کلاس درس در حجره

تا جایی که ما شاهد بودیم همواره با وضو دست به قلم می‌شدند. صدای بسیار خوبی هم دارند و قرآن را بسیار زیبا و به سبک‌های مختلف تلاوت می‌کنند، اما سبک عبدالعزیز حصان را بهتر و زیباتر می‌خوانند و ایشان را خیلی دوست دارند. سوای قرائت قرآن، اذان را هم به سبک استاد موذن‌زاده بسیار زیبا می‌خوانند.

آشنایی من با او برمی‌گردد به زمانی که در مدرسه علوی تدریس خوشنویسی و قرآن می‌کردم. البته آوازه استاد را پیش از آن نیز شنیده بودم، اما از نزدیک ندیده بودمش تا یک روز که برای اطلاع یافتن از وضعیت تحصیلی پسرشان که شاگرد مدرسه علوی بود به آنجا آمدند و دوستان به من اشاره کردند که استاد صمدی ایشان هستند. همان‌موقع رفتم سراغش و بعد از کمی صحبت و گفت‌وگو، شیفته اخلاقش شدم و همانجا اجازه گرفتم که بروم کلاس او و در محضرش شاگردی کنم که البته ایشان به رسم استادان قدیمی گفت فعلا یک‌ سال بیایید کلاس تا ببینم چه می‌شود. صمدی، برای خط نستعلیق، شاگرد استاد زرین‌خط بودند و در خط ثلث و نسخ هم بسیار متبحر و درجه یک هستند و این دو خط را در اوج می‌نویسند.

من از سال 1375 تا الان شاگرد استاد صمدی هستم و خاطره‌های زیادی از ایشان دارم، اما شاید زیباترین خاطره‌ام برگردد به روزی که به اصرار از استاد خواستم تا مثل خیلی از استاد و شاگردها، با هم نمایشگاهی برگزار کنیم، اما ایشان در جواب اصرار و پافشاری من گفتند:من خیلی اهل این شلوغ کردن‌ها نیستم و بعد ادامه دادند که: «مقدم، من از خوشنویسی یک عاقبت بخیری می‌خواهم و بس» و این برای من درس عبرتی شد که الکی شلوغ و پلوغ نکنم. منظور استاد هم این بود که: پسرم بیا از خوشنویسی استفاده کن و خودت را عاقبت بخیر کن. یعنی بیا بنویس اباعبدالله و پای آن بایست و آزاده باش. یا اگر می‌نویسی: «اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید» پای این حرف بایست و آزاده‌مرد باش.