راهپیمایی برای نجات تالاب پریشان

محسن عباسپور، فعال محیط زیست در این باره می‌گوید: سطح دریاچه پریشان در مواقع پر آبی 42 کیلومتر مربع بوده، لذا پارچه‌ای به طول 42 متر انتخاب شد تا نمادی از وسعت دریاچه باشد. با این امید که آب به دریاچه پریشان بازگردد.

اما تهدیدات دریاچه فقط به همین ختم نمی‌شود. ساخت یک جاده غیر ضروری در حاشیه دریاچه که از 2 سال قبل آغاز شده و تردد ماشین آلات سنگین راهسازی در حاشیه دریاچه، خسارات زیادی به این اکوسیستم طبیعی وارد کرد، به طوری‌که مجریان جاده‌سازی وقتی در برابر ماموران محیط زیست که مانع تخریب تالاب می‌شدند، قرار گرفتند اقدام به ایجاد آتش‌سوزی در نیزارها کردند که در نتیجه هزاران لاک پشت و صدها پرنده زمستان گذران در واپسین روزهای سال 1387 در میانه آتش سوختند و از بین رفتند.

هر چند این اقدام موج شدیدی از اعتراضات زیست محیطی و حتی دستور پیگیری دادستان کل کشور را هم به دنبال داشت، اما در عمل، مقابله جدی با عوامل تخریب دریاچه هنوز هم صورت نگرفته است. از این رو با قوت گرفتن برخی شایعات مبنی بر آغاز به کار مجدد فعالیت راهسازی و با تشدید وضعیت بی‌آبی در دریاچه، طبیعت دوستان کازرونی به محل دریاچه آمدند تا در یک حرکت نمادین و با حمل پارچه‌ای آبی رنگ به طول 42 متر خواهان بازگشت آب به دریاچه شوند.

چندین تشکل غیردولتی زیست‌محیطی به همراه گروه‌های ورزشی، خانواده‌ها و علاقه‌مندان به حفظ تالاب پریشان که نزدیک به 700 نفر را شامل می‌شدند در این مراسم شرکت کردند تا با اعلام حمایت مردم کازرون از تالاب پریشان، بر لزوم توجه جدی مسوولان به مشکلات این تالاب بین‌المللی بویژه تعیین حریم تالاب، مقابله با حفر چاه‌های غیرمجاز و تأکید بر حساسیت عموم مردم کازرون نسبت به هرگونه فعالیت عمرانی در حاشیه تالاب اعم از احداث جاده تاکید کنند. به گفته وی، مسیر راهپیمایی این افراد از روستای زوالی تا چشمه بنگ ـ که آخرین چشمه فعال در تالاب پریشان است ـ تعیین شده بود. در حال حاضر از 12 چشمه موجود در محدوده دریاچه پریشان، تمامی چشمه‌ها خشک شده و تنها چشمه بنگ باقی مانده است.

در عین حال محمدحسین یوسفیان، مدیر اجرایی برنامه پیاده‌روی در حاشیه دریاچه پریشان به خبرگزاری مهر می‌گوید: این راهپیمایی با حضور گسترده مردم کازرون و حومه، گروه اسب سواران، دوچرخه سواران و کوهنوردان انجام شد و در آن گروه‌های مختلف مردمی مسافت 9 کیلومتر را در حاشیه دریاچه پریشان پیاده‌روی کرده و در آن تمامی طیف‌های سنی اعم از جوانان و کودکان و حتی افراد مسن شرکت کردند. شعار شرکت کنندگان در این برنامه، «پریشان زنده‌خواهی ماند»، بوده و شرکت‌کنندگان این برنامه عهد کردند این دریاچه متعلق به دنیاست و به جد از آن حمایت می‌کنند و از آثار مخربی که بر این دریاچه گذاشته می‌شود نیز ابراز نگرانی کردند.

مدیر اجرایی برنامه پیاده‌روی در حاشیه پریشان تاکید می‌کند: مسائل چاه‌های غیرمجاز، شیرابه و پساب‌های بخش کشاورزی که به دریاچه می‌ریزد، تعرض به حریم دریاچه، جلوگیری از ایجاد مکان‌های صنعتی، عمرانی، جاده و... از جمله مسائلی بود که شرکت کنندگان در این پیاده‌روی ابراز کردند. در واقع مردم و دوستداران پریشان به دلیل طبیعت بکر و زیبای این تالاب از آن حمایت می‌کنند و امیدواریم مسوولان ذی‌ربط نیز در این زمینه فعالیت خود را به صورت عملی نشان دهند.

وی در ادامه سخنان خود با اشاره به اقدامات نمادینی که مردم در این راهپیمایی انجام دادند می‌گوید: شرکت کنندگان در این پیاده‌روی پارچه سفیدی به مساحت 42 متر به خاطر 42 کیلومتر مربع دریاچه پریشان را با رنگ آبی به معنای آب و زندگی در کنار دریاچه رنگ کردند.

ایستگاه تحقیقاتی دریاچه پریشان متعلق به کازرون است، ولی هنوز خبری از این پروژه نیست و در این خصوص باید گفت این ایستگاه متعلق به پریشان است و متعلق به آن نیز باقی می‌ماند و باید عملیاتی نیز شود. حال باید دید دریاچه‌ای که زمانی نه چندان دور یکی از بهترین زیستگاه‌های پرندگان و پستاندارانی همچون شنگ در استان فارس بوده آیا بار دیگر به حیات باز خواهد گشت یا همچنان لجام تخریب از ورای غرش بلدوزرها و حفر چاه‌های غیرمجاز نفیر مرگ را در این دریاچه طنین‌انداز خواهند کرد؟