برای رسیدن به امروزم به خدا تکیه کردم

با توجه به این‌که ما یک رسانه شنیداری هستیم آنچه در لحظه اول مخاطب را جلب می‌کند جنس صداست اما فاکتور اصلی نیست. یک صدای خوب در کنار سواد گوینده می‌تواند به طور حتم برای جذب مخاطب بهترین وسیله باشد. شاید بتوان گفت صدای گوینده به نوعی ویترین یک برنامه است.

راستش نباید بگویم نه. توی دفتر یادداشت و تقویم‌هایم همیشه در کنار روزهایی که برنامه دارم علامت مثبت، منفی یا مثبت و منفی در کنار هم گذاشته‌ام. به طور مثال در کنار روز شنبه 19 خرداد علامت مثبت را گذاشته‌ام، چون آن روز از عملکردم راضی بودم.

کاملا همین‌طور هست. هر از گاهی معدل‌گیری می‌کنم، احساس می‌کنم خیلی کار دارد تا بشوم آن گوینده‌ای که برای خودم طراحی کرده‌ام.

دو چیز؛ اول رقابت ناسالم، دوم سهل‌انگاری در کار. معتقدم درهر زمانی با هر سابقه کاری تو باید کارت را جدی بگیری. چون شاید خیلی‌ها بیرون از رادیو لیاقت بیشتری را برای این کار داشتند اما شانس تو را نداشتند.

گوینده‌ای که به روز باشد، اهل مطالعه باشد و درباره برنامه‌ای که اجرا می‌کند شناخت نسبی داشته باشد. شاید به نوعی حرفه گویندگی شبیه تکنیک‌های رانندگی باشد، چنانچه تمرین و ممارست نباشد از یاد می‌رود و به نوعی درجا زدن است. همچنین از ویژگی‌های یک گوینده توانای رادیو می‌توانم به این نکته اشاره کنم، به‌جای این که کار دیگران را نقد منفی کند بنشیند و انصافا صدای گویندگان مختلف را گوش کند و نقاط مثبت و منفی آن را دریابد و از نقاط منفی بگذرد و از نقاط مثبت به نفع خود برداشت کند. من جدای از بحث رقیب بودن به این مساله عقیده دارم که هر گوینده‌ای نقاط مثبت و منفی دارد و گوینده توانا، از این نقاط مثبت رقیب به نفع خود استفاده می‌کند.

یکی از ویژگی‌های عمده استادان و صداهای ماندگار، راهیابی سخت و با مشقت آنها به رادیوست و این‌که با تحمل مشکلات زیاد گوینده شدند. وقتی به خاطرات آنها گوش می‌دهیم، می‌بینیم که اگر ما می‌خواستیم از این فیلترهای سخت عبور کنیم، شاید اصلا گوینده نمی‌شدیم. امروز جوان‌های علاقه‌مند به رادیو دعوت به کار می‌شوند، اما متاسفانه لوازم اصلی برای تربیت گوینده وجود ندارد. لوازم اصلی تربیت گوینده فقط کلاس‌های آموزشی نیستند. اگر بخواهیم در آینده گوینده‌های خوبی داشته باشیم بایستی گوینده‌های جوانمان را به دست پیشکسوتان و تهیه‌کنندگان سختگیر بسپاریم.

در یک برنامه خانوادگی اگر بخواهید سخنی بگویید که به دل بنشیند باید از دلت برآید. چیزی که در ذات صدای من است قبل از آن‌که بخواهد فنون گویندگی باشد فاطمه آل‌عباس مادر و فرزند است و من با تمام اینها ضمن اجرای برنامه دارم زندگی می‌کنم. شاید در یک برنامه شاد عصرگاهی بتوانی لحن شاد بگیری و برنامه جواب دهد اما در برنامه خانواده نمی‌توانی نقش بازی کنی. معتقدم اگر گوینده در جایگاه نقش خودش در جامعه و خانواده‌اش قرار گیرد حتماً می‌تواند به راحتی اینچنین برنامه‌ای را اجرا کند. به طور مثال وقتی خانمی تماس می‌گیرد و از رفتار همسرش یا برخورد پدر و مادر همسرش گلایه می‌کند اینجا ‌آل‌عباس گوینده وقتی لحنش به دل مخاطبش می‌نشیند که دل به دل شنونده‌اش بدهد. من همیشه از این‌که نسخه بپیچم و راهکار ارائه دهم پرهیز کرده‌ام. فقط و فقط سعی کرده‌ام سنگ صبور باشم و بعد پاسخ آن را ارجاع داده‌ام به کارشناسی که در برنامه حضور دارد.

باور من در اجرای نوع دوم دوباره نشات گرفته از همان خانواده است، چون من برای خانواده بزرگ ایران برنامه اجرا می‌کنم و همیشه خودم را درون این خانواده می‌بینم. حال تصور کن در جمع خانواده گاهی ممکن است شعر عاشقانه بخوانی، گاهی بحث بر سر موضوعات جدی انجام دهی یا این‌که یکباره همراه خانواده برای احقاق حق و عدالت فریاد بزنی.

با این‌که در شبکه جوان حدود 2 سال برنامه‌ای با موضوع قصه شب داشتم و هر شب قصه‌ای را روایت می‌کردم از وقتی که آمدم رادیو ایران خیلی دوست دارم یک برنامه این چنینی داشته باشم و شاید از آرزوهای کاری‌ام است که بتوانم دوباره راوی یک قصه باشم. ضمن تبریک به استاد ارجمندم خانم نشیبا به خاطر شروع مجدد برنامه شب بخیر کوچولو غبطه می‌خورم که ایشان دارند برنامه‌ای را اجرا می‌کنند که با روح و روانشان همراه است. به نوعی شب بخیر کوچولو دلانه خانم نشیباست.

من فقط تجربه‌های حرفه‌ای‌ام را به کسانی که عاشقانه این هنر را دنبال می‌کنند منتقل می‌کنم. آموزش گویندگی کار پیشکسوتان این رسانه است و صد البته تهیه‌کنندگانی که گوینده‌پرورند. اما م‍ژده‌ای برای دوستداران رادیو: صداهای خوبی در راهند؛ نیروهای جوان، باسواد و با انگیزه که ان‌شاءالله هرچه زودتر وارد کار حرفه‌ای بشوند.

برای رسیدن به امروزم به خدا تکیه کردم و از هیچ گردبادی نترسیدم چرا که تقدیر خودم را در چهره دیگران ندیدم.