باید به فکر پیشگیری از انتقال اچ آی وی از طریق تماس جنسی باشیم

آزمایشی برای اچ‌آی‌وی قبل از ازدواج به‌صورت اجباری نداریم، چون ممکن است این آزمایش در مواردی نتایج مثبت و منفی کاذب داشته باشد و می‌تواند در سرنوشت افراد تأثیر داشته باشد. از طرفی هیچ‌گاه توصیه نمی‌شود که قبل از ازدواج شخصی، آزمایش اچ‌آی‌وی بدهد و بعد ازدواج کند. بهتر است دو نفر که قصد دارند با هم ازدواج کنند بدانند آیا واقعاً در معرض ابتلا قرار دارند یا نه؟ اگر در معرض ابتلا قرار داشته باشند، به مراکز مشاوره بیماری‌های رفتاری مراجعه کنند، در صورت لزوم برای آنها آزمایش به عمل خواهد آمد. استاندارد برای انجام آزمایش به صورت داوطلبانه است.

اگر کسی رفتار پرخطر جنسی (یا فردی با کسی غیر از همسرش تماس جنسی داشته) یا مصرف‌کننده تزریقی مواد باشد (از سرنگ و سوزن دیگران استفاده کرده باشد) و فکر می‌کند در معرض ابتلای به اچ‌آی‌وی است می‌تواند به مراکز مشاوره در دانشگاه‌های علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی مراجعه کرده و مشکلش را مطرح کند. همکاران ما او را راهنمایی می‌کنند و در صورت لزوم برای او درخواست آزمایش می‌کنند. زوجهایی که می‌خواهند ازدواج کنند می‌توانند از این مشاوره‌ها استفاده کنند.

بیشتر مبتلایان به اچ‌آی‌وی درکشورمان مصرف‌کنندگان تزریقی موادمخدر هستند که از سوزن و سرنگ مشترک استفاده می‌کردند. در سال‌های اخیر در کشور، اقدامات زیادی برای پیشگیری از ابتلا از طریق مصرف تزریقی موادمخدر صورت گرفته، مثل استفاده از داروهای جایگزین، استفاده از سرنگ و سوزن برای کسانی که از داروهای جایگزین استفاده نمی‌کنند و... .

وقتی صحبت از انگ‌زدایی می شود، یک نکته بسیار مهم و ظریفی وجود دارد. منظور، انگ‌زدایی از رفتارهای پرخطر و مغایر با مبانی زیستی و اخلاقی جامعه نیست. این گونه رفتارها همیشه مذموم بوده و در اجتماع جایی نداشته و نخواهد داشت. منظور از انگ‌زدایی، فقط انگ‌زدایی از فرد مبتلا و تلاش در جهت حمایت از مبتلایان به اچ‌آی‌وی است. نباید به شخص مبتلا، به‌دید مجرم نگاه کرد! فرد مبتلا از دید ما یک انسان آسیب‌دیده است و بیشتر از یک انسان معمولی به کمک خانواده و اجتماع نیاز دارد. ما به‌هیچ عنوان نمی‌خواهیم فرد بیمار، از محل کار خود اخراج شود بلکه باید به کار، روابط عادی با دوستان و همسر و زندگی عادی ادامه بدهد و در عین‌حال به همسرش آموزش داده شود که چطور مبتلا نشود و کمک کند تا زندگی راحت‌تر و موفق‌تری داشته باشند. ما از این‌که ابتلا به اچ‌آی‌وی باعث انگ‌زدن به کسی شود یا باعث تبعیض بین افراد شود، واقعاً نگران هستیم. کشورهایی که دچار این معضلات و رفتارها هستند، دچار آسیب‌های شدید و جبران‌ناپذیری شدند. مردم کشور ما باید بدانند اگر چنین افرادی را از بین خودشان طرد کنند، نه‌تنها خانواده، بلکه جامعه دچار تزلزل می‌شود.

من معتقدم هر چه به نسل جوان آموزش بدهیم بازهم کم است. آموزش‌ها باید برنامه‌ریزی شده، منسجم و پیوسته صورت بگیرد. استفاده از سیر تاریخی بیماری نیز مؤثر است. به‌طور مثال رسانه‌ها، سرنوشت کسانی را که مبتلا به این بیماری شده‌اند را به شکل خاطره منتشر کنند. خاطرات کسانی که در گذشته رفتار پرخطر داشتند (تماس جنسی خارج از چارچوب ازدواج و اعتیاد تزریقی) و اکنون به هر دلیل ترک کردند. این خاطرات برای جوانان ما یک تجربه جدید است، چرا که جوانان نیاز دارند که بخوانند و بدانند اگر مبتلا به اچ‌آی‌وی شدند با چه مشکلاتی ممکن است مواجه شوند. بدانند چه خطری آنها را تهدید می‌کند، بدانند این بیماری علاج قطعی ندارد. با دانستن و آگاهی از این مطالب می‌توانند به شیوه مناسب، خود را محافظت کنند. کشورهایی در این امر موفق شدند که توانستند برنامه‌های اطلاع‌رسانی و آموزشی را در سطحی وسیع و مناسب گسترش بدهند. بیایید ما هم تلاش کنیم سرزمینی به دور از بیماری‌های رفتاری و ایدز داشته باشیم.

لیلا رجایی