مهندس حسن بیادی ، نایب رئیس شورای اسلامی شهر، در پی تشکیل صفهای طولانی متقاضیان تلفن همراه ، مشکل را در سیستم ارائه خدمات عنوان کرد.
وی با ذکر این که مدل شهری موجود برای این سیستم اشکالات بی شماری دارد، ایجاد صفهای طویل شهروندان برای گرفتن کالابرگ یا ثبت نام تلفن همراه را از پیامدهای این سیستم و توهین به شهروندان تلقی کرد.
به عقیده مهندس بیادی ، از دیگر آثار این گونه برنامه ریزی علاوه بر اتلاف وقت می توان ایجاد شغلهای کاذب و حرکتهای غیرفرهنگی را برشمرد. پدیده صف ، پدیده ای کاملا علمی و تحت کنترل فرمول های مبتنی بر آمار و ریاضی به شمار می آید.
برای کنترل صف و کوتاه کردن زمان انتظار، تنها به مطالعه ای آماری و تحلیل محتوایی آمار به دست آمده نیاز است که با هزینه ناچیزی نسبت به هزینه تشکیل صف ، این بررسی ها نتیجه خواهند داد.
عواملی چون تعداد خدمت دهنده ، نحوه تقسیم کار، فضای موجود و دسته بندی خدمات از مهمترین تاثیرگذاران بر صف هستند که با برنامه ریزی ناشی از مطالعه می توان زمان انتظار و در نتیجه هزینه های تلف شده را به حداقل ممکن رساند؛ اما باوجود تکرار همیشگی این پدیده در موارد مختلف شهری برای شهروندان ، هیچ سازمانی اقدام مناسبی برای انجام این مطالعه انجام نداده و داستان صف همچنان طولانی می شود.
اعتماد، واژه ای مبهم
وقتی با شهروندان منتظر در صف به گفتگو می نشینی ، دلیل صرف وقت خود را شایعاتی عنوان می کنند که مسوولان بارها و بارها آن را تکذیب کرده اند و رسانه ها در اطلاع رسانی آن کم نگذاشته اند. هنگامی که به این تکذیبیه ها اشاره می شود، بی اعتمادی ، نقطه مشترک تمام گفتگوهاست.
«اگر ظرفیت تمام شد، روزهای آخر ثبت نام انجام نشد، چکار باید کرد؛» «وقتی قرعه کشی می شود، دیگر دستت به هیچ جا بند نیست. اگر اولویت آخر به نامت بیفتد، نمی توانی اعتراضی کنی.»
«وقتی عملکرد سالهای گذشته بر مرتبط بودن زمان ثبت نام و اولویت واگذاری دلالت می کند، نمی توان بر خلاف این روند در سال جاری اطمینان داشت.» و در نهایت تمام این بدبینی ها و بی اعتمادی به صحبتهای مسوولان و اطلاع رسانی رسانه ها، با مفهوم این جمله باعث دامن زدن به ایجاد صفهای طویل و ازدحام در مکان های ثبت نام تلفن همراه می شود: «کار از محکم کاری عیب نمی کند.»