دریغ از یک خسته نباشید!

به دلیل آن که ملی‌پوشان از گفتگو با رسانه‌ها منع شده‌اند.

مسلما نه. این کار توهین به شخصیت ورزشکار محسوب می‌شود. وقتی کسی نتواند از مشکلاتش صحبت کند، مسلما راه‌حل‌ها هم مورد توجه قرار نمی‌گیرند. جالب است افرادی که دستور می‌دهند ورزشکاران و مربیان کاراته با کسی مصاحبه نکنند خود مرتبا با خبرگزاری‌ها و نشریات و برنامه‌‌های رادیو ـ تلویزیونی به گفتگو می‌پردازند!

متاسفانه اشکال کار کاراته در سیستم مدیریتی و نحوه انتخاب ملی پوشان است. ایراد ما این بود که مربیان باشگاهی‌مان در تیم ملی حضور نداشتند چون در تیم ملی، متاسفانه نگاه باشگاهی وجود دارد و مربیان، نفرات بازنده را به صرف هم باشگاهی بودن با خود، در تیم ملی نگه می‌دارند. من و فرخی دیگر باید چه عنوانی به دست می‌آوردیم تا در تیم ملی باقی‌مانده و فیکس می‌شدیم من در بین بهترین‌های جهان که همگی در چین حاضر شده بودند تا صاحب مدال المپیک ورزش‌های رزمی شوند فقط در ثانیه‌های پایانی به حریفی از کرواسی باختم که ضمن در دست داشتن طلای قهرمانی جهان، 2 طلای اروپا را هم طی 2 سال گذشته به دست‌آورده بود. در حقیقت او از لحاظ فنی بر من برتری نداشت و به لطف تجربه بیشترش پیروز شد. مطمئن باشید اگر مسوولی، پیش از بازی فینال با من صحبت و بار دیگر جایگاهم را یادآوری می‌کرد روحیه مضاعفی پیدا می‌کردم و طلای این مسابقات را هم به گردن می‌انداختم تا قهرمانی ایران پررنگ‌تر شود.

محمد علی‌آبادی رئیس کمیته ملی المپیک در چین حضور داشت و مطمئنا می‌توانست،‌ نقش پررنگی در بالا بردن روحیه ما ایفا کند، ولی دریغ از حتی یک خسته نباشی. به ما وعده هیچ جایزه و تشویقی داده نشد، ما هم انتظاری نداشتیم. ولی در زمان بازگشتمان به تهران، هیچ مسوولی به فرودگاه نیامد تا مثل افراد غریب، به خانه‌مان برویم.

حریفانی که در مسابقه‌های چین به من می‌باختند یا از دور مسابقه‌ها حذف می‌شدند، می‌گفتند بزودی در رقابت‌های جهانی صربستان از تو انتقام می‌گیریم و وقتی به آنها می‌گفتم شاید من برای حضور در مسابقه‌های جهانی انتخاب نشوم، متعجب می‌شدند.

در رشته ما سال به سال سطح پرداخت‌ها کمتر می‌شود و اصلا وضع مطلوبی وجود ندارد. الان، سقف قراردادها به جای فدراسیون توسط افراد دیگری تعیین می‌شود که این هم به ضرر مالی مربیان، بازیکنان و فدراسیون است و هم شخصیت آنها را پایین می‌آورد.

قرار بود در تورنمنت ترکیه از بین حسین روحانی و سعید علیپور یک نفر انتخاب شود که هر دو نفر در دور اول یا دوم این مسابقه ها با پذیرش باخت از حریفان بی نام و نشان خود حذف شدند! پرسشی که اینجا برایم مطرح می‌شود این است که به فرض یکی از این عزیزان، قهرمان آن تورنمنت هم می شد، آیا قهرمانی چنین تورنمنتی ارزش بیشتری داشت یا مدال‌آوری در مسابقه‌های المپیک ورزش‌های رزمی با حضور شاخص‌ترین‌های دنیا به حق این بود که دست‌کم، من هم به این تورنمنت می‌رفتم تا عیار هریک از نامزدهای حضور در تیم ملی بیشتر روشن شود. البته تصمیم گرفتم با هزینه شخصی به ترکیه بروم و در مسابقه‌ها حاضر شوم ولی به دلیل روبه‌رویی با مشکلات خروجی، این کار امکانپذیر نشد.

من به تازگی از مقطع کارشناسی فارغ‌التحصیل و در مقطع کارشناسی ارشد تربیت بدنی پذیرفته شده‌ام، ولی هم‌اکنون نه دانشجوی کارشناسی محسوب می‌شوم و نه کارشناسی ارشد.

مسلما در دیگر کشورها از این قضیه استقبال می‌شود ولی چه کسی مایل است از وطن خود خارج شود و به جای دیگری برود؟ من در تیم باشگاهی حفاری اهواز به میدان می‌روم در حالی که برای همین کار، جدا شدن از شهر خودم ـ رشت ـ دشوار است. اصلا نمی‌خواهم ایران و گیلان را رها کنم.

به هیچ وجه. همه اهالی کاراته می‌دانند در رده‌های پایه چه بلاهایی سر قهرمانی من آمد و چند بار حقم نادیده گرفته شد. آنقدر که هر کسی جایم بود قید این ورزش را می‌زد و به سوی دیگری می‌رفت، ولی اعتقاد دارم کسی که زحمت می‌کشد حتما نتیجه آن را نیز می‌گیرد.

تحت هر شرایطی وظیفه خودم می‌دانم از مدیریت و مربیگری صادقانه و منصفانه آرین‌خو و سلیمانی در طول حضورشان در تیم ملی قدردانی کنم. طی سال‌های اخیر بهترین نوع مدیریت فنی را در دوره حضور آن دو نفر،
دیده‌ایم.