برای 2 طلای المپیک از امروز برنامه دارم

برای من یادآوری تک‌تک روزهای این 6 ماه شیرین است. روزهای تردید آمیز اول، تلاش برای ساختن تیمی قدرتمند، حمایت‌های فدراسیون، عزم جدی ملی‌پوشان و بالاخره رسیدن به موفقیت‌هایی که از نظر خیلی‌ها محال بود.در این مسیر روزهای سختی بر من گذشت، اما فکر می‌کنم در همین مدت کوتاه به همه اهدافی که انتظارش را داشتم، رسیدم.

باید بگویم انتظار من از تیمی که به گوانگجو برده بودم تقریبا همین بود. من پیش از گوانگجو گفته بودم به دنبال این هستیم که نتیجه‌ای بهتر از دوحه کسب کنیم که خدا را شکر همین اتفاق هم افتاد.

به هر حال باید واقع بین بود. من این سوال را از بسیاری از خبرنگارانی که در این مدت با من تماس گرفتند پرسیدم که اگر 7 ماه پیش کوروش باقری می‌گفت تیم ملی وزنه‌برداری در گوانگجو 4 مدال می‌گیرد، آیا شما به این صحبت نمی‌خندید؟! و اکثر آنها به من گفتند این صحبت در 7 ماه پیش بیشتر شبیه یک شوخی بود تا واقعیت. البته من باور دارم که پتانسیل وزنه‌برداری ایران خیلی بیشتر از اینهاست، اما این هم یک واقعیت است که ما در تمام سال‌های پس از انقلاب، هیچ‌گاه در رقابت‌های وزنه‌برداری بازی‌های آسیایی بیشتر از یک مدال طلا نگرفته بودیم. با این حال در همین گوانگجو اگر مرتضی رضائیان با کمی تمرکز بیشتر وزنه می‌زند و مدال طلایی را که در چنگش بود به خاطر 300 گرم اضافه وزن از دست نمی‌داد، الان همین تیم جوان لقب بهترین تیم وزنه‌برداری ایران را می‌گرفت.

باید هم راضی باشم. ایوانف بلغاری که استاد من بوده با حقوق ماهیانه چند هزار دلار و چند سال کار، همین نتیجه‌ای را گرفت که من طی چهار، پنج ماه حضور در تیم ملی با دستمزدی که اصلا قابل مقایسه با او نیست، گرفتم. من نمی‌خواهم خودم را با ایوانف مقایسه کنم، چون همان طور که گفتم او را نه در بحث مدیریتی که در بحث فنی، استاد خودم می‌دانم و حتی قهرمانی خود را مدیون او هستم. اما اگر بخواهیم منصفانه قضاوت کنیم، با توجه به این‌که نیمی از نفرات تیم صاحب مدال شده‌اند، در نتیجه‌گیری خوب عمل کرده‌ایم. فراموش نکنید این موفقیت‌ها در شرایطی به دست آمد که 7 ماه پیش خیلی از کسانی که خود را از جنس وزنه‌برداری می‌دانند، می‌گفتند در این فدراسیون را باید تخته کرد.

من این را قبول ندارم، چون آنهایی که این گونه خود را مقابل فدراسیون قرار داده‌اند فقط نیت‌شان تخریب است. من می‌خواهم بدانم اگر مثلا قرار بود حرف این منتقدان را گوش می‌کردیم و در فدراسیون وزنه‌برداری را می‌بستیم، آیا همین آقایان می‌توانستند جوابگوی این جوانانی باشند که الان در جهانی و آسیایی صاحب مدال شدند؟ پس نباید همه مسائل را یک سویه مورد توجه قرار داد. همه دوستانی که برای وزنه‌برداری دایه مهربان‌تر از مادر بودند و نظر می‌دادند در این فدراسیون را باید بست تا درست شود، حالا کجا هستند که ببینند نه تنها در فدراسیون را نبستیم، بلکه مدال گرفتیم و همه چیز هم درست شده است.

شک نکنید اگر به این باور برسم که حد آخر وزنه‌برداری ایران این است، همین فردا استعفا می‌کنم و می‌روم. من تا وقتی حمایت حسین رضازاده را پشت سرم احساس کنم با قدرت به کارم ادامه می‌دهم و در این مسیر با هر کسی هم که احساس کنم از خط مشی تعیین شده خارج شود، برخورد خواهم کرد. فرقی هم نمی‌کند که آن شخص ورزشکار باشد یا مربی.

ببینید، من اعتقاد دارم اولین دروازه برای رسیدن به رکوردهای بالاتر در وزنه‌برداری رعایت همین نظم و انضباط اردویی است. این را برای آن دسته از وزنه‌بردارانی می‌گویم که فکر می‌کنند اگر رکورد خوبی برای آنها به ثبت می‌رسد بی‌ارتباط با رعایت این مسائل است. شما به همین رقابت‌های گوانگجو نگاه کنید. اصغر ابراهیمی و سجاد انوشیروانی بهترین وزنه‌های عمرشان را زدند، مرتضی رضائیان هم همینطور و مهدی پانزوان هم که دو، سه سال از رقابت‌های بین‌المللی کنار رفته بود فقط با اختلاف یک کیلوگرم دستش از مدال کوتاه ماند. شما فکر می‌کنید آنها با تمرین در اردویی فاقد نظم و انضباط هم می‌توانستند اینچنین موفق باشند؟! هرچند گفتن این موضوع ناراحتم می‌کند، اما باید بگویم اگر خودم نیز همین مواردی را که از شاگردانم می‌خواهم در زمان جوانی رعایت می‌کردم الان پنج، شش برابر موفق‌تر از این بودم.

بدون اغراق می‌گویم آن زمان هیچ کس نبود که راه درست را به من نشان بدهد. اگر دروغ می‌گویم مربیانی که آن زمان در تیم ملی بالای سرم بودند بیایند و واقعیت را بگویند. متاسفانه به هیچ وجه شرایط آن زمان مثل الان نبود.

بله، من هم قبول دارم. با آمدن ایوانف به ایران حرکتی تازه در وزنه‌برداری شروع شد و طرز فکری جدید همه چیز را تحت تاثیر قرار داد، اما متاسفانه بعد از ایوانف این حرکت ادامه پیدا نکرد. به عبارتی همین مسائلی را که من الان روی آنها پافشاری دارم و به نظر مسائل ساده و پیش پا افتاده‌ای هستند را کسی به وزنه‌برداران گوشزد نمی‌کرد و چه بسا خود مربیان هم شرایطی را فراهم می‌کردند که ما وزنه‌برداران بی‌نظم‌تر شویم!

فکر می‌کنم این اتفاق کاملا طبیعی بود. بهداد 10 کیلو وزن کم کرده بود و در روز مسابقه به لحاظ جسمانی آماده نبود.

یک قهرمان علاوه بر این‌که در زندگی ورزشی‌اش باید حرفه‌ای باشد در زندگی شخصی هم باید حرفه‌ای عمل کند. البته از نظر من، بهداد یکی از منضبط‌ترین اردونشینان تیم ملی است، اما یک سری مسائل در زندگی شخصی هر فردی هست که یک ورزشکار باید خود را ملزم به انجام آنها بداند. من هشدارهای زیادی در مورد سرماخوردگی به بهداد سلیمی داده بودم، چون ورزشکاران زیادی را دیده بودم که بدنی آماده داشتند اما در آستانه مسابقات با یک ویروس جزئی مریض شدند و به همین راحتی شانس کسب یک مدال جهانی یا آسیایی را از دست دادند. شما فکر می‌کنید در یک مسابقه، تفاوت نفر اول با کسی که روی سکو نمی‌رود چقدر است؟ بعضی اوقات فقط یک یا 2 کیلو و در چنین شرایطی یک بیماری کوچک کافی است تا یک قهرمان، شانس رفتن روی سکو را از دست بدهد. با این حال خوشحالم که این اتفاق در گوانگجو برای بهداد سلیمی افتاد نه در میدان بزرگ‌تری چون مسابقات جهانی.

من این طور فکر نمی‌کنم، چون بهداد سلیمی 2 هفته قبل از بازی‌های گوانگجو در حرکت یک ضرب وزنه 214 کیلویی را بالای سر برده بود.

به هر حال یک قهرمان دنیا باید در چنین مواقعی تفاوت‌هایش را با دیگر ورزشکاران نشان دهد. بهداد سلیمی باید عادت کند که دیگر وزنه اولش در مسابقات جهانی و آسیایی نباید زیر 200 کیلوگرم باشد. او از این به بعد نباید به وزنه‌های کمتر از این فکر کند،چون در غیر این صورت پیشرفت نخواهد کرد. البته این توضیح را هم بدهم که بهداد در جریان رقابت‌های گوانگجو از نظر روانی کاملا آماده بود و اگر بدنش در روز مسابقه تحلیل نمی‌رفت آن اتفاقات هم روی تخته نمی‌افتاد و بدون استرس طلا می‌گرفت.

شک نکنید که من هم استرس زیادی داشتم، چون یک درصد هم با خود می‌گفتم نکند این وزنه را بزند. البته من به بهداد تاکید کرده بودم که حتما وزنه 241 را بزند تا خیالش از بابت طلا راحت شود که همین گونه نیز شد و وزنه 251 کیلویی برای کره‌ای خیلی سنگین تر از آنی بود که تصورش می‌شد.

به هیچ عنوان! درست است که بدن بهداد به دلیل بیماری تحلیل رفته بود، اما تفاوت یک قهرمان بزرگ و یک قهرمان معمولی در چنین مواقعی مشخص می‌شود و من این را بارها به شاگردانم گفته‌ام. به عبارتی اتکای یک ورزشکار فقط نباید به توان جسمانی‌اش باشد، چون او برای رسیدن به این سطح از آمادگی ماه‌ها تمرین کرده و در روز مسابقه این مسائل روحی ـ روانی هستند که بیشتر از 50 درصد تاثیرگذار می‌شوند و کمک می‌کنند که ورزشکار بتواند رکوردهایی را که در تمرینات زده، دوباره تکرار کند.

الان که این را می‌پرسید باید اعتراف کنم اصلا یکی از دلایلی که من برای بهداد سلیمی در همان حرکت اول وزنه 201 کیلویی را انتخاب کردم همین بود که او شانس رکوردشکنی داشته باشد. من با بهداد صحبت کرده بودم و قرار بود او در وزنه دوم، 206 کیلوگرم را بالای سر ببرد و در حرکت سوم هم با انتخاب وزنه 214 کیلویی به رکورد جهان حمله کند.

خب با توجه به این‌که بهداد سرماخورده بود و ما مجبور شده بودیم بالای 6 تا پنیسیلین به او بزنیم، خودم شک داشتم که او بتواند چنین کاری انجام دهد. البته من مطمئنم بالاخره رکورد حسین رضازاده شکسته خواهد شد و خودم خیلی راغب هستم که این اتفاق هرچه زودتر بیفتد.

این حرف را قبول دارم. هرچند ایوانف در سال 1995 آمد و پس از 5 سال در المپیک 2000 سیدنی موفق شد، اما من معتقدم در یک سال و نیم هم می‌توان به موفقیت‌های بزرگی دست یافت. البته این به شرطی است که همه آن شرایط مورد نظر فراهم باشد که خدا را شکر تا الان این گونه بوده است.

صددرصد، چرا که علم مربیگری در وزنه‌برداری خیلی پرشتاب تر از دیگر رشته‌های ورزشی در حرکت است. البته در اصول کار، نیاز به ایجاد تغییرات نیست، چون طرز فکر و نگرش کلی من تغییر نخواهد کرد، اما در جزئیات تمرینات، حتما شاهد تغییراتی خواهیم بود. در بحث علم دارویی هم نیاز به دانش روز است. شما فکر می‌کنید همین گرفتاری‌هایی که سال گذشته برای وزنه‌برداری ایران ایجاد شد نشات گرفته از چه مسائلی بود؛ البته نمی‌خواهم شخص خاصی را مقصر بدانم اما این هم درست نیست که وقتی ورزشکار ما قهرمان می‌شود، فقط به دنبال این باشیم که در کنار او جلوی دوربین‌های مختلف عکس یادگاری بگیریم و بعد هم او را به حال خودش رها کنیم.

من می‌توانم نظرم را در مورد داشتن یک لیگ خوب این گونه بیان کنم که قطعا می‌تواند به تیم ملی کمک کند، اما به عنوان سرمربی تیم ملی معتقدم هر کس باید وظیفه خودش را انجام دهد. یعنی هم من باید کارم را به بهترین شکل انجام دهم، هم آن کسی که مسوول سازمان لیگ است و هم دیگر ارکان فدراسیون. به واقع اگر می‌خواهیم این موفقیت‌ها مثل زمان ایوانف مقطعی نباشد باید کل وزنه‌برداری حرکت کند. از رئیس فدراسیون گرفته تا روسای هیات‌های وزنه‌برداری استان‌ها، باشگاه‌ها، مربیان و خود ورزشکاران.

این موضوع زمانی صدق می‌کرد که تیم ملی بزرگسالان و تیم جوانان، 2 تیم کاملا مجزا بودند، اما الان که 50 درصد از نفرات حاضر در تیم ملی بزرگسالان را همین وزنه‌برداران جوان تشکیل می‌دهند، حضور من در راس تیم جوانان نه تنها مشکل ساز نخواهد شد، بلکه کمک می‌کند ما در رده سنی بزرگسالان هم تیمی آماده‌تر از قبل داشته باشیم. من از همین دی ماه به شخصه رقابت‌های لیگ وزنه‌برداری جوانان و مسابقات قهرمانی کشور را بدقت زیر نظر خواهم گرفت تا هیچ وزنه‌بردار شایسته‌ای برای حضور در اردو از قلم نیفتد. البته وزنه‌برداران جوان هم باید بدانند برای انتخاب شدن فقط توانایی‌های فنی آنها ملاک قرار نمی‌گیرد، بلکه به لحاظ اخلاقی هم باید الگو باشند، چون نظم و انضباط حاکم بر اردوی جوانان به مراتب بیشتر از آن چیزی خواهد بود که در اردوهای تیم ملی بزرگسالان شاهد بودیم.

از دهم دی ماه و 3 روز پس از پایان رقابت‌های وزنه‌برداری قهرمانی جوانان کشور در ورامین. این اردو استارت ما برای بازی‌های المپیک 2012 لندن خواهد بود. من برنامه‌ای 84 هفته‌ای را تا روز آغاز رقابت‌های وزنه‌برداری المپیک لندن تدوین و به فدراسیون ارائه کرده‌ام که شروع آن از همین اردوی جوانان است. در این اردو امکان دارد از چند نفر از وزنه‌برداران بزرگسال هم دعوت کنم، اما نفراتی که میانگین سنی بالاتری دارند در اردوهای بعدی به تیم ملی ملحق خواهند شد.

من روی همان حرفی که در روز اول حضورم در اردوی تیم ملی گفتم، هستم. ما باید در رقابت‌های جهانی پاریس روی سکو برویم. هدف‌گذاری ما هم رقابت‌های المپیک 2012 لندن است؛ رقابت‌هایی که ما 2 طلای آن را نشانه رفته‌ایم.