5 سال از عبور بی‌باورشان گذشت...

و حالا 6 سال است که هانیه، غزل، صبا، پرنیان، شروین و سوگند روزهای خود را بدون وجود پدر سپری می‌کنند؛ اما لحظه‌های خود را با رویای حضور او می‌گذرانند... اما این همه ماجرا نیست... . 5 سال پیش خبرنگارانی از میان ما روی دست‌هایمان از کوچه‌های شهر بدرقه شدند که قلم را حرمت داشته و جان در راه آن نهادند. آنان به ما آموختند خبرنگار برای ایمان می‌نویسد و از معرفت نمی‌گریزد، چونان شهیدانی که با معرفت و ایمان از جان عبور کردند و یادشان بر هماره تاریخ سبز خواهد ماند... «رفتن» را پای ماندن نبود که نیمه آذر از راه رسید. آنان می‌دانستند که باید پای از دنیای سست و لرزان زمین برکشند و به آسمان جاودان و بلند پربگشایند، چونان بقایی، شادروح، مهدوی، عرب احمدی، کاووس شیرازی، واعظ، محدث، ایل‌بیگی و ده‌ها شهید دیگر که در مهمانی فرشتگان جاودانه شدند...

حالا 5 سال است ما مانده‌ایم و حسرت رفتن! و بی‌باور عبور را به تماشا نشسته‌ایم. هرگز لب بی‌حضور یار دمی وانکرده‌ایم و بی‌یادشان از وسعت شب‌ها گذر نتوانسته‌ایم. و این داغ بر دل نشسته ما را به دریا می‌کشاند؛ اما افسوس...

یاد و خاطره همه شهیدان پرواز سی ـ‌130 گرامی باد!