تراژدی مرگ شیرها

مرگ 14 قلاده شیر در باغ‌وحش دوم تهران با شلیک گلوله‌ دیروز همه‌چیز را تمام کرد. از ضد و نقیض‌گویی‌های رئیس باغ‌وحش ارم درباره بیماری شیرها گرفته تا تلاش رئیس سازمان حفاظت محیط زیست برای تحت کنترل نشان دادن اوضاع، چیزی که حالا باقیمانده جنازه شیرهای بیمار ی است که قربانی ترس مسوولان از همه‌گیر شدن بیماری مشمشه شدند؛ همان کسانی که این لحظات باید در حال از سر گذراندن مراسم تدفین شیرها باشند.

شیرهایی که باید امروز هم می‌غریدند تا نشان دهند در این سرزمین حیوانات هم جزئی از زنجیره حیات به شمار می‌روند و کسانی که آنها را از آن سوی دنیا به ایران می‌آورند، لااقل الفبای نگهداری از حیوانات را می‌دانند. حالا که از شیرها جز جنازه‌ باقی‌نمانده مسوولان اعتراف می‌کنند که گوشت‌های الاغ آلوده‌ای که به آنها خورانده شده عامل مرگشان بوده، همان حقیقتی که از ابتدا نیز برای مسوولان مسجل بود، اما به دلایلی که احتمالا تلاش برای نگه داشتن پست و مقام مهم‌ترین آنها بوده، هرگز تا عصر دیروز به صورت رسمی تایید نشد، اما وقتی جنازه روی زمین می‌ماند، دیگر جایی برای انکار نیست.

حالا مرگ شیرها در باغ‌وحش ارم، جایی که فقط اسمی زیبا را یدک می‌کشد، سندی است محکم برای اثبات این گفته که توجه به حیات وحش و تلاش برای بقای آنها تنها شعاری است برای مسوولانی که برنامه‌ای برای حیوانات ندارند، اما می‌دانند که می‌توانند با اعلام حمایت از آنها جایگاهی مورد قبول برای خود یا در آمدی برای باغ وحششان به دست بیاورند و ناظران ناآگاه را به کف زدن‌های حاکی از تحسین وادار کنند.

با انتشار این خبر بی‌شک دوباره نگرانی‌ها، ذهن دوستداران محیط زیست و حیات‌وحش را مشوش می‌کند، رسانه‌ها از تراژدی مرگ شیرها می‌نویسند، مسوولان اظهارنظر می‌کنند و هر یک تقصیر و کوتاهی را به گردن دیگری می‌اندازند. پس از چندی درهای بسته باغ‌وحش تهران به روی مردم گشوده می‌شود تا از پشت میله‌های قفس‌ها نظاره‌گر جست‌وخیز گربه‌سانانی باشند که شاید در آینده نه‌چندان دور سرنوشتی چون دیگر همقطارانشان داشته باشند، اما آنچه باید یک بار برای همیشه به آن پاسخی قانع‌کننده داده شود این است که براستی چه کسی مسوول این بی‌توجهی‌ها و کوتاهی‌هاست؟ چه سازمانی نقش ناظر ارشد را به عهده دارد و با خاطیان این گونه حوادث تلخ چگونه باید برخورد شود؟