15 سال انتظار برای رسیدن به هدف

از ساخته‌های دیگر وی می‌توان به فیلم‌های سیب سرخ حوا، آواز قو، مهمان، تله‌ و فرود بر غربت اشاره کرد.

زمانی که سعید اسدی بعد از گرفتن دیپلم ایران را ترک کرد با خود عهد کرد که تحصیلات سینمایی‌اش را کامل کند و اولین فیلم سینمایی‌اش را قبل از 30 سالگی بسازد و به‌رغم تحصیلات اندکی در 3 کشور انگلیس، سوئد و آمریکا درس سینما را به پایان رساند و در 26 سالگی فارغ‌التحصیل شد و توانست در 28 سالگی کلید اولین فیلم سینمایی‌اش را بزند: در سینمای سوئد آن روزی که فیلم «سراب» اکران شد، من احساس کردم به عنوان یک تبعه خارجی حق عرض اندام بویژه از نظر فرهنگی بین بلوند و موبورها دارم و توانستم فیلم سینمایی بسازم بدون این‌که هیچ کمکی از ارگانی بگیرم، نقش همه عوامل را خودم به عهده گرفتم تا بتوانم از پس بودجه عظیم آن بربیایم. وقتی فیلم اکران شد یکباره در رسانه‌های سوئد مطرح شدم.

آن شب می‌خواستم در میان مردم باشم و عکس‌العملشان را نسبت به فیلمم ببینم در حالی که نمی‌خواستم شناخته شوم چون نقش اول فیلم را هم خودم بازی کرده بودم.

وقتی به خانه رفتم در خلوت خودم به خدا گفتم به آرزویم رسیدم و اگر امشب بمیرم از تو طلبی ندارم. اسدی در سوئد بعد از ساختن چند فیلم سینمایی به این نتیجه می‌رسد که بیشتر از این در سوئد رشد نخواهد کرد، به همین دلیل مجددا به آمریکا رفت و خانه و زندگی جدیدی برای خود مهیا کرد تا یک فیلم سینمایی در این کشور بسازد.

اما این اتفاق مصادف شد با کارت تبریک سید کمال خرازی، وزیر امورخارجه وقت که از وی برای بازگشت به کشور دعوت کرد و این دعوت مسیر زندگی اسدی را دگرگون کرد: به خاطر علاقه به وطن بعد از زلزله 4‌‌/‌‌8 ریشتری لس‌آنجلس همه آنچه را که داشتم با قیمت بسیار پایین به باد دادم و به عشق کشورم و برای ساختن فیلم سینمایی انهدام ایرباس در آب‌های خلیج فارس به ایران بازگشتم.

به‌رغم دستور آقای هاشمی‌رفسنجانی، آقای خاتمی و همین‌طور آقای احمدی‌نژاد که به صورت حضوری ملاقات داشتم، هنوز پرونده ساخت این فیلم ناکام مانده است.

اگر چه فیلم عشق گمشده اولین فیلمی است که در ایران ساختم و در کره شمالی مشعل طلایی بهترین فیلم و جایزه بهترین موسیقی متن را از آن خود کرد و اگر چه فرود بر غربت با همکاری 50 درصدی نیروی انتظامی ایران ساخته شد و پس از 3 سال توقیف در اکتبر گذشته در رقابت با 32 فیلم خارجی خروس طلایی بهترین فیلم در جشنواره چین را گرفت و فیلم‌های دیگری مثل آواز قو که یک حرکت به اصطلاح نو و تحولی در صد سال سینمای ایران ایجاد کرد، اما همچنان احساس می‌کنم پس از 15 سال هنوز به هدفم نرسیده‌ام.