چند بار زندگی می‌کنیم؟

پس از ساخت چند فیلم کوتاه «تنها دوبار زندگی می‌کنیم» اولین فیلم بلند بهنام بهزادی است. فیلم سرشار از تصاویر بکر و خرده روایت‌های گوناگون است.

قصه فیلم به صورت معمول و خطی روایت نمی‌شود و شکست‌های زمانی، فیلم را برای مخاطب همچون پازلی فراهم می‌کند که تنها با همراهی آن است که می‌توان به نتیجه مشترکی با نظر سازنده رسید. اما این تنها نکته فیلم نیست.

فضای سرد حاکم بر فیلم، موضوع تازه اما آشنای فیلم بویژه برای طبقه سرخورده‌ای است که می‌توانسته در جامعه مفیدتر از آن که هست باشد که به دلایلی نشده است و دیالوگ‌های جذاب و گیرایش بر خلاف سردی روابط شخصیت‌های فیلم توانسته است فیلم گرم و گیرایی را تشکیل دهد.

«تنها دوبار زندگی می‌کنیم» فیلمی است درباره آرزوها و حسرت‌های آدم‌ها در زندگی. هر چند بسیاری آن را فیلمی تلخ و یاس‌آور! خواندند اما چیزی که در فیلم به نمایش گذاشته می‌شود در ستایش زندگی است؛ زندگی‌ای که می‌توانسته است بهتر از آنچه هست باشد و نیست.

وقتی زندگی روی بدش را به شخصیت اول فیلم (علیرضا آقاخانی) نشان می‌دهد و به گفته پزشکش تنها چند روزی بیشتر زنده نمی‌ماند، او با فکر انجام کار‌های نکرده گذشته و حسرت‌ها و نداشته‌هایش روانه زندگی کوتاه و متفاوت پیش رویش می‌شود. دختر مورد علاقه‌اش را پیدا می‌کند تا راز فاش نشده کهنه‌اش را با او در میان بگذارد. سراغ فردی که موجب اخراجش از دانشگاه شده می‌رود و او را تهدید به مرگ می‌کند و... این طور است که او، زندگی دوباره‌ای را آغاز می‌کند.

«تنها دو بار زندگی می‌کنیم» در جشنواره فیلم فجر نامزد دریافت بهترین فیلم اول، در جشن انجمن منتقدان نامزد جایزه بهترین فیلمنامه و در جوایز اسکرین آسیا پاسیفیک نامزد بهترین فیلمنامه و بهترین بازیگر مرد شد. این فیلم در جشنواره اوشین سینه‌فن که در هند برگزار شد، جایزه بهترین بازیگران مرد و زن را برای آقاخانی و جواهریان به ارمغان آورد.

میثم اسماعیلی
‌‌ گروه فرهنگ و هنر