قاتل به درد بخور

شاید برای اولین بار بود که خیلی موضوعات پررنگ‌تر و درشت‌تر به مخاطب عرضه می‌شد. این که ما همزمان اختلاط به تصویر کشیده شدن نیروی انتظامی و وزارت اطلاعات را با هم داشتیم و دیگر این که موضوع داستانی ما یکی از نابهنجاری‌های اجتماعی را به تصویر می‌کشید که جدای از ساده بودن اتفاقا بسیار حائزاهمیت و مساله‌ساز است. هر کدام از ما با همه مشغله و گرفتاری‌هایمان بارها و بارها پشت این کارناوال‌ها گیر افتاده‌ایم و من همیشه با این تفکر کارناوال مرگ را ساختم و پیش بردم که شاید این 90 دقیقه فیلم بتواند در کاهش نابه‌هنجاری‌های این چنینی تا حدودی موفق عمل کند.

اکران فیلم مشکلاتی را به همراه داشت، یکی همزمانی اکران 5 فیلم دیگر که اکثرا ته‌مایه‌‌ای از طنز به همراه داشتند و منطق قضیه را این طور پیش می‌برد که اگر خانواده‌ای به قصد تفریح قرار است به تماشای فیلمی بنشینند ترجیحا کارناوال مرگ که یک فیلم پلیسی اجتماعی جدی است را انتخاب نمی‌کنند، این بود که من تهیه‌کننده که پیش‌بینی می‌کردم فیلمم در تهران حداقل با حدود 500 میلیون به فروش برسد با 150 میلیون تومان پرونده‌اش بسته می‌شود، یکی هم بحث تبلیغات فیلم بود که نهایتا موجب شد که آن طور که باید و شاید فیلم از مخاطب جواب نگیرد ولی به هر حال خوشحالم که مخاطبی که بعد از تماشای فیلم از سینما بیرون می‌آمد رضایت خاطری را به همراه داشت و امیدوارم این فیلم توانسته باشد تفکر مخاطب خود را برانگیزاند.

نوع قصه و نوع نگاه ما به قاتل قصه متفاوت از نگاهی است که همیشه در فیلم‌ها اتفاق می‌افتاده، ما نخواستیم فقط بگوییم چرا حمید جهانبخش قاتل است، هدف ما این بود که بگوییم چرا قاتل شده، بعد نهیبی به خودمان بزنیم که شاید در ایجاد این جرم ما هم مقصر بوده‌ایم که قطعا بوده‌ایم. اینجاست که ضد قهرمان فیلم مطلق جلوه نمی‌کند و عناصری را با خود به همراه دارد که مخاطب گاهی هم به او حق بدهد.

چون حمید جهانبخش قاتلی نیست که همه را می‌کشد، اتفاقا قاتلی است که با فکر قتل می‌کند. من در سکانس آخر فیلم دیالوگی گذاشتم که حمید از پلیس می‌خواهد یک دقیقه به او وقت بدهد و در این فاصله خودش را می‌کشد، در حالی که می‌توانست وقتی پلیس دستبند را به او نشان می‌دهد بمب را منفجر کند و خودش و حتی پلیس را بکشد ولی این کار را نمی‌کند چون قاتلی نیست که همه را بکشد، شخصی است که با یک جریانی مشکل داشته وحالا این مشکل برایش عقده‌ای شده که جرمی را مرتکب می‌شود تا معضلی را حل کند. از نگاه روان‌شناسانه هم ما این شخصیت را جوری ساختیم که از ابتدای به امر قاتل نبوده قاتل شده، همین جاست که مخاطب می‌تواند خودش را به جای این شخصیت بگذارد که معلوم نبود اگر من هم پشت یک کارناوال عروسی همسر و فرزندم را از دست می‌دادم همین کار را که حمید جهانبخش انجام داد می‌کردم یا نه پس انگیزه‌هایی دست به دست هم داده که حالا این فرد قاتل شود یا حتی به نظر بیاید این فرد قاتل بالفطره همه آدم‌ها که نیست پس مخاطب حتی جاهایی برایش دل می‌سوزاند. عروس و دامادهایی را می‌کشت که نماد عروس و دامادی بودند که خودش و زن باردارش پشت کارناوال آنها گرفتار شده بودند. البته من از همان ابتدا خیلی موافق این نوع کشتن نبودم و حتی فکر می‌کردم مثلا می‌توانست یک قتل اتفاق بیفتد و بقیه طی این انفجارها زخمی شوند، این‌جوری شاید قاتل به نظر مخاطب تا به این اندازه قسی‌القلب به نظر نمی‌آمد. من بهرام رادان را برای نقش حمید جهانبخش گذاشتم که اولا چهره مخاطب‌دوستی باشدو ثانیا می‌خواستم پل عمیق ارتباطی بین نقش و مخاطب ایجاد کنم که خوشبختانه این اتفاق افتاد.

این هدف قصه ما بوده که کاری نکنیم که عده‌ای قاتل شوند. نابهنجاری در جامعه اتفاق نیفتد که عده‌ای بد شوند. این هدف تلنگری برای مخاطب است. هر قاتلی شاید بد نبوده، بد شده. شما در کل فیلم هیچ دیالوگی از بهرام رادان نمی‌شنوید این آدم دیگر حرفی برای گفتن ندارد فقط دست به عمل می‌زند فقط سکانس آخر است که یکی دو دیالوگ از این شخصیت می‌شنویم.

البته اگر دقت کرده باشید عروسی کاملا تحت‌الحفظ است، مامورانی در اطراف کارناوال ایستاده‌اند و خودش هم کاملا مراقب است. من این کار را اوج ایثار یک پلیس می‌دانم که دختر خودش را طعمه می‌کند برای دستگیری قاتل. این صحنه ادای دین ما به پلیس و نیروی انتظامی بود.

بله. دقیقا و این عمد نهیبی بود به بچه‌های خوب نیروی انتظامی که در عین خدمتی که به مردم و جامعه دارند حواسشان به خانواده‌شان هم باشد. اتفاقا نشستی برای کارناوال مرگ با حضور فرمانده محترم نیروی انتظامی و دیگر عزیزان داشتیم که اینجا هم خانواده باید برای درک کار دشوار و عظیم این بزرگان درک متقابل داشته باشند و هم خود بچه‌های نیروی انتظامی حواسشان بیشتر به خانواده‌شان باشد.