مردم غریبه‌اند

دادستان تهران این بار خیلی بی‌پرده حرف زده است و حتی از ادای این جمله که «مسوولان چگونه به خود اجازه می‌دهند در مقابل رسانه‌ها اعلام کنند آب تهران آلوده است و پس از چند روز دوباره اعلام کنند که آب تهران سالم است» نیز پرهیز نکرده است.

او برای این نحوه برخورد مسوولان از اصطلاح «رنگ‌کاری سیاسی» استفاده کرده است، چون باور دارد این که «یک روز می‌گویند برنج‌ها آلوده است و روز دیگر می‌گویند آلوده نیست» مصداق بارزی است برای اثبات این مساله که سلامت مردم درگیر دعواهای سیاسی شده است.

شاید اگر کسی جز دادستان تهران پشت تریبون قرار می‌گرفت، هرگز شهامت ادای چنین جملاتی را پیدا نمی‌کرد بویژه پس از آن که برخی مسوولان هشدار دادند هر کسی که ادعای آلودگی آب تهران را دارد، باید مدرک ارائه کند و اگر مدرکی در دست نداشت، تحت تعقیب قرار می‌گیرد.

البته پرونده آب تهران و برنج‌های آلوده مدتی است از تب و تاب افتاده و شاید اگر دادستان در همان زمان چنین قضاوتی می‌کرد، بحث‌ها نیز تا این حد به تناقض کشیده نمی‌شد، اما اکنون نیز استناد به گفته‌های دولت‌آبادی یعنی مقامی که حق رصد تمام وقایع در تهران و ستاندن داد مردم را دارد، می‌تواند برخی گره‌های کور را باز کند.

آب آشامیدنی مردم تهران آلوده است؛ این یعنی یک واقعیت که اولین بار وزیر بهداشت به آن اشاره کرد و پس از مدتی رئیس سازمان حفاظت محیط زیست نیز با همان ملاحظه‌کاری‌های همیشگی‌اش، تایید کرد که از مجموع چاه‌های تامین آب تهران، 19 حلقه آن آلوده است.

برنج‌های وارداتی هم آلوده هستند؛ یعنی همان خبری که اولین بار موسسه استاندارد به آن اشاره کرد ولی اظهارنظر متناقض مقامات دولتی پس از فشار برخی نمایندگان مجلس به اعلام فهرست اسامی چند برند خارجی منجر شد که کمتر کسی حتی نام آنها را شنیده بود.

البته آب تهران و برنج‌های وارداتی چه آلوده بودند یا نبودند، مردم تهران چاره‌ای جز استفاده از آنها نداشتند و ندارند ولی مشکل اینجاست که چرا مردم همیشه آخرین کسانی هستند که می‌فهمند چه بر سرشان می‌آید؟ یعنی مردم غریبه‌اند؟ یعنی اگر اصل موضوع را بدانند، مشکلی پیش می‌آورند؟ یعنی حقشان است که با مصرف مواد آلوده بیمار شوند ولی ندانند که از کجا و چگونه؟ یا این که مسوولان ترجیح می‌دهند با بی‌اطلاع نگه داشتن افراد، بودجه‌ها را صرف درمان آنها کنند؟

اگر پاسخ هر یک از این سوالات مثبت باشد، جای نگرانی وجود دارد بویژه وقتی دادستان تهران تاکید دارد که سلامت مردم درگیر دعواهای سیاسی شده است. ولی این دعواها هر چه قدر جدی باشد، وقتی سلامت مردم را هدف می‌گیرد، دیگر جای هیچ مماشاتی باقی نمی‌ماند؛ چون سالم زندگی کردن و با اطمینان خوردن و آشامیدن، ابتدایی‌ترین حق مردمی است که گوش به دهان مسوولان دوخته‌اند و از آنها انتظار شنیدن راست‌ترین اخبار را دارند.