آیا بنیتس آدم خوش شانسی است؟

تکرار اشتباه در فینال دوم

در فینال دوم میلان و لیورپول، بنیتس اشتباه بازی اول را به گونه دیگر تکرار کرد و کرگ بلامی سرعتی را روی نیمکت نشاند، آن هم در شرایطی که دفاع میانی میلان با حضور پائولو مالدینی به زحمت می‌توانست سرعت بالای بلامی را تحمل کند.

سیاست‌های ترانسفر بنیتس هم در لیورپول عجیب و باور نکردنی بود. او اجازه داد تا ژابی الونسو مغز متفکر میانه میدانش و کسی که توانایی به ثمر رساندن گل‌های از راه دور را داشت، به رئال مادرید برود و به این ترتیب ویران‌شدن ترکیب خوب لیورپول را تضمین کرد. البته همه مطلع بودند که این دو اختلاف شدیدی باهم دارند، اما بنیتس نباید مسائل شخصی را بر مصلحت باشگاه ترجیح می‌داد. او به جای این بازیکن آماده و موثر آلبرتو اکوییلانی ایتالیایی را خریداری کرد که گرچه بازیکن آینده داری به نظر می‌رسد، اما در تمام مدت فصل گذشته با مصدومیت دست به گریبان بود و تنها در هفته‌های پایانی به کمک تیم آمد.

اشتباه بزرگ بعدی بنیتس در خرید رابی کین از تاتنهام بود که با قیمتی گزاف و با استدلالی کاملا نادرست صورت گرفت. لیورپول در آن زمان در خط حمله مشکلی نداشت و مشخص نشد کین باید چگونه و در چه نقشی در کنار سایرین قرار گیرد. به همین خاطر هم کین با عدم نتیجه‌گیری‌اش که از ابتدا قابل پیش‌بینی بود به تاتنهام بازگشت. اما اوج فاجعه برای لیورپول و بنیتس در فصل قبل بود که تیم بدون این که شانس بازی در مرحله حذفی را پیدا کند از بازی‌های لیگ قهرمانان حذف شد. برخی از هواداران به این خاطر از او گله کردند، چون لیورپول با 4 باخت پیاپی از لیگ قهرمانان بیرون رفت که در تاریخ این باشگاه اتفاق نیفتاده بود. در ادامه فصل هم لیورپول تنها در کورس پیش افتادن از استون ویلا و تاتنهام و کسب مقام ششمی جدول بود.

شاید تنها نکته مثبت برای بنیتس در این دوره زمانی، مطرح شدن شخصیت‌هایی بود که با وجود آنها، هواداران در عوض این‌که انگشت اتهام را به سوی این مربی اسپانیایی نشانه بروند، جورج ژیلت و تام هیکس، مالکان آمریکایی باشگاه را مقصر تمامی شکست‌ها بدانند.

بنیتس در طول حضورش در لیورپول بیش از 232 ‌میلیون‌دلار صرف خرید 76 بازیکنی کرد که کمتر از انگشتان 2 دست بازیکن موثری برای تیم بودند، ولی در زمان خروجش از باشگاه کمتر هواداری خواهان توضیحاتی برای این خریدهای اشتباه شد. بازیکنانی چون رایان بابل، لوکاس یا دیوید انگوگ که نه در سطح نام لیورپول بودند و نه توانستند در کنار سایر بازیکنان مطرح تیم رشد کرده و ارزش افزوده پیدا کنند. تعویض یوسی بنایون موثر و پرتحرک در بازی برگشت با لیون و حضور اندری ورونین اکراینی ـ یکی دیگر از خریدهای بد بنیتس ـ همه امیدهای هواداران را برای صعود از گروه بر باد داد و حذف لیورپول از بازی‌ها را قطعی کرد.

یکی دیگر از بزرگ‌ترین اشتباهات بنیتس در زمان مربیگری‌اش عدم استفاده از بازیکنان جوان لیورپول بود. این روند به اندازه‌ای تداوم داشت که استیو هیوی، مدیر آکادمی لیورپول سال گذشته پس از مشاجرات فراوان با بنیتس از سمتش استعفا کرد. او مربی اسپانیایی را متهم به نادیده گرفتن کارش با جوانان لیورپول کرده و البته بنیتس هم در زمان حضورش در آنفیلد هرگز ضرورتی برای استفاده از بازیکنان محلی ندیده بود.

بنیتس با چنین سابقه‌ای جا پای خوزه مورینیویی گذاشته که تمام افتخار گمشده اینتر در 3 دهه گذشته را به این تیم بازگرداند و نه‌تنها آنها را قهرمان سری A و جام حذفی کرد، بلکه به قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا هم رساند.

ناپلئون همیشه در جنگ‌هایش وقتی یکی از ژنرال‌های شجاعش داوطلب می‌شد تا خط‌شکنی کند و پیش از سایرین با دشمن روبه‌رو شود از دیگران می‌پرسید: «آیا او آدم خوش‌شانسی هم هست؟» حالا به نظر می‌رسد بنیتس در کنار جسارتی که برای نشستن بر جای مورینیو داشته، آدم خوش‌شانسی هم باشد، چون در غیر این صورت سرنوشت تلخی در فوتبال بی‌رحم ایتالیا خواهد داشت.

مجله ورلد ساکر / مترجم : امیررضا نوری‌زاده