قصه ستایش باور کردنی است

قصه زهرا سعیدی به عنوان یک بازیگر از کجا شروع شد؟

مشکل می‌توانم بگویم از کجا شروع شد. تئاتر حرفه‌ اصلی من در شیراز بود. سال 72 بود که به تهران آمدم و فعالیتم را در دیگر زمینه‌ها ادامه دادم. البته سال 72 در یک سریال با آقای لبخنده که در شیراز تولید می‌شد، همکاری داشتم.

بله. یک مدت با گروه آریا کار می‌کردم، ولی پس از مدتی گروه‌ها باهم ادغام شدند و فعالیت‌هایمان گسترده‌تر شد، اما به دلیل درس و دانشگاه حدود 10سال فعالیت هنری نداشتم.

بله. فعالیتم درواقع با نمایشنامه‌نویسی در مدرسه شروع شد. ضمنا معلمی داشتیم که سالی یک نمایشنامه می‌نوشت و ما آن را اجرا می‌کردیم و بسیار هم حرفه‌ای بود. از طراحی لباس گرفته تا طراحی دکور و نورپردازی.

بعدها این کار را در دانشگاه ادامه دادم و شروع به کارگردانی تئاتر کردم.

خیر، به لحاظ روحی خودم را نیازمند می‌دیدم و هرگز از فضای هنر دور نبودم چون همسرم هم کارگردان تئاتر بودند.

با بازی در سریال مهر و ماه، تلویزیون را برای بار اول تجربه کردم.

حداقل از این جهت که می‌توانم تجربه‌های زیادی را کسب کنم، برایم مفید است و آن را به عنوان یک رسانه می‌پسندم.

در حال حاضر وقتی می‌خواهند نقشی را به من واگذار کنند طبیعتا سنم را هم در نظر می‌گیرند. اما من مثل گذشته کارگردان ، نویسنده و گروه سازنده برایم اهمیت دارند. سعی می‌کنم با عواملی کار کنم که یا قبلا با آنها کار کرده‌ام یا وصف خوبی‌شان را شنیده‌ام.

بله. به نظرم این مساله یک اصل است. البته چیزهایی را می‌شود از خود فیلمنامه گرفت و یک سری چیزها هم از فیلتر خود آدم رد می‌شود.

به نظرم کار، کار خوبی بود و از داستان هم خوشم آمد و همین طور نقشم. بعد از مدت‌ها شاهد یک کار ملودرام بزرگ بودم. بنابراین بازی در این سریال را پذیرفتم.

فکر می‌کنم هیچ وقت به یک زن تا به حال این طور پرداخته نشده بود و قصه یک زن محوریت سریال قرار نگرفته بود آن هم از ابتدا تا آخر؛ این مساله برایم خیلی جالب بود.

به نظرم از این کار استقبال خوبی کرده‌اند و توانسته‌اند با قصه و شخصیت‌های این سریال همذات‌پنداری کنند.

اگر متن خوب باشد دست بازیگر هم برای اجرای هر چه بهتر نقش باز است و اگر کارگردان هم خوب باشد 90 درصد جلو هستیم. به نظرم در این سریال همه چیز به درستی اتفاق افتاده است. به هر حال من همیشه سعی می‌کنم برای همه نقش‌هایم انرژی بگذارم.

آقای سلطانی کارگردانی بسیار فعال و پرانرژی‌ای بودند و گروه را هم بخوبی هدایت می‌کردند و فضای پشت صحنه را طوری کنترل می‌کردند که به هیچ وجه تنشی وجود نداشت و همین مساله در کار هم اثر گذاشت.

به این مساله فکر نکردم؛ البته من تمام قصه ستایش را نمی‌دانم، بنابراین نمی‌توانم نظر دقیقی بدهم.

بله. به نظرم قصه این سریال بسیار باورپذیر است و شاید مانند ستایش در جامعه وجود داشته باشد.

سریال متفاوتی است و درس‌های خوبی در آن وجود دارد که مخاطب هم پی به آنها خواهد برد.

وقتی فیلمنامه را می‌خوانم سعی می‌کنم گذشته‌ای برای او طراحی کنم و سپس آن را با کارگردانم مطرح می‌کنم. اگر نظر او هم با من یکی بود چیزهایی را به آن نقش اضافه می‌کنم.

حتما نگاه می‌کنم و از دیگران هم می‌خواهم که ایراداتم را به من گوشزد کنند.

در سریال «خط سوم» که در مرکز سیستان و بلوچستان تهیه و تولید می‌شود ایفای نقش می‌کنم. کارگردان این مجموعه هم آقای داریوش یاری هستند.

بله، اما سوژه بسیار برایم اهمیت دارد.

بله. فکر می‌کنم در این زمینه استعداد دارم. یعنی خیلی زود می‌توانم آهنگ و گویش زبان‌های مختلف را تقلید کنم.

شیرازی.

چون ریسک بالایی را می‌طلبد. در واقع راه رفتن روی طناب است. در کار طنز باید از نتیجه کار مطمئن باشم وگرنه ممکن است به خطا برود. به هر حال این ریسک را براحتی نمی‌پذیرم.

من فکر می‌کنم سلایق مردم امروز بسیار بالا رفته است و هر چیز را نمی‌توان براحتی به خوردشان داد، چرا که خیلی خوب می‌توانند تحلیل کنند و همه چیز را مورد نقد قرار دهند؛ بنابراین سلایق مخاطبان امروزه بسیار بالا رفته و همه چیز را زیر ذره‌بین قرار می‌‌دهند که از این نظر کار ما هم سخت‌تر خواهد بود.

آنها مقصر نیستند، چرا که از جانب کارگردان یا تهیه‌کنندگان انتخاب می‌شوند.

این دیگر دست فیلمنامه‌نویسان و البته مدیران سیماست که این اجازه را بدهند که به شخصیت زنان در همه امور بیشتر پرداخته شود. برای‌ مثال ما کمتر زن شاغل یا زن سرپرست خانوار در کارهایمان می‌بینیم و زنان در کارهای تصویری بیشتر یا مشغول غذا درست کردن هستند یا دارند بچه‌داری می‌کنند که این مساله بسیار کلیشه‌ای و غیر قابل‌قبول است، چرا که زنان امروز پا به پای مردان در عرصه‌های مختلف مشغول به فعالیت هستند.

امیدوارم این اتفاق بیفتد، چراکه همه گروه بسیار تلاش کردند.