6 ماه روی صندلی چرخ‌دار بودم

یکی از بدترین حوادث زندگی تمام انسان‌ها از دست دادن عزیزانشان است که احمد نجفی هم 18 سال پیش سخت‌ترین و دردناک‌ترین آن را با تمام وجود تجربه کرده و بیشترین ضربه روحی را از این اتفاق خورده است. او در یک روز در عرض 15 دقیقه همسر و مادرش را با هم از دست داد: همسرم بیماری سختی داشت و روزی که فوت کرد، مادرم به‌ خاطر بی‌تابی من در این مصیبت سکته مغزی کرد و او هم از دنیا رفت. چند سال طول کشید تا توانستم از آن حال و هوا خارج شوم.

اما بهترین روز زندگی نجفی بعد از آن اتفاق، ازدواج با همسر بعدی و تولد فرزند اولش است. او در این باره توضیح می‌دهد: خیلی از مشکلات روحی و روانی‌ام پس از زدواج تسکین یافت. این اتفاقات تلخ و شیرین ترازی است که در طبیعت و خلقت خداوند برای انسان‌ها وجود دارد. رفتن و آمدن عزیزانم زندگی مرا متحول کرد.

اما از میان سوانح بی‌شماری که برای احمد نجفی اتفاق افتاده یکی از همه دردناک‌تر بوده است: در لس‌آنجلس با خواهرم در صف 100 نفری جلوی سینما برای دیدن فیلم به انتظار ایستاده بودیم، ناگهان ماشینی که راننده‌اش مست بود به جدول کنار خیابان برخورد کرد و روی هوا برخاست و به 17 نفر آدم بی‌گناه زد‌.

من و خانمی که هنرپیشه سینمای آمریکایی بود، پرت شدیم داخل مغازه کنار سینما و شیشه‌های آن و شدت برخورد باعث شد صورت آن خانم آسیب ببیند و چشمش هم از حدقه بیرون بیاید. از طرفی خواهرم بشدت آسیب دید، دست، فک و پای من هم شکست و 6 ماه روی صندلی چرخ‌دار بودم. به خاطر این‌که بیمارستان و دکترها از پذیرش من به علت ملیت ایرانی‌‌ام خودداری می‌کردند، 10 صبح مرا در وضعیت بیهوشی به اورژانس بردند و تا ساعت‌ها به من دست نزدند. در این بین یکی از دوستانم خیلی کوشید تا مرا نجات دهند.

تجاوز رژیم صدام به خرمشهر یکی از اندوهگین‌ترین و بدترین لحظات قسمت زندگی نجفی تا امروز است: با شروع جنگ هویتمان را از دست دادیم و اهالی شهر همه آواره شدند و خیلی‌ها همدیگر را گم کردند. مساله خرمشهر 30 سال است که با ماست. هنوز هر وقت به یاد آن روزها می‌افتم، اشک در چشمانم حلقه می‌زند.