدرکشتگی ندارم‌

برای این کار خود نیز دلیل دارد و می‌گوید؛ من که هیچ چیزی را برای خودم نمی‌خواهم، اگر حرفی را می‌زنم در جهت منافع و اعتلای کشتی است. بی شک اگر من که 30 سال از عمرم را در کشتی بوده‌ام، نتوانم از کشتی و وضعیت حاکم بر آن بگویم، پس چه کسی می‌تواند حرف بزند . البته جدیدی در شرایطی این حرف‌ها را بر زبان می‌آورد که از بعضی بی‌توجهی‌ها نسبت به خود دل پری دارد، آنجا که می‌گوید اگر به جای پرداختن به کشتی به سربازی رفته بود اکنون و بعد از 30 سال، به مقام ارتشبدی رسیده بود. او با طعنه این حرف را بر زبان می‌آورد، از این حیث که در کشتی ایران عده‌ای همه چیز را برای خود می‌خواهند و توجهی به این ندارند که اگر بناست که تیم‌های ملی همواره موفق و پیروز باشند، نباید به تجارب کارشناسان و پیشکسوتان این رشته بی‌توجه بود. عباس جدیدی که همواره حرف‌های زیادی برای گفتن در کشتی دارد، با حضور در دفتر تحریریه جام‌جم، ساعتی در گپ و گفت ما شرکت نمود که این هم‌صحبتی در پی می‌آید.

به نظر می‌رسد که اقبال مردمی به کشتی کمتر از گذشته شده است. نمی‌خواهیم فعلا به دلایل این مساله وارد شویم، اما این را می‌شود در یک نگاه و در سالن‌های خالی از تماشاگر مسابقات لیگ دریافت. در این زمینه چه فکر می‌کنی؟

من هم این حس را دارم و فکر می‌کنم به واسطه سیاست‌های اشتباهی است که در این زمینه دنبال شده است. چند روز پیش وقتی در خلال یکی از مسابقه‌های لیگ چشمم به تلویزیون افتاد که رقابت کشتی گیران در سالن خالی از تماشاگر هفتم تیر تهران برگزار می‌شد، دلم بد جوری گرفت و افسوس خوردم. جالب این‌که محسن کاوه مربی تیم ملی و یکی از مربیان تیم نفت تهران گله‌مند بود که چرا به‌واسطه همزمانی با مسابقات فوتبال جام ملت‌ها، تلویزیون نباید مسابقات کشتی را مستقیم پخش کند. فرض را براین می‌گیریم که شبکه 3 مسابقه تیم نفت با تیم مشهدی را نیز مستقیم پخش می‌کرد، این‌که در صورت مساله تغییری ایجاد نمی‌کرد. یعنی باید بررسی شود که چرا با مردم از لیگ کشتی استقبال نمی‌کنند. آن هم در تهران که خوب به یاد دارم حتی با همزمانی مسابقات کشتی با بازی‌های فوتبال نیز، سالن هفتم‌تیر مملو از تماشاگر می‌شد و اصلا سالن جای سوزن انداختن نداشت. بی‌تردید اگر روز به روز از تماشاگران کشتی کاسته شده این را باید در عملکرد فدراسیون جست‌وجو کرده و از فرافکنی پرهیز کنیم. واقعا وقتی این صحنه را دیدم، تعجب کردم و با خودم گفتم آیا این سالن همان سالن هفتم‌تیر، قلب تپنده کشتی پایتخت است. این استقبال یا عدم استقبال تماشاچی که به پخش یا پخش نکردن مسابقات ربطی ندارد. بی‌شک هر علتی، معلولی دارد.

نمی‌خواهم ساز گله و گله‌گذاری از کسی را کوک کنم، چون به هر حال فدراسیون نیز دوست ندارد که کشتی به چنین حال و روزی بیفتد، اما حرفم این است که جایگاه کشتی این نیست که امروز هست. قبول دارم که هر مسوولی نیز آمده هدفش در درجه اول خدمت بوده، اما یک بحث نخواستن است و یک بحث نتوانستن و از این جنبه باید به موضوع نگریست. معتقدم کشتی ایران در این مبحث غوطه‌ور است و الا اصلا بحث فرد خاصی مطرح نیست.

یعنی معتقدی در کشتی راه را به غلط آمده‌ایم و نتوانسته‌ایم از سرمایه‌ها و پتانسیل‌های موجود به بهترین شکل استفاده کنیم؟

دقیقا، من فارغ از این‌که امروز چه کسی سکاندار کشتی است، به عملکردها نگاه می‌کنم و براین اساس به قضاوت می‌نشینم. سوال من این است که مگر در سال‌های گذشته مسابقات فوتبال روی آنتن نمی‌رفت، پس نباید خود را گول زد و دست به توجیه زد که چون فوتبال به جای کشتی پخش شده، کسی به سالن نیامده است. اصلا مگر بین این دو تناسبی هست،خب اگر بخواهیم استدلال آقایان را قبول کنیم باید انتظار داشته باشیم که با هر پخش مستقیمی، کسی زحمت رفتن به استادیوم‌ها و سالن‌ها را به خود ندهد. در گذشته اصلا اینگونه نبود و تنور کشتی و مسابقات آن آنچنان گرم بود که برای مثال با اعلام مسابقه انتخابی من و رسول خادم یا علیرضا حیدری، حرارت در کشتی به اوج خود می‌رسید. می‌خواهم بگویم هنر کشتی و جاذبه جذب تماشاگر آن کجا رفته است که دیگر ما بسان قبل با استقبال تماشاگران مواجه نیستیم. من طی این سالها و در جهت اعتلای کشتی نقطه نظرات خود را مطرح کرده‌ام، اما نمی‌دانم چرا این حرفها به مذاق فدراسیون‌نشین‌ها خوش نمی‌آید و آنان مرا در مقابل محمدرضا یزدانی‌خرم قرار داده و به عنوان دشمن کشتی فرض کرده‌اند. آخر من که با یزدانی خرم پدرکشتگی ندارم و او ارث پدری‌ام را نخورده است. من اگر حرفی را می‌زنم در جهت خود کشتی است و مثل بعضی‌ها عافیت‌طلب نیستم که بخواهم برای خوشامد مسوولان، از کنار ضعف‌ها عبور کرده و دم فرو بندم.

به هر حال بحث ما نیز ورای این‌که امروز چه کسی سکاندار و ناخدای کشتی است، این است که این رشته مدال‌آور و به تعبیر گوش شکسته‌ها ورزش اول ایران، از جایگاه حقیقی خود فاصله گرفته و از غنای کیفی‌اش کاسته شده است.

متاسفانه این سوالی است که برای عموم مردم نیز به وجود آمده است. جواب آن نیز تکان‌دهنده است و نمی‌توان چشم خود را روی حقایق امروز کشتی بست. بخش عمده‌اش نیز به این برمی‌گردد که تدوین‌کنندگان قوانین کشتی برای آسان نمودن شرایط مدال‌آوری برای دیگر کشورها و به اصطلاح جذاب‌تر نمودن مسابقات و حفظ این رشته در بازی‌های المپیک، مدام دست به انجام تغییراتی اساسی در بنیان کشتی زده‌اند. این تغییرات من درآوردی نه تنها کوچک‌ترین تاثیری در جهت جذب تماشاگر برجای نگذاشته، بلکه کشتی را نیز از حالت پهلوانی انداخته است. تنها در این بین کشورهایی که در خواب نیز نمی‌دیدند صاحب مدال شوند، در جمع کشورهای مدال بگیر قرار گرفته‌اند. چرا؟ چون کشتی از اصالت خود دور شده و هل دادن معیاری برای تعیین نفر برتر شده است. شاید مقام‌های فیلا (فدراسیون جهانی) با این استدلال که این کارشان در بین دیگر کشورها انگیزه ایجاد کرده است، تغییر قوانین را توجیه کنند، اما واقعیت این است که کشتی با خالی شدن از فنون اصیل خود و محدود شدن در یک زیرگیری و هل دادن، برای تماشاگران نیز جذابیت‌های خود را از دست داده است و این خطر بزرگی است که کشتی را تهدید می‌کند.

در مسابقات جهانی 2010 در مسکو به عینه دیدم که تحت شرایط جدید، کشورهایی چون برزیل، پرو و آرژانتین نیز در کشتی دست به سرمایه‌گذاری زده‌اند. می‌خواهم بگویم که با قوانین جدید مدال گرفتن به نوعی ساده شده است، شاید اگر قرار بود که در المپیک 96 آتلانتا نیز مسابقات با این شیوه برگزار شود، من کورت انگل آمریکایی را در فینال 20ـ هیچ شکست داده بودم و اجازه نفس کشیدن نیز به او نمی‌دادم. به نوعی با سیستم فعلی کشتی‌گیران به جای فن زدن، دنبال این هستند که با هر ترفندی شده حریف را از دایره قرمز به بیرون هل داده و صاحب امتیاز شوند. معتقدم اگر نیازی به تغییرات نیز دیده می‌شود این تغییرات باید مهندسی شده به مورد اجرا گذاشته شود تا کشتی از اصل خود دور نشود.

با تمام این تفاسیر قبول داری که کشتی‌های این دوره چنگی به دل نمی‌زند؟

قطعا، آن موقع آدم از دیدن کشتی‌ها لذت می‌برد. اما الان شرایط طوری شده که انگار از قبل می‌دانیم که مبارزات زیبایی را نمی‌بینیم و کشتی‌ها مهیج نیست.

هر چند که امروز و به‌واسطه برگزاری همزمان مسابقات مردان و زنان این امکان برایمان فراهم نیست که میزبان مسابقات جهانی باشیم، اما بر فرض که مثل جهانی 2002 میزبانی مسابقات کشتی مردان را به ما بدهند، بعید به نظر می‌رسد که مردم مثل قبل سالن 12 هزار نفری را پر کنند.

هر چند که ملاک ما نباید روی کمیت باشد و باید به کیفیت پرداخت، اما شاید پر شدن سالن نیز با این فرض که میزبان مسابقات جهانی شویم، نتواند بیانگر واقعیت‌های موجود کشتی باشد. به‌طور حتم وقتی پای مسابقات جهانی مطرح می‌شود، مردم هر سالنی را پر خواهند کرد، اما باید در چرتکه انصاف بررسی کرد که آیا آنها از وضعیت موجود راضی‌اند یا خیر. یعنی از دیدن کشتی‌ها راضی و خرسند راهی خانه‌هایشان می‌شوند.

این در شرایطی است که ما با این پیشینه و سابقه در عالم کشتی، در مرکز تصمیم‌گیری‌های جهانی این رشته دخیل نیستیم و نمی‌توانیم با نقطه نظرات کارشناسی خود روی تصمیمات فیلا تاثیرگذاری چندانی داشته باشیم.

اساس کار خراب است و آقایان اصلا به این نکته توجه ندارند که ایران باید در مناسبات جهانی این رشته، دارای جایگاه باشد. این در شرایطی است که کشتی دنیا مرهون تلاش‌های جامعه کشتی ایران است. همین رافی مارتینیتی به‌عنوان رئیس فدراسیون جهانی، طی سال‌های 98 و 2002، با استقبال گسترده مردم ایران از مسابقات جهانی، نفس دوباره‌ای کشید و توانست با نشان دادن فیلم این مسابقات در کمیته بین‌المللی المپیک از جایگاه کشتی دفاع کند. به راستی جای تاسف است که کشتی ایران در هیات‌رئیسه فدراسیون جهانی بدون نماینده است. این مساله باید از سوی مسوولان ورزش مورد توجه قرار گیرد و از فدراسیون کشتی بخواهند که در این زمینه پاسخگو باشند.

البته سال‌ها دکتر محمد توکل نایب رئیس فیلا بود، اما به‌واسطه این‌که از او حمایت خوبی صورت نگرفت، این جایگاه چند ماه پیش به راحتی از کف کشتی ایران رفت.

نمی‌خواهم وارد این موضوع شوم که اصولا حضور دکتر توکل در هیات رئیسه فیلا طی این سال‌ها ثمری را برای کشتی ایران داشت یا خیر، اما باور کنید همین که او در چنین جایگاهی حضور داشت برای کشتی ایران افتخاری به حساب می‌آمد و نباید اجازه می‌دادیم که این عنوان از کف برود. شما در نظر بگیرید که اگر ایران پای خود را از کشتی جهان کنار بکشد، چه اتفاقی خواهد افتاد. جدا از آن‌که از کیفیت مسابقات جهانی کاسته خواهد شد، همین اندک استقبال از مسابقات نیز از کشتی نخواهد شد. بنابراین کشتی جهان با علم بر این مساله، باید سهم لازم را برای کشتی ایران قائل شود.

راستی شنیدیم باسکول مغولی، داوری که حق تو را در فینال المپیک آتلانتا خورد، در مسابقات جهانی روسیه (2010) نزدت آمده و خواستار این شده که او را ببخشی، همین‌طور است؟

بله، در جریان مراسم وزن‌کشی، یک باره دیدم باسکول به همراه آنه بایار، سوهبات و 8 ،7 کشتی‌گیر دیگر مغولی به طرفم آمدند و با چهره‌ای حاکی از پشیمانی و تاثر خطاب به من گفت؛ از روزی که در المپیک 96، آن قضاوت مساله‌دار را برای تو انجام دادم در کشورم مرا به عنوان آدم بده می‌شناسند و پیش وجدانم نیز از این بابت شرمنده هستم. برای همین اکنون و پس از 14 سال نزد تو آمده‌ام تا مرا ببخشی.

خب، واکنش تو چه بود؟

چی بگم، مثل همه ایرانی‌ها که گذشت تو خونشان است، او را بخشیدم. البته بیش از حلالیت خواستن این داور مغولی، برایم شنیدن این حرف خیلی جالب آمد که مردم مغولستان نیز روی خوب یا بد قضاوت کردن داور کشتی‌شان حساس هستند و نمی‌توانند بسادگی از کنار آن بگذرند. شاید اگر باسکول با برخورد افکارعمومی کشورش مواجه نبود، هیچ‌گاه برای بخشش نزد من نمی‌آمد، آن هم در شرایطی که چند کشتی‌گیر همدوره‌ای من را نیز با خود همراه کرده بود تا آنان نیز در جریان این مساله باشند.

او چه دلیلی برای این کار خود آورد؟

حرف او این بود که تهدیدش کرده بودند که اگر به نفع کورت آنگل آمریکایی سوت نزند، درجه‌اش را خواهند گرفت. با شنیدن این حرف دود از کله‌ام بلند شد.

البته این ناداوری‌ها که در کشتی طبیعی است و بارها نیز برای کشتی‌گیران ایرانی اتفاق افتاده است. مگر یادت رفته در جهانی تهران (2002) و جلوی بیش از 12 هزار تماشاگر به راحتی حق محمد طلایی را در کشتی سرگروهی خوردند.

قبول دارم، قضاوت مغرضانه در کشتی همیشه بوده، هر چند که البته و با شرایط جدید مبارزه‌های کشتی، تا حدود زیادی دست داوران برای اعمال نظر بسته شده است.

راستی چطور شد پس از این همه سال به این فکر افتادی که برای دیدن مسابقات جهانی به روسیه بروی، دعوت خاصی در این زمینه از تو شده بود؟

به دلیل این‌که چند سالی بود مسابقات جهانی را از نزدیک ندیده بودم، احساس کردم که روحم چیزی را از من طلب می‌کند و باید هر طور شده برای دیدن این مسابقات به مسکو بروم تا دوباره بوی مسابقات جهانی را از نزدیک استشمام کنم. باور کنید با این‌که چند سالی از دنیای قهرمانی خداحافظی کرده‌ام، اما در مسکو تب و تاب مسابقات و استرس‌های نتیجه‌گیری نمایندگان کشتی کشورم، مرا نیز تحت تاثیر قرار داده بود.

اما با تو که طی این سال‌ها برخورد خوبی صورت نگرفته و به نظر می‌رسد که از دست مسوولان فدراسیون، دل پری داشته باشی؟

این درست، اما من در همه حال خود را وامدار و بدهکار کشتی می‌دانم. اگر امروز به هر مرتبه و جایگاهی رسیده‌ام، همه اینها را مدیون کشتی هستم و برای همین نیز ابایی ندارم که از جیب خودم برای کشتی خرج کنم. معتقدم در هر شرایطی باید دینم را به این رشته ادا کنم. برای همین نیز شخصا خود را به مسکو رساندم تا از نزدیک شاهد رقابت و تلاش کشتی‌گیران کشورم باشم. تاکید می‌کنم که عباس جدیدی خود را به کشتی بدهکار می‌داند و دوست دارد برای اعتلای این ورزش هر کاری که از دستش بر می‌آید انجام دهد. در حقیقت حرفم این است که کشتی سر ما منت دارد و این ما هستیم که باید منت کشتی را بکشیم.

عباس جدیدی طی این مدت همواره در جناح منتقدین سرسخت مدیریت فدراسیون قرار گرفته و از بیان نقطه نظرات انتقادی خود ابایی نداشته است.سوال این است که چه چیز کشتی تو را آزرده خاطر کرده است؟

من اگر انتقاد می‌کنم چیزی را برای خود نخواسته‌ام و هدفم موفقیت کشتی است. به قول معروف ما در این درگه نه در پی حشمت و جاه آمده‌ایم ‌/‌ از بد حادثه به اینجا پناه آورده‌ایم. من نه از این بابت که از سوی فدراسیون به قهرمانان بی‌توجهی می‌شود و نه از این‌که چرا خود نیستم، هیچ گله و شکایتی ندارم، اما نمی‌توانم ببینم که کشتی راه به خطا می‌رود و دم فرو بندم. بی‌شک اگر موضوع شخصی در میان بود، مثل بعضی‌ها سکوت می‌کردم و برایم نیز مهم نبود که چه بر سر کشتی می‌آید.

یعنی تو هم در شرایطی که مسوولان فدراسیون نتیجه بدست آمده در بازی‌های آسیایی گوانگجو را برای خود موفقیت به حساب می‌آورند، ضعف‌های موجود در کشتی را بیشتر می‌دانی؟

حجت‌اله اکبرآبادی ‌/‌ گروه ورزش