زندگی شیرین در دقیقه‌90

امروز قرار است 11 شیر به میدان بروند. می‌توانید از الان تصور کنید که افشین قطبی دست به کمر کنار زمین ایستاده و فارسی و انگلیسی با بازیکنانش حرف می‌زند. حالا فرض کنید که تیم ملی گل بزند. به نظرتان واکنش قطبی چه خواهد بود؟ آفرین! او چند متری بالا می‌پرد و سپس با کت سرمه‌ای یا مشکی‌اش کنار زمین می‌ایستد و سعی می‌کند انرژی‌اش را برای گل بعدی حفظ کند. فقط شانس آورده‌ایم که ورزشگاه سقف ندارد وگرنه معلوم نبود چه بلایی سر قطبی می‌آمد.

درون زمین هم بازیکنانی حضور دارند که اگر چه به سلامتی مربی‌شان فکر می‌کنند اما تمام تلاش خود را برای پریدن مربی‌شان به بالا به کار می‌گیرند، فقط نمی‌دانیم چرا مهدی رحمتی درون دروازه ایران پرکارترین بازیکن میدان است! البته نباید زیاد سخت گرفت. دروازه‌بان برای همین کارها درون دروازه قرار می‌گیرد که 5 توپ تک به تک را بگیرد، 10شوت از راه دور را مهار کند و 15 توپ را از زیر طاق دربیاورد. پول می‌گیرد که همین کارها را کند دیگر. بی‌جهت نگویید که بازیکنان در تیم ملی حقوق نمی‌گیرند که ما خودمان آخر فوتبال‌دان هستیم. تیم ملی اگر قهرمان شود هر بازیکن 150 سکه می‌گیرد بعد بگویید که اینها از تیم ملی پول نمی‌گیرند. خط دفاعی هم 12ـ 10 باری جا می‌ماند اما همه آنها ختم به خیر می‌شود.

به هر حال حمله و گل زدن به شیر آسان نیست حتی اگر از خط دفاعی هم بگذری و دروازه خالی جلویت باشد. خط میانی هم چندان خوب عمل نمی‌کند. معلوم نیست آندرانیک تیموریان و جواد نکونام آن وسط چه کار می‌کنند. بقیه هم انگار جو گیر شده‌اند.

بابا ناسلامتی شما بچه شیر هستیدها. از خط حمله هم خبری نیست. تعطیل تعطیل. نه شوتی نه ضربه‌ای، نه خطری، هیچی. با این شرایط چون ما دل شیر داریم و آنها ندارند در دقیقه 90 یک گل می‌زنیم و بازی را می‌بریم.

لطفا نگویید که آخرش چرا این‌طور شد و چرا بی‌مزه تمام شد و از این حرف‌ها. وقتی آخر خیلی از سریال‌های ایرانی ختم به خیر می‌شود و دشمنان با همدیگر دوست می‌شوند و در یک کلام زندگی شیرین می‌شود، چرا انتظار ندارید در فوتبال هم این چنین شود؟ اگر چنین انتظاری ندارید مشکل خودتان است!