کاپیتان در انتظار روزهای طلایی

در حال حاضر تمرینات بخوبی پیش می‌رود و به حدود 80 درصد آمادگی رسیده‌ایم. ان‌شاءالله در زمان باقیمانده تا بازی‌های آسیایی بتوانیم دیدارهای تدارکاتی خوبی انجام دهیم و با آمادگی کامل پای به میدان رقابت بگذاریم. تنها مشکل موجود همین کمبود بازی دوستانه است وگرنه همه چیز بخوبی پیش می‌رود.

قرار است به ترکیه برویم و با تیم‌های باشگاهی آنجا که تیم‌های خوبی هستند و بعضا بازیکن خارجی نیز دارند بازی دوستانه داشته باشیم. امیدوارم این مساله محقق شود چون مطمئنا به ارتقای سطح آمادگی تیم کمک خواهد کرد.

خدا را شکر خوب است. تیم ملی بازی‌های خوبی ارائه کرد و اکثر کارشناسان و اصحاب رسانه نیز با نیکی از این تیم یاد کردند. ما تلاش کردیم بازی‌های خوبی انجام دهیم و باعث خوشحالی دل مردم شویم.

باخت مقابل مصر یک اتفاق بود.ما می‌توانستیم مصر را شکست دهیم، اما آن روز واقعا روز بد ما بود. مصر خیلی سرحال و آماده بود و ما از لحاظ روحی و روانی کم آوردیم.

به هر حال اتفاق می‌افتد. همه تیم‌های ورزشی در رشته‌های مختلف برایشان پیش می‌آید که یک روز خوب نباشند. متاسفانه آن روز هم ما خوب نبودیم. شاید اگر با مصر پس از ژاپن یا در روز دیگری بازی می‌کردیم این اتفاق نمی‌افتاد. شاید قسمت این گونه بود. شاید هم بعضی‌ها اعتقاد داشته باشند که ما مغرور بودیم، ولی من این نظریه را رد می‌کنم و تنها دلیل باخت را خوب بازی کردن مصر می‌دانم.

این طور نیست. ما رفته بودیم که نتیجه بگیریم. بازی‌های جهانی والیبال هر 4 سال یکبار برگزار می‌شود و مسلما اهمیت بازی‌ها بالا بود، ولی شاید مصر اهمیت بازی را بیشتر از ما درک کرده بود.

ما می‌دانستیم که باید در مقابل ایتالیا خوب بازی کنیم و ببریم تا صعود کنیم. مخصوصا بعد از باخت بدی که به مصر داده بودیم انگیزه‌مان بیشتر شده بود. بعد از ست دوم که با اختلاف بسیاری (25 ـ ‌ 10) نتیجه را واگذار کردیم ست سوم و چهارم را به عشق ایرانی‌های پرشماری که به سالن آمده بودند و با تمام وجود ما را تشویق می‌کردند، برنده شدیم. از حق هم نگذریم که مربی تیم با تغییر تاکتیک و تعویض‌های خود نقش زیادی در اوج گرفتن کار تیم داشت. ما توانستیم یکی از قدرت‌های والیبال دنیا را اذیت بکنیم؛ تیمی که در پایان مسابقات چهارم شد.

باید قبول کنیم که صربستان یکی از قطب‌های والیبال دنیاست. صربستان چند سال است در لیگ جهانی صاحب عنوان است و یکی از قدرت‌های والیبال دنیا به شمار می‌رود.

شاید از نظر عددی حرف شما درست باشد ولی همه ماجرا این نیست. یک مربی بزرگ هیچ وقت نمی‌آید از بازیکنی که کارایی ندارد استفاده کند. مثلا سباستین فی پشت خط زن آنها یکی از ممتازترین بازیکنان دنیاست. حتما مربی ایتالیا با نگرش و تجربه‌ای که دارد همه چیز را سبک و سنگین می‌کند.

این که اشکالی ندارد.وقتی زمان زیادی در یک تیم باشی از نظر تجربه و ایجاد هماهنگی می‌توانید به تیم کمک زیادی کنید. پاسوری که چند سال است دارد پاس می‌دهد معلوم است که شرایط بازی در مقابل تیم‌های گوناگون را درک کرده و می‌تواند در بازی‌های سخت یاری رسان تیمش باشد.

به اعتقاد من هنوز زود است.ما باید میدان بیشتری ببینیم تا بتوانیم چنین ادعایی را با قدرت بیان کنیم. ما نیاز به کسب تجربه بیشتر داریم. هر وقت توانستیم حضوری پررنگ در عرصه‌های جهانی داشته باشیم می‌توان به تحقق این موضوع امیدوار بود.

والیبال ورزشی است که شما خیلی کارها می‌توانید بکنید و دستتان نسبت به خیلی از رشته‌ها بازتر است. در خیلی از ورزش‌های تیمی نظیر فوتبال یا بسکتبال شما با بازیکن حریف درگیر هستید، ولی در والیبال با بازیکن حریف تماس فیزیکی ندارید. بگذارید مثالی بزنم. تیم کوبا از نظر قدرت بدنی خیلی سرتر از تیم برزیل است، اما در برابر برزیل در فینال 3 بر صفر می‌بازد. چرا؟ چون برزیل تیمی است که با فکر بازی می‌کند و اصلا زور نمی‌زند. این دلیل نمی‌شود که اگر ما 2 ست از ایتالیا گرفتیم پس از آنها بهتریم. شاید اگر دفعه بعد با آنها بازی کنیم 3 بر صفر ببازیم.

این موضوع در اکثر تیم‌ها وجود دارد. یک روز تیم سرحال است و روز دیگر خیر. در یک گیم خوب هستید و در گیم بعدی افت می‌کنید یا حتی خیلی از بازی‌ها به دلیل نوسان در سطح بازی 5 گیمه می‌شوند. این طبیعت والیبال است.

حاشیه‌ای که به کار ما لطمه بزند، وجود ندارد. البته شاید شما از چیزی خبر دارید که ما نداریم!

(با کمی مکث و تامل)خیر این طور نیست. اصولا در ایران شایعه زیاد است.

همه تیم‌ها برای ما قابل احترام هستند. به هر حال گروه‌بندی ما نسبتا خوب و ساده است، ولی اگر ما می‌خواهیم قهرمان بشویم باید به همه تیم‌ها احترام بگذاریم و برای برد به زمین برویم. خیلی مهم است که با رقیب ولو این که ضعیف باشد با احترام برخورد کنیم و خودمان را از پیش برده حساب نکنیم. درست است که ما چند بازی ساده در مرحله مقدماتی داریم، اما باید آنقدر خوب بازی کنیم که تیم‌های حریف از ما هراس داشته باشند و نگویند تیم ایران با آن همه ادعا جلوی تیم‌های ضعیف هم آسیب‌پذیر است.

اولا این قطری‌ها بودند که در قرعه‌کشی دستکاری کردند و 2 تیم مدعی را در بازی اول در مقابل هم قرار دادند وگرنه شاید چنین حادثه‌ای رخ نمی‌داد. ضمن این که ما در مقابل کره جنوبی که یکی از تیم‌های درجه یک آسیاست بازی کردیم که در آن بازی واقعا سرحال و آماده بود.

(با خنده) خیر چون مردم ما را دوست دارند و این مطبوعات و رسانه‌ها هستند که توقع کاذب ایجاد می‌کنند! ما حتی اگر ببازیم مردم ما را دوست دارند.

ببینید اگر شما در جامعه بروید و پرس و جو کنید مردم از این که ما خوب و با نشاط بازی کنیم راضی هستند، حتی اگر ببازیم. به هر حال الان ذهنیت مثبتی نسبت به والیبال وجود دارد و ما سعی می‌کنیم این ذهنیت خوب را همچنان با بازی‌های خوب حفظ کنیم.

اینقدر سنگین است که کمر من را خم کرده است (می‌خندد) وقتی شما در یک مجموعه باشید که همه در آن احساس مسوولیت بکنند شمایی که کاپیتان هستی وظیفه‌ات آنچنان سنگین نمی‌شود، ولی زمانی کار دشوار می‌شود که بخش اعظم تیم به اهمیت کار پی نبرده باشند یا هدف بزرگی نداشته باشند. ما در حال حاضر هدف بزرگی داریم و در چنین جو دوستانه‌ای وظیفه کاپیتان سبک می‌شود.