ساخت شبکیه مصنوعی

در این روش مجموعه‌ای از الکترودها در عمق چشم فرد بیمار قرار داده می‌شود. این الکترودها موجب تحریک سلول‌هایی می‌شوند که اطلاعات را به مغز ارسال می‌کنند. یکی از معایب این روش این است که انرژی مورد نیاز این الکترودها برای تحریک سلول‌های چشم باید از طریق یک منبع خارجی تامین شود. بر این اساس فردی که بینایی خود را از دست داده است قادر به تشخیص برخی مناظر و تصاویر نظیر قرار گرفتن یک جسم روشن در یک زمینه تیره‌رنگ خواهد بود، اما وجه تمایز این روش جدید در مقایسه با روش قبلی در این است که فردی که با استفاده از این روش تحت درمان قرار می‌گیرد قادر خواهد بود، تصاویر ثابت و متحرک را با وضوح بیشتر و همچنین سرعت بیشتری تشخیص دهد و این در حالی است که استفاده از این روش درمانی مستلزم انجام عمل جراحی نیز نخواهد بود.

در چشم پستانداران، مجموعه‌ای از سلول‌ها در شبکیه چشم نور را از محیط دریافت کرده و سپس لایه مجزایی از این سلول‌ها که نوعی سلول عصبی در سطح داخلی شبکیه هستند پس از تقویت اطلاعات دریافتی از محیط، این اطلاعات را به مغز ارسال می‌کنند.

بیماری‌های شبکیه موجب از بین رفتن سلول‌‌های دریافت‌کننده نور توسط شبکیه می‌شوند و این در حالی است که سلول‌های تقویت‌‌کننده این اطلاعات که آنها را به مغز ارسال می‌کنند بدون هیچ‌گونه تغییری در شبکیه می‌مانند. این گروه از محققان پس از 10 سال به یافته‌های جدیدی درباره ارتباط بین آنچه می‌بینیم و چگونگی تفسیر این اطلاعات به علائمی برای تحریک سلول‌های تقویت‌کننده در شبکیه دست یافته‌اند. در این روش سلول‌های عصبی شبکیه با استفاده از پروتئین‌های حساس به نور که از جلبک‌های سبز ـ آبی استخراج شده‌‌اند، تحریک می‌شوند و بنابراین به محض این که در معرض نور قرار بگیرند، فعال خواهند شد. در این روش برای درمان نابینایی از عینک‌های بسیار پیشرفته‌‌‌ای استفاده می‌شود که در آن یک دوربین بسیار کوچک جاسازی شده است. بعلاوه در این عینک یک تراشه‌ کدکننده یا رمزگذار وجود خواهد داشت که تصاویر دریافتی را از طریق دوربین براساس کدهایی به شبکیه ارسال می‌کند. به این ترتیب در این روش فرد بدون نیاز به جراحی می‌‌تواند توانایی از دست رفته شبکیه را به آن برگرداند. البته در برخی افراد استفاده از این روش برای درمان نابینایی، مستلزم ژن درمانی خواهد بود.

حمیده حسینی